Daar gaan ze...
ze rolden over de ‘roze loper’
balanceerden op ’t puntje
tot evenwicht onhoudbaar werd
en ze door de lucht vlogen
...
woorden
Marina Geerinck© Hartendame2
Daar gaan ze...
ze rolden over de ‘roze loper’
balanceerden op ’t puntje
tot evenwicht onhoudbaar werd
en ze door de lucht vlogen
...
woorden
Marina Geerinck© Hartendame2
Na-apen (afor)
Scherp wapen (afor)
De lach van een moederken
in ‘r schoot groeide het ‘begin’
van wat later leven werd
zij was de aarde waaruit wij kiemden
de waakvlam die ons geen zijspoor liet
onder ‘r gespreide vleugels broedde
vaak het ongenoegen van jeugdige
onstuimigheid, wiens wonden
moederzalvend werden gelikt
tijd kent geen houdbaarheid
slechts herinneringen over wijsheid
die ze door jaren heen om haar ogen
bij elkaar had gespaard
alleen 'r beminnelijke lach
die zelfs nog haar dode lippen sierde
blijft eeuwig jong
Ode aan alle dichters
Sporen
'vergeet de pijn'
zei je
alsof ’t een wegwerp ding was
onmogelijk
mij te ontdoen van die last
woorden laten sporen
of was jij dat vergeten?
Marina Geerinck© Hartendame2
Wel... of niet...braakt tijd herinneringen
‘houden van…’
mompelt ze
telt de blaadjes
en plukt genadeloos
kaal tot op ‘t hart
Marina Geerinck© Hartendame2
Naakt... schilderij
Engel versus duivel
als zoetekauw wist ze bittere woorden
verteerbaar te maken
maar vergat dat platgestreken plooien
in onenigheden valse effecten gaven
bij overbelichting
onderhuids venijn ontwrichtte klankloos
waarheden, zij speelde pantomime
‘engel versus duivel’
want iedereen wist:
een gespleten tong...
spreekt nooit de waarheid!
Marina Geerinck© Hartendame2
Slimmer (afor)
Honger (afor)
Leien dak (spreuk)
Al de trappen (grappige spreuk)
Diamant (afor)
Dichter 'om' de hoek
hij schreef om den brode
de vellen van z’n vingers
naakt bleef niet lang
als de pen voorbij schreed
alles droeg een eigen verhaal
geplet tussen kartonnen ‘muren’
tweehoog, net om de hoek
zal de dichterziel blijven kleven
al is de inkt al lang gedroogd
leven zal hij in gedachten…
van z’n eigen bloed
Vergeten brieven
oude boeken hadden bewaard
blauwe letters op witte hoop
schoonheid van gekrulde bogen
en lussen verborgen tranen
verduisterd door tijd openbaarde zich
waterig blauw op vergeelde vellen
onbestemd voor vreemde ogen
waarin verschoning te lezen stond
Marina Geerinck© Hartendame2
Stof tot nadenken
‘geen woorden meer’ zei je
en sloeg het woordenboek dicht
alsof praten nog helpen zou…
‘woordeloos’ vulde de ruimte
waar vraagtekens het behang sierden
‘vragen staat vrij’ las ik in je ogen
terwijl samengeknepen lippen
'onbeantwoord' kleefden en me behoedde
voor verspilling van taal, onuitgesproken
bleef ‘het’ tussen ons hangen
ongepoetste foto ’s aan de muur
gaven stof tot nadenken
Onderhuids
ze kankert verder
zicht op verleden
waar zware momenten
moeilijk te pruimen vielen
onder gekrulde randen
haperen verborgen waarheden
die als raven in de nacht
rust stelen
haar ‘gelijk’ bewaart ze
tussen de plooien van ’t leven
tot onderhuids weer borrelt
en lava diepe kloven zal slaan
Jeugdsentiment
Lege gedachten
8 reacties op dit bericht
Wensen..
Van Guido...
natuurmanjak..
..
Lieve groetjes V'ke.
Bedankt lieve Marina voor je leuke reactie...
Bedankt
bezoekje
Goeiemiddag :o)
Maak er nog een mooie dag van
Groetjes
:-)
fijne dinsdag hartendame
groetjes
Borriquito
http://borriquito.skynetblogs.be
De letters...