Wilde rozen

zoutkorrels als restant

van leven dat armoedig sliep

tussen dromen en waken

onder dekens van verleden

die blindheid verborgen

het regende vragen

die waarheid weerspiegelde

in webben van eigenbelang

geen oren naar klagen

Het doorgeefstokje wandelt rustig door bloggenland en tikt hier en daar een blogje aan en wie weet… worden dromen en wensen niet vervuld door de goede fee die wellicht over onze schouder mee leest, proberen maar!

Ik ontving het stokje van Michelly.

*Waar ik zal beginnen weet ik als moeder uiteraard onmiddellijk, een lang, gezond en gelukkig leven voor mijn kinderen en schoonkinderen!

*Misschien moeten ze ook eens gaan denken aan kleinkindjes… want ik wil heel graag nog mijn achterkleinkinderen leren kennen!

*Wat ik heel graag wil verwezenlijken is, dat ik het boek dat ik aan het schrijven ben tot een mooi eindresultaat mag brengen… Ik hoop dat mijn manuscript een goede uitgever zal vinden en dat mijn werk weldra door boekenwurms zal worden verslonden!

*Ik droom al vele jaren om eens het grote lot te winnen… helaas dat lot liep steeds mijn deurtje voorbij maar… ik nodig het gerust uit om eens binnen te wippen!

*Deze wens houdt verband met de vorige, aja want zonder dat groot lot kan ik deze niet waarmaken, wat zou ik nu doen met zoveel geld? Eerst en vooral een deel van de centjes verdelen onder mijn twee dochters en dan mij een buitenverblijf aanschaffen ergens in Italië of zuiden van Frankrijk, met een eigen zwembad!!

*Uiteraard vergeet ik ook de dieren niet, want als grote dierenvriend droom ik al jaren om een heel groot pachthof te kopen met veel grond omheen, waar dieren dan van hun oude dag konden genieten inplaats van een gruwelijk lot te ondergaan in het slachthuis!  Ik zou willen dat ik de macht had om beestachtige veehandelaars de strengste straffen op te leggen die er bestonden en de rechter die zulk volk vrijsprak, hetzelfde lot te laten ondergaan als die onschuldige dieren die respectloos werden behandeld! (Misschien leent de goede fee me eens haar toverstafje en mag ik voor één keertje eens heel stout zijn... ik toverde dit volk om in varkens, die zich in een grote modderpoel bevonden) 

*Verder wens ik mezelf, en al de mensen om wie ik geef een goede gezondheid en een gezegende leeftijd toe!

                                                 
                                                       Marina
 

Ik geef het stokje door aan:

Roosje

Annechien

achter gebarsten ruiten

leven herinneringen

doorkruist van zware nachten

die gitzwart kleven

aan levensloze bomen

waanzin waait over leeggeplunderde akkers

troostend zalven woorden

de wonden die nooit littekens worden

pijnlijk fluistert de stilte

haar schuldgevoelens toe

in mijn droom was ik steeds dezelfde

een wilde amazone die naakt beteugelde

de vurige hengst die zij bereed

opgedreven tempo passeerde schroom

bracht waanzinnige hoogtes

die adembenemend stilte doorbrak

woorden weerkaatsten tegen muren

toen de wilde galop eindigde

zij draagt ’t kind-zijn

dat met blinde ogen holt

over uitgestippelde wegen

waar uitgesleten drempels

herinneringen dragen

lippend doorheen de ruimte

zingt zij haar eigen lied

dat klankloos golft

over pijnbanken van weleer

die hartzeer bewaren

ongeloof tekent vraagtekens

als samengebundelde lasten

haar struikelen laten

en zij weerloos weggedoken

ze sprong van de hak op de tak
zonder haperen
behield haar evenwicht op de koord
waaronder het vangnet van in
elkaar geweven fantasie
haar behoedde voor gezichtsverlies
jonglerend met waarheid en leugens
die ze omtoverde tot sensationele
taferelen uit haar hoed ving
ze grote ogen, zonder blozen
temde ze grote muilen…


het roddelblad

Marina Geerinck© Hartendame2

als stilte fluisterend
een zeemzoet verlangen baart
dat mijn hart in streling raakt
weet ik dat jij aan me denkt

vlinderkussend dwalen lippen
die ik onthaal in grenzeloze liefde
verheven voor even in hogere sferen
waar jij en ik elkaar weer ontmoeten
 

