Naar de inhoud

Met hart en ziel

Gedichten van Marina Geerinck
akke.beakke.be
Photobucket

Uilskuiken



hij draafde door zonder meer

keek niet op of om

struikelde af en toe in eigen gegraven put

waaruit hij klauterde met de glimlach

bezwaren weggewuifd, lieten dromen toe

draagbaar zijn zorgen tot op zeker hoogte

want elke valpartij bezorgde hartzeer

z’n naam waardig, leren zou hij nooit

geboren optimist zag steeds licht in duisternis

al bleef hij watertrappelend ter plekke hangen

de horizon leek hem toch dichtbij

niets ontnam zijn eigen geloof

over een domme wereld die vreugde kende

om de genie die hij was

Marina Geerinck© Hartendame2


Reageer op dit bericht

6 reacties op dit bericht

joaquim -opatje10 april 2007 om 08:37

olé olà was dat opatje olé olà mooi mn lieve Marina zeer mooi


joaquimvr7.gif

ik heb je zo lief,
Ja zoveel als er sterren zijn ,
Ja zelfs als de zee diep is .
Alles alles wil ik voor je doen

met de groetjes van opatje joaquim
hotlips9 april 2007 om 18:08

hallo

Misschien moesten er meer uilskuikens zijn!he Marina!025vogeltjes1on15877jd9.gif
3knuffel141dh8.gif
Lipske wenst je een heel prettige week toe!
Pedro9 april 2007 om 17:04

Optimistisch uilskuiken...

te slim voor deze wereld...waar hebben we dat nog gehoord...een genie met een peperkoeken hartje...bloggroet van PEDRO
Tatanka Yotanka7 april 2007 om 18:08

Een warm

pleidooi om meer uilskuikens op deze planeet te krijgen! xxx
Parelmoer7 april 2007 om 15:55

zeker

geen alleenstaand geval dat uilskuiken ;-)
Dank voor je bezoekje, ik was eerst verwonderd dat je me gevonden had, op mijn vorige blog met een andere naam heb ik namelijk een linkje naar je staan... Zal dat eerstdaags mee verhuizen ;-)
Groetjes !
merel7 april 2007 om 15:04

wensjes

32kopie2sf.jpg
Een geboren optimist heeft ook zijn charme . Ik wens jou en je familie een heel fijn paasfeest
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Metamorfose


de winterslaap voorbij gekust

ontvouwen blaadjes witte bloesems,

tere schoonheid gevangen in ’t morgenlicht

danst tussen hoge stengels groen

waar wereldtranen als dauwparels glinsteren

op tere vleugels verkennen vlinders de wereld

welgekomen lentefee strooit gul de kleuren

van bloeiende bloemen onder een stralende zon
een metamorfose die teder raakt onze harten

Marina Geerinck© Hartendame2



5 reacties Reageer op dit bericht

Verleden herleeft


het waren beelden die we oprakelden

uit ver vervlogen tijden

toch leek gisteren nog voor de deur te staan

tijd had ons in zijn greep

hij droeg ’t verleden op handen

en wierp zaken voor de voeten

die verborgen zaten onder stoffige nesten

van vergetelheid

elk hoofdstuk droeg zijn kroon

waarin lach en traanparels fonkelden

we dronken en toastte de toekomst tegemoet

want ‘voorbij’ nam niemand ons nog af

Marina Geerinck© Hartendame2


5 reacties Reageer op dit bericht

Haute couture 'twijfel'



Ze droeg ’t kleed van twijfel

geen franjes doch uitgerafelde randen

haute couture zonder sluiting

zoomloos zonder einde

drapeerde vele jaren haar frêle schouders

wat overbleef was net genoeg

de draad weer op te nemen

ontwerper zonder eer bleef haar trouw

‘twijfel’ zijn naam...

huist in ieders kleerkast

Marina Geerinck© Hartendame2



6 reacties Reageer op dit bericht

Ik neem je waar...


ik neem je waar...
in ’t lied van de nachtegaal

zelfs in ruisende golven

en ’t ritselen van bladeren

met de fluisterende wind

voer ik dialoog in gedachten

hij ontgrendelt mijn dromen

wat herinneringen baart

in een zee van tranen

elke zandkorrel vertel zijn verhaal

iedere bloem verwijst naar jou

stil omfloers ik realiteit

maar in mijn hart

voel ik ’t pijnlijk kiemen

van harde noten…

tot een treurwilg des levens


Marina Geerinck© Hartendame2



5 reacties Reageer op dit bericht

Column: 'Het leven van een... tong'



