Striptease

hij draafde door zonder meer

keek niet op of om

struikelde af en toe in eigen gegraven put

waaruit hij klauterde met de glimlach

bezwaren weggewuifd, lieten dromen toe

draagbaar zijn zorgen tot op zeker hoogte

want elke valpartij bezorgde hartzeer

z’n naam waardig, leren zou hij nooit

geboren optimist zag steeds licht in duisternis

al bleef hij watertrappelend ter plekke hangen

de horizon leek hem toch dichtbij

niets ontnam zijn eigen geloof

over een domme wereld die vreugde kende

de winterslaap voorbij gekust

ontvouwen blaadjes witte bloesems,

tere schoonheid gevangen in ’t morgenlicht

danst tussen hoge stengels groen

waar wereldtranen als dauwparels glinsteren

op tere vleugels verkennen vlinders de wereld

welgekomen lentefee strooit gul de kleuren

van bloeiende bloemen onder een stralende zon
een metamorfose die teder raakt onze harten

Marina Geerinck© Hartendame2

het waren beelden die we oprakelden

uit ver vervlogen tijden

toch leek gisteren nog voor de deur te staan

tijd had ons in zijn greep

hij droeg ’t verleden op handen

en wierp zaken voor de voeten

die verborgen zaten onder stoffige nesten

van vergetelheid

elk hoofdstuk droeg zijn kroon

waarin lach en traanparels fonkelden

we dronken en toastte de toekomst tegemoet

Ze droeg ’t kleed van twijfel

geen franjes doch uitgerafelde randen

haute couture zonder sluiting

zoomloos zonder einde

drapeerde vele jaren haar frêle schouders

wat overbleef was net genoeg

de draad weer op te nemen

ontwerper zonder eer bleef haar trouw

‘twijfel’ zijn naam...

ik neem je waar...
in ’t lied van de nachtegaal

zelfs in ruisende golven

en ’t ritselen van bladeren

met de fluisterende wind

voer ik dialoog in gedachten

hij ontgrendelt mijn dromen

wat herinneringen baart

in een zee van tranen

elke zandkorrel vertel zijn verhaal

iedere bloem verwijst naar jou

stil omfloers ik realiteit

maar in mijn hart

voel ik ’t pijnlijk kiemen

van harde noten…

hij reeg zijn woorden liefdevol

tot een snoer waarvan elke parel

liefdesschitteringen weerkaatste
passievol eindigde hij met de sluiting

Marina Geerinck© Hartendame2

Som denk ik wel eens, lieve vriend
aan wat heb ik al dit moois verdiend
ik geniet van elk stil moment
dat jij in mijn gedachten bent

Marina Geerinck© Hartendame2

ze sprong, huppelde lichtvoetig

danste en hinkelde over tegels heen

onweerstaanbaar de drang

‘t innerlijke kind te laten zegevieren

vreemde ogen staarden

maar zij…

zij gebaarde; ‘kromme haas’

meelijwekkende zuchten verhoogde sensibiliteit

lachkriebels gierden in een stroom

die adembenemend eindigde

de jaren eisten hun tol ondanks de jeugd die ze droeg

ik ben kind…

verweest en verlaten

staar me niet langer blind

op een wereld zonder haten

ik zie mijn land…

verwoest door hoge machten

niemand reikt me de hand

om pijn en leed te verzachten

ik ben nog klein…

mijn troetelbeertje ben ik verloren

voel zoveel verdriet en pijn

vingers strelen getaande huid

fluisterwoorden vullen ruimte

vlinderkusjes dwalen tussen plooien van ‘t leven

hoop tekent ogen die nadenkend staren

ze hadden lief, oneindig lief

vijftig voorbijgevlogen jaren vormden ‘wij’

hoofdrolspelers in ’t samenspel van geven en nemen

gedeelde vreugde en smart smeedde alle banden dicht

zonder zijspoor, hand in hand

hij telde de deuren

en wist; rood was nummer zeven

te agressieve kleur

waarachter eenzaamheid verscholen lag

verborgen sleutel

die hem scheidde van de buitenwereld

opende angst

dat ooit slot en sleutel niet meer passen zou

piepende scharnieren

schreeuwden om vergane glorie

onrust kleefde