De onbekende

gedichten, opgeborgen in een map
die ze bij moeilijke momenten even openklapt
woorden, wondermooi en heel apart
lieten afdrukken voor eeuwig in 'r hart
niemand had tot nu toe geweten
dat zij de schrijver van dit alles niet kon vergeten
maar ooit misschien, zal er een moment zijn
dat ze terug kan denken zonder verdriet en pijn
ze dan weemoedig en in liefdevolle taal
de kleinkinderen vertelt... haar verhaal
in hun ogen zal ze vragen lezen
wie heeft deze gedichten voor oma geschreven?
zij zal dan de waarheid zeggen
hen met diepe gevoelens proberen uit te leggen
dat er ooit iemand was in haar leven
voor wie ze uit liefde alles had willen opgeven
nieuwsgierige vragen zouden ze haar stellen
zodat zij dan haar hele story moest vertellen
als hij 'hierboven' het maar had toegelaten
hadden zij elkaar nooit hoeven te verlaten
want van hem hield ze bovenal het meest
en was hij zonder twijfel... nu hun opa geweest


Marina Geerinck© Hartendame2

ze rolden over de ‘roze loper’
balanceerden op ’t puntje
tot evenwicht onhoudbaar werd
en ze door de lucht vlogen
...
woorden

Marina Geerinck© Hartendame2

in ‘r schoot groeide het ‘begin’

van wat later leven werd

zij was de aarde waaruit wij kiemden

de waakvlam die ons geen zijspoor liet

onder ‘r gespreide vleugels broedde

vaak het ongenoegen van jeugdige

onstuimigheid, wiens wonden

moederzalvend werden gelikt

tijd kent geen houdbaarheid

slechts herinneringen over wijsheid

die ze door jaren heen om haar ogen

bij elkaar had gespaard

alleen 'r beminnelijke lach

die zelfs nog haar dode lippen sierde

'vergeet de pijn'
zei je
alsof ’t een wegwerp ding was

onmogelijk
mij te ontdoen van die last
woorden laten sporen
of was jij dat vergeten?

Marina Geerinck© Hartendame2

braakt tijd herinneringen

‘houden van…’

mompelt ze

telt de blaadjes

en plukt genadeloos

kaal tot op ‘t hart


Marina Geerinck© Hartendame2

als zoetekauw wist ze bittere woorden
verteerbaar te maken
maar vergat dat platgestreken plooien
in onenigheden valse effecten gaven
bij overbelichting
onderhuids venijn ontwrichtte klankloos
waarheden, zij speelde pantomime
‘engel versus duivel’

want iedereen wist:

een gespleten tong...
spreekt nooit de waarheid!


Marina Geerinck© Hartendame2

hij schreef om den brode

de vellen van z’n vingers

naakt bleef niet lang

als de pen voorbij schreed

alles droeg een eigen verhaal

geplet tussen kartonnen ‘muren’

tweehoog, net om de hoek

zal de dichterziel blijven kleven

al is de inkt al lang gedroogd

leven zal hij in gedachten…

oude boeken hadden bewaard

blauwe letters op witte hoop

schoonheid van gekrulde bogen

en lussen verborgen tranen

verduisterd door tijd openbaarde zich

waterig blauw op vergeelde vellen

onbestemd voor vreemde ogen
waarin verschoning te lezen stond


Marina Geerinck© Hartendame2

‘geen woorden meer’ zei je
en sloeg het woordenboek dicht
alsof praten nog helpen zou…
‘woordeloos’ vulde de ruimte
waar vraagtekens het behang sierden

‘vragen staat vrij’ las ik in je ogen
terwijl samengeknepen lippen
'onbeantwoord' kleefden en me behoedde
voor verspilling van taal, onuitgesproken
bleef ‘het’ tussen ons hangen


ongepoetste foto ’s aan de muur
gaven stof tot nadenken

ze kankert verder

zicht op verleden

waar zware momenten

moeilijk te pruimen vielen

onder gekrulde randen

haperen verborgen waarheden

die als raven in de nacht

rust stelen

haar ‘gelijk’ bewaart ze

tussen de plooien van ’t leven

tot onderhuids weer borrelt