Rook 'afor'

Rook 'afor'
Haute couture 'twijfel'
Ze droeg ’t kleed van twijfel
geen franjes doch uitgerafelde randen
haute couture zonder sluiting
zoomloos zonder einde
drapeerde vele jaren haar frêle schouders
wat overbleef was net genoeg
de draad weer op te nemen
ontwerper zonder eer bleef haar trouw
‘twijfel’ zijn naam...
huist in ieders kleerkast
Wijsheid 'natuur'
Wijsheid 'bedenk'
Ik neem je waar...
ik neem je waar...
in ’t lied van de nachtegaal
zelfs in ruisende golven
en ’t ritselen van bladeren
met de fluisterende wind
voer ik dialoog in gedachten
hij ontgrendelt mijn dromen
wat herinneringen baart
in een zee van tranen
elke zandkorrel vertel zijn verhaal
iedere bloem verwijst naar jou
stil omfloers ik realiteit
maar in mijn hart
voel ik ’t pijnlijk kiemen
van harde noten…
tot een treurwilg des levens
Liefdevol
hij reeg zijn woorden liefdevol
tot een snoer waarvan elke parel
liefdesschitteringen weerkaatste
passievol eindigde hij met de sluiting
Marina Geerinck© Hartendame2
Column: 'Het leven van een... tong'
Spreukje 'lieve vriend'
Som denk ik wel eens, lieve vriend
aan wat heb ik al dit moois verdiend
ik geniet van elk stil moment
dat jij in mijn gedachten bent
Marina Geerinck© Hartendame2
Gezouten mening (afor)
Klimmen (afor)
Nu en dan...
ze sprong, huppelde lichtvoetig
danste en hinkelde over tegels heen
onweerstaanbaar de drang
‘t innerlijke kind te laten zegevieren
vreemde ogen staarden
maar zij…
zij gebaarde; ‘kromme haas’
meelijwekkende zuchten verhoogde sensibiliteit
lachkriebels gierden in een stroom
die adembenemend eindigde
de jaren eisten hun tol ondanks de jeugd die ze droeg
‘gek zijn deed geen pijn’
Oorlogskindje
ik ben kind…
verweest en verlaten
staar me niet langer blind
op een wereld zonder haten
ik zie mijn land…
verwoest door hoge machten
niemand reikt me de hand
om pijn en leed te verzachten
ik ben nog klein…
mijn troetelbeertje ben ik verloren
voel zoveel verdriet en pijn
welk lot is mij nu beschoren
50 huwelijksjaren
vingers strelen getaande huid
fluisterwoorden vullen ruimte
vlinderkusjes dwalen tussen plooien van ‘t leven
hoop tekent ogen die nadenkend staren
ze hadden lief, oneindig lief
vijftig voorbijgevlogen jaren vormden ‘wij’
hoofdrolspelers in ’t samenspel van geven en nemen
gedeelde vreugde en smart smeedde alle banden dicht
zonder zijspoor, hand in hand
want ze hadden lief… oneindig lief
Sleutelkind
hij telde de deuren
en wist; rood was nummer zeven
te agressieve kleur
waarachter eenzaamheid verscholen lag
verborgen sleutel
die hem scheidde van de buitenwereld
opende angst
dat ooit slot en sleutel niet meer passen zou
piepende scharnieren
schreeuwden om vergane glorie
onrust kleefde
aan uren die hij telde tot aan ‘t gezelschap
Verdriet 2
wanhoop draagt het kleed van angst
en nestelt zich in de kamers van ’t hart
droefheid sluiert het zicht
wanneer kleurloze lippen gebeden prevelen
genadeloos tikt de tijd
en likt wonden naar het verleden
waar getekend leed zijn sporen laat
Uit het leven...
Inzicht
Hoe je leeft (spreuk)
Lachen of huilen? (wijsheid)

Mijn dag (spreukje)
Mijn dag begon heel goed
want... ik hoorde jou
en dat geeft mij zoveel moed
jij mijn groot geluk
door jou voel ik me opgewekt
mijn dag kan echt niet meer stuk
Marina Geerinck©Hartendame
1 reactie op dit bericht
olé olà opatje kan goed tegen rook hij paft olé olà
wie blij is met kleine dingen kan zich de hele dag verheugen , zoek geen grote woorden als een klein gebaar volstaat
met de groetjes van opatje joaquim