Marina Geerinck© Hartendame2

de lift was ’t obstakel

die ik trapsgewijs ontliep

kruislings onze blikken

die vlinderachtig streelden

ik las bewondering in bruine ogen

die mij gevangen hielden

zinderend weerkaatste energie

op marmers die ons

onzichtbaar overkoepelde

’t was een flits, voorbijgaand

tussen het dalen en stijgen

onbekend zal ik aan je denken

even nog, wie je was…

aan ’t ontastbare dat tastbaar werd

tot ik weer ontwaakte

in de dagelijkse sleur van ’t leven

dromen is toch iedereen gegeven,

of niet soms??

Marina Geerinck© Hartendame2

gedichten, opgeborgen in een map
die ze bij moeilijke momenten even openklapt
woorden, wondermooi en heel apart
lieten afdrukken voor eeuwig in 'r hart
niemand had tot nu toe geweten
dat zij de schrijver van dit alles niet kon vergeten
maar ooit misschien, zal er een moment zijn
dat ze terug kan denken zonder verdriet en pijn
ze dan weemoedig en in liefdevolle taal
de kleinkinderen vertelt... haar verhaal
in hun ogen zal ze vragen lezen
wie heeft deze gedichten voor oma geschreven?
zij zal dan de waarheid zeggen
hen met diepe gevoelens proberen uit te leggen
dat er ooit iemand was in haar leven
voor wie ze uit liefde alles had willen opgeven
nieuwsgierige vragen zouden ze haar stellen
zodat zij dan haar hele story moest vertellen
als hij 'hierboven' het maar had toegelaten
hadden zij elkaar nooit hoeven te verlaten
want van hem hield ze bovenal het meest
en was hij zonder twijfel... nu hun opa geweest


Marina Geerinck© Hartendame2

ze rolden over de ‘roze loper’
balanceerden op ’t puntje
tot evenwicht onhoudbaar werd
en ze door de lucht vlogen
...
woorden

Marina Geerinck© Hartendame2

in ‘r schoot groeide het ‘begin’

van wat later leven werd

zij was de aarde waaruit wij kiemden

de waakvlam die ons geen zijspoor liet

onder ‘r gespreide vleugels broedde

vaak het ongenoegen van jeugdige

onstuimigheid, wiens wonden

moederzalvend werden gelikt

tijd kent geen houdbaarheid

slechts herinneringen over wijsheid

die ze door jaren heen om haar ogen

bij elkaar had gespaard

alleen 'r beminnelijke lach

die zelfs nog haar dode lippen sierde

'vergeet de pijn'
zei je
alsof ’t een wegwerp ding was

onmogelijk
mij te ontdoen van die last
woorden laten sporen
of was jij dat vergeten?

Marina Geerinck© Hartendame2

braakt tijd herinneringen

‘houden van…’

mompelt ze

telt de blaadjes

en plukt genadeloos

kaal tot op ‘t hart


Marina Geerinck© Hartendame2

als zoetekauw wist ze bittere woorden
verteerbaar te maken
maar vergat dat platgestreken plooien
in onenigheden valse effecten gaven
bij overbelichting
onderhuids venijn ontwrichtte klankloos
waarheden, zij speelde pantomime
‘engel versus duivel’

want iedereen wist:

een gespleten tong...
spreekt nooit de waarheid!


Marina Geerinck© Hartendame2