Een 'tettertrien' een 'tettergat' of hoe je het ook noemen wilt, is zonder meer een persoon die goed van tongriem gesneden is. Zo iemand kan uren doordraven zonder dat er ook maar één zinnig woord uitkomt, zelfs al is het einde nabij... dan nog zal diens tong het laatste woord willen, misschien wel om te protesteren dat ze zonder werk komt te vallen!
De bewegelijkheid van de tong, laat soms amper toe de eigenaar naar adem te happen, constant wil ze de leiding houden in het gesprek en is bang dat andere tongen voor onderbreking zouden zorgen.
Soms gaat ze ook nog een heel eigen leven leiden, tijdens de slaap bijvoorbeeld als de ogen zich vermoeid sluiten, blijft ze doorgaan alsof ze zich door niets of niemand laat dwingen.
Sommige pechvogels zitten dus dag en nacht opgescheept met zo'n 'tetteraar' en bedenk maar niet dat een goed gesprek de ultieme oplossing zal bieden want oren heeft de tong wel alleen weet ze niet waarvoor ze eigenlijk dienen.
Nu bestaan er wel een paar methodes om iemand met zo'n tong, een paar minuten het zwijgen op te leggen.
-Vraag aan de tettertrien heel vriendelijk om haar verhaal nog eens helemaal opnieuw te vertellen want dat je het begin niet meer weet en dus niet meer kunt volgen. Wedden dat ze even stilvalt en moet nadenken omdat ze het ook niet meer weet?
-Prijs haar met zo'n groot uithoudingsvermogen en vertel dat ze eens moet deelnemen om het record 'tetteren' te verbeteren. Wedden dat ze enkele minuten stilvalt?
- Tot slot de radikaalste oplossing... geef haar een tas koffie met flink wat zout in. Wedden dat ze geen tweede keer langs komt omdat ze niet van gepekelde tong houdt?

Marina Geerinck© Hartendame2


 

7 reacties Reageer op dit bericht

Nu en dan...


ze sprong, huppelde lichtvoetig

danste en hinkelde over tegels heen

onweerstaanbaar de drang

‘t innerlijke kind te laten zegevieren

vreemde ogen staarden

maar zij…

zij gebaarde; ‘kromme haas’

meelijwekkende zuchten verhoogde sensibiliteit

lachkriebels gierden in een stroom

die adembenemend eindigde

de jaren eisten hun tol ondanks de jeugd die ze droeg

‘gek zijn deed geen pijn’


Marina Geerinck© Hartendame2


2 reacties Reageer op dit bericht

Oorlogskindje



ik ben kind…

verweest en verlaten

staar me niet langer blind

op een wereld zonder haten

 

ik zie mijn land…

verwoest door hoge machten

niemand reikt me de hand

om pijn en leed te verzachten

 

ik ben nog klein…

mijn troetelbeertje ben ik verloren

voel zoveel verdriet en pijn

welk lot is mij nu beschoren


Marina Geerinck© Hartendame2


3 reacties Reageer op dit bericht

50 huwelijksjaren


vingers strelen getaande huid

fluisterwoorden vullen ruimte

vlinderkusjes dwalen tussen plooien van ‘t leven

hoop tekent ogen die nadenkend staren

ze hadden lief, oneindig lief

 

vijftig voorbijgevlogen jaren vormden ‘wij’

hoofdrolspelers in ’t samenspel van geven en nemen

gedeelde vreugde en smart smeedde alle banden dicht

zonder zijspoor, hand in hand

want ze hadden lief… oneindig lief


Marina Geerinck© Hartendame2
3 reacties Reageer op dit bericht

Sleutelkind


hij telde de deuren

en wist; rood was nummer zeven

te agressieve kleur

waarachter eenzaamheid verscholen lag

 

verborgen sleutel

die hem scheidde van de buitenwereld

opende angst

dat ooit slot en sleutel niet meer passen zou

 

piepende scharnieren

schreeuwden om vergane glorie

onrust kleefde

aan uren die hij telde tot aan ‘t gezelschap

Marina Geerinck© Hartendame2

 
3 reacties Reageer op dit bericht

Uit het leven...


Op een nacht had mijn drie jarig nichtje
in haar bed geplast, mijn schoonzus zei haar
dat ze dit helemaal niet flink vond en dat de
Sint dat niet graag zou horen...
Waarop het kind met grote ogen haar moeder aan keek
en zei:'dat was ikke niet, was plusjke'  
en stak haar slaapknuffel de hoogte in!

Marina Geerinck©Hartendame


1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Met hart en ziel

↑ Terug naar de berichten