Nu en dan...
ze sprong, huppelde lichtvoetig
danste en hinkelde over tegels heen
onweerstaanbaar de drang
‘t innerlijke kind te laten zegevieren
vreemde ogen staarden
maar zij…
zij gebaarde; ‘kromme haas’
meelijwekkende zuchten verhoogde sensibiliteit
lachkriebels gierden in een stroom
die adembenemend eindigde
de jaren eisten hun tol ondanks de jeugd die ze droeg
‘gek zijn deed geen pijn’Oorlogskindje
ik ben kind…
verweest en verlaten
staar me niet langer blind
op een wereld zonder haten
ik zie mijn land…
verwoest door hoge machten
niemand reikt me de hand
om pijn en leed te verzachten
ik ben nog klein…
mijn troetelbeertje ben ik verloren
voel zoveel verdriet en pijn
welk lot is mij nu beschoren50 huwelijksjaren
vingers strelen getaande huid
fluisterwoorden vullen ruimte
vlinderkusjes dwalen tussen plooien van ‘t leven
hoop tekent ogen die nadenkend staren
ze hadden lief, oneindig lief
vijftig voorbijgevlogen jaren vormden ‘wij’
hoofdrolspelers in ’t samenspel van geven en nemen
gedeelde vreugde en smart smeedde alle banden dicht
zonder zijspoor, hand in hand
want ze hadden lief… oneindig liefSleutelkind
hij telde de deuren
en wist; rood was nummer zeven
te agressieve kleur
waarachter eenzaamheid verscholen lag
verborgen sleutel
die hem scheidde van de buitenwereld
opende angst
dat ooit slot en sleutel niet meer passen zou
piepende scharnieren
schreeuwden om vergane glorie
onrust kleefde
aan uren die hij telde tot aan ‘t gezelschapVerdriet 2
wanhoop draagt het kleed van angst
en nestelt zich in de kamers van ’t hart
droefheid sluiert het zicht
wanneer kleurloze lippen gebeden prevelen
genadeloos tikt de tijd
en likt wonden naar het verleden
waar getekend leed zijn sporen laatUit het leven...InzichtHoe je leeft (spreuk)Lachen of huilen? (wijsheid)
Mijn dag (spreukje)
Mijn dag begon heel goed
want... ik hoorde jou
en dat geeft mij zoveel moed
jij mijn groot geluk
door jou voel ik me opgewekt
mijn dag kan echt niet meer stuk
Marina Geerinck©Hartendame
Limerick 'Dolle pret'
Een heer had in zijn echtelijk bed
met twee vreemde vrouwen dolle pret
maar owee... daar kwam zijn echtgenote er aan
opeens was het met zijn plezier gedaan
hij werd door haar in z'n blootje 't huis uit gezet
Marina Geerinck©Hartendame
Vriend (afor)
Ik droomde...
dat ik jou met zoveel tederheid
omhelsde in de tuin der liefde
je kuste op je spraakloze lippen
en ik geen woorden meer vond
toen ik vertellen wou, hoe lief ik je had
dat jij mij met handen van liefde
streelde en mijn tere snaren raakte
jij jouw mond begroef in het kuiltje
tussen mijn wulpse rondingen
waar huiverende huid je onthaalde
dat jij een spoor trok
naar lager gelegen oorden
en wij in honingzoete fluisterwoorden
elkaar beminden voorbij het ochtendgloren
tot ik… gelukzalig ontwaakte.Mijn kinderen (fotogedicht)
Liefde (fotogedicht)
Ik ben groot
kijk maar eens echt naar mij
met poppen spelen is voorbij
torens bouwen met houten blokjes
vlechtjes en witte sokjes
dit is nu echt waar… verleden tijd
ik ben niet langer meer je klein meid
heus mama ik ben groot
en verf nu mijn lippen rood
één jongen is nu mijn beste vriend
en hoop dat jij hem ook een hele toffe vindt
ach moeke je vindt dit heus nog wel fijn
als je zal begrijpen dat wij voor altijd
de beste vriendinnen zijn
Marina Geerinck© Hartendame2
Oud worden (afor)
Anderstalig
bijeengeschraapte letters
puzzelt hij tot woorden
die gaten opvullen
in z’n vocabulaire
ongerijmde zinnen
die taalkloof overbruggen
tekenen balken met
humoristische notenLimerick 'bont'
een dame vroeg voor haar verjaardag bont
maar manlief bezorgde haar een groot affront
hij wilde niet dat dode dieren
het uiterlijk van zijn vrouw zouden sieren
daarom zei hij... dat zij er heel erg dik mee stond
Marina Geerinck© Hartendame2
De wildernis van 't leven
er was een weg
doorheen de wildernis van ’t leven
die krassen liet op de ziel
waar wilde rozen bloeiden
en ‘t onkruid welig tierde
een weg die struikelen liet
over verraderlijke kuilen
bedekt met loze woorden
die duisternis omtoverde
tot rozengeur en maneschijn
het was een weg
waar ’t verdriet regende
bomen die zelfmedelijden droegen
je lieten schuilen onder een afdak
van haat en nijd
op die weg was er de wind
die je om de oren vloog
je fluisterend waarschuwde
voor de wildernis van ’t leven
die krassen liet op de ziel
Marina Geerinck© Hartendame2
2 reacties op dit bericht
olé olà ik denk dat ik dat ben olé olà
Waar ik ook ben weet ik niet of ik waker ben of ik droom , waar ik ook ben , je bent daar ook , waar ik ook hem ga , je bent daar ook , wanner ik ook kijk ,mijn ogen zijn altijd gericht op jou,
met de groetjes en knuffels van opatje joaquim
goed zo
Weer eens een gedicht om "U" tegen te zeggen. En laat ons maar eens af en toe gek zijn, moet kunnen. Gisteren heb ik er eentje op gezet over het kind zijn in mij, moet ook kunnen hé