nog geur ik jou

in de waanzin

van mijn dromen

waan me

in jouw achtergebleven armen

en streel je haren

tot 't zielenwater vloeit

ik lees jouw stil gelaat

woorden en emoties

zijn niet meer

alleen je glimlach

heb ik bewaard

en in de morgendauw

schrijf ik je naam

vroege zonnestralen

tekenen de eenzaamheid

de overkant... zo ver

zo onbereikbaar ver

Marina Geerinck© Hartendame2

jij tekende golven in het mulle zand

die emoties bedolven

onder klanken van een zingend hart

teder gestemd was de snaar

die gevoelig de ziel beroerde

ik wist…ik had je eerder ontmoet

weggespoeld door de eeuwen

bleven slechts herinneringen

voortbestaan in het diepst van ons-zijn

fluisteringen streelden huiverende huid

die zacht onthaalde het woordeloos

Een os woonde naast een stier
die maakte met de meisjes veel plezier
troosteloos keek de os dan toe
als er weer eens een domme koe
viel voor de charmes van dat 'play-boydier'

Marina Geerinck© Hartendame2

zoals een diva bejubeld werd

verhief men het onding

tot glorie van de maker

die een rond getal bepaalde

‘onstabiel’ veroorloofde zij

een gedachteloos geprevel

waarop gerichte blikken

ik danste in regenbuien

die de zomer uitfloten

sprong in plassen

die ‘t spiegelbeeld braken

ik lachte en schudde

oude jaren als regendruppels

uit mijn haren, jong...
waren enkel nog de gummilaarzen


Marina Geerinck© Hartendame2

Heb ik 't niet vaak gezegd?
je niet dikwijls genoeg uitgelegd!
riep mevrouw Van Praemen
omdat haar man teveel snoepte van bramen
en nu... tegen buikkrampen vecht

Marina Geerinck© Hartendame2

De troubadour speelde op z'n luit
z'n metgezel blies op de fluit
mensen dansten op de tonen
in hun beurzen rinkelden de kronen
het gezelschap ontving een flinke duit

hier was ik al eerder geweest

toen ik blindelings voorbij holde

en jaren verdwenen in een droom

we hinkelden over mozaïeken tegels

blauw was raak en viel uit de boot

op deze plek was het jij die me versloeg

ik plantte witte lelies, weet je nog?

ze droegen hoop op stengels

en jij lachte zonnestralen bij elkaar

toen ik je zei ‘hier ontmoet ik jou weer’

mijn lichaam vergaf me ‘t loslaten

M’n ouwe knar

loopt op versleten benen...

hij kreunt, puft en zucht

alsof hij elk moment bezwijken kan

onze communicatie loopt mank

omdat hij mijn bevelen niet aanvaardt

betweter eerste klas!

heb ik hem al zo vaak verweten

voor geen rede vatbaar

geen zin om werken

blijkt steeds meer de slogan

af en toe wil ik hem iets verkopen

maar die schop onder zijn kont

daar wacht ik best nog even mee…

want eerlijk is eerlijk,

Onlangs had ik een gesprek met een hoogbejaarde nonkel. Eenennegentig jaar... maar kwiek als een veertiger, hij zou volgens zijn eigen zeggen nog over mijn hoofd kunnen springen. Hij voelt zich goed in zijn vel, geniet van het leven en rijdt zelfs nog met de auto die hij twee jaar geleden vervangen had door een spiksplinternieuw exemplaar, ondanks dat iedereen hem op andere gedachten probeerde te brengen, moest en zou hij een 'nieuwe voiture ' hebben. Hij reed al zeventig jaar met een auto en dat zonder brokken maken... Dat de 'snotneuzen' uit zijn familie hem dit maar eens nadeden!  Die betiteling gold iedereen die hem nonkel noemen moest, dus alle neven en nichten tussen veertig en zeventig jaar oud.
Nonkel is niet van de grootste, alhoewel ik hem op oude vergeelde foto's altijd klein van gestalte vond, beweerde hij toch groter te zijn geweest in zijn mooie jonge jaren maar de ouderdom had hem laten krimpen!  Zijn trouwfoto was hiervan een mooi bewijs, tante die al heel veel jaren overleden was... stak met hoofd en schouder boven hem uit!
Voor zijn leeftijd is hij nog erg bijdehand, wandelt af en toe om de bloedsomloop in zijn benen op peil te houden, drinkt graag een glaasje port en rode wijn bij het eten, maar of dit de remedie is om een gezegende leeftijd te behalen betwijfelt hij. Volgens hem moet je 'bezig' blijven want rust roest!  Zo heeft hij zijn wekelijkse kaartnamiddag met enkele vrienden en verder houdt hij zich bezig met allerlei vrijwilligerswerk. Twee tot drie keer per week gaat hij op bezoek in het rusthuis bij 'oude menskes' maar dat sommigen van die oudjes nog een paar jaar jonger zijn dan hijzelf... moet je hem niet zeggen want dan is hij potdoof! Dat laatste is ook iets dat hij graag eens uitbuit wanneer het hem heel goed van pas komt uiteraard.
In gedachten is hij soms net een kwajongen, hij kan grappen en grollen als de best, kortom hij geniet gewoon met volle teugen van het leven.
Regelmatig komt hij even langs en vertelt dan af en toe eens iets wat hij anderen niet onmiddellijk zou vertellen, zoals nu...
Hij had een lief...
Ik moest alle moeite van de wereld doen om niet in een lachen uit te barsten bij het zien van zijn gezicht.
Hij leek ook niet echt blij, tuurlijk niet! Hij wilde helemaal geen lief maar hij zat er wel mee opgescheept! De vrouw om wie het ging was volgens zijn zeggen, helemaal stapel op hem. Bij wat verder vragen kwam het er uit, het vrouwtje was 88 en was iemand bij wie hij af en toe eens langs ging om een praatje te maken.
'Ach zo erg is dat toch niet? Geniet gewoon van wat God jullie biedt, een mooie vriendschap en...
Nonkel boog zich over de tafel heen en zei: 'Gij snapt het niet kind! Zij is verliefd op mij!'
'Ja nonkel en dan? Mag ze dat niet zijn? Wees fier dat is een teken dat je er nog goed uitziet!'
'Fier! Fier! Ge snapt er helemaal niets van!'
'Nee, ik snap het niet dus moet jij het me maar even uitleggen!'
Nonkel wreef met vlakke hand over zijn aangezicht en zuchtte: 'Ik ben niet verliefd op haar!'
'Och! Is het dat...' In gedachten verzonken knikte ik nonkel toe, zo te horen had je op een bepaalde leeftijd geen behoefte meer aan verliefdheden... Raar want kon me dit natuurlijk nog niet voorstellen, verliefd zijn is zalig om te beleven, het is een gevoel dat eigenlijk nooit zou mogen verdwijnen... 
'Jaaa, dat is het!' onderbrak hij mijn gedachtengang, ' En weet je wat het ergste is? Zij vertelt iedereen dat ik haar... hum... Ge weet wel ben hé!'
Nog altijd niet het probleem hiervan inziend, zei ik: 'Luister eens, als jij je goed voelt in haar gezelschap en je kan met haar af en toe een praatje maken, waarom zou je het er dan niet bijnemen dat zij verliefd is op jou?'
Even hing er een doodse stilte en toen opeens klonk het:
'Meiske ik ben verliefd op haar vriendin!'

Marina Geerinck© Hartendame2

struikelend over

eigen denkbeeldigheid

zaagde hij bomen

die hij tot

muggenziften herleidde

bekrompenheid kleefde

als tweede huid

dat hij net als ’t addergebroed

achterwege liet wanneer

waarheid passeerde

toen hij van een kiezel

weer een molensteen maakte



Marina Geerinck© Hartendame2

dat ik jou innig omhelsde

je kuste op je spraakloze lippen

en ik geen woorden meer vond

toen ik vertellen wou, hoe lief ik je had

dat ik je ogen las

maar verzonk in jouw blik

wij de wereld even vergaten

en de toekomst probleemloos kleurde

dat ik mezelf in liefde gaf

en jou in tederheid onthaalde

jij dromen tot werkelijkheid bracht