Al de trappen (grappige spreuk)

hij schreef om den brode

de vellen van z’n vingers

naakt bleef niet lang

als de pen voorbij schreed

alles droeg een eigen verhaal

geplet tussen kartonnen ‘muren’

tweehoog, net om de hoek

zal de dichterziel blijven kleven

al is de inkt al lang gedroogd

leven zal hij in gedachten…

oude boeken hadden bewaard

blauwe letters op witte hoop

schoonheid van gekrulde bogen

en lussen verborgen tranen

verduisterd door tijd openbaarde zich

waterig blauw op vergeelde vellen

onbestemd voor vreemde ogen
waarin verschoning te lezen stond


Marina Geerinck© Hartendame2

‘geen woorden meer’ zei je
en sloeg het woordenboek dicht
alsof praten nog helpen zou…
‘woordeloos’ vulde de ruimte
waar vraagtekens het behang sierden

‘vragen staat vrij’ las ik in je ogen
terwijl samengeknepen lippen
'onbeantwoord' kleefden en me behoedde
voor verspilling van taal, onuitgesproken
bleef ‘het’ tussen ons hangen


ongepoetste foto ’s aan de muur
gaven stof tot nadenken

ze kankert verder

zicht op verleden

waar zware momenten

moeilijk te pruimen vielen

onder gekrulde randen

haperen verborgen waarheden

die als raven in de nacht

rust stelen

haar ‘gelijk’ bewaart ze

tussen de plooien van ’t leven

tot onderhuids weer borrelt

heupwiegend ontdeed zij zich

van overtollige ballast

en hij genoot… en genoot

verleidelijk stapte ze uit rok en bloes

lonkend de blik die alles beloofde

en hij genoot… en genoot

zwarte bh verhulde verwachtingen

dito slip, kanten niemendalletje

en hij genoot… en genoot

hooggehakt vloog sierlijk van haar voet

ragfijne nylons en kanten kousenband

en hij genoot… en genoot

handen op de rug haakten los

zwarte kant dwarrelde op de grond

en hij genoot…en genoot

schoonheid draaide zich om

gracieus haar haren grijpend

en hij genoot…  en z’n adem stokte

toen pruik en tanden

de borsten achterna gingen
en hij… hij vluchtte… en vluchtte


Marina Geerinck© Hartendame2

hij draafde door zonder meer

keek niet op of om

struikelde af en toe in eigen gegraven put

waaruit hij klauterde met de glimlach

bezwaren weggewuifd, lieten dromen toe

draagbaar zijn zorgen tot op zeker hoogte

want elke valpartij bezorgde hartzeer

z’n naam waardig, leren zou hij nooit

geboren optimist zag steeds licht in duisternis

al bleef hij watertrappelend ter plekke hangen

de horizon leek hem toch dichtbij

niets ontnam zijn eigen geloof

over een domme wereld die vreugde kende

de winterslaap voorbij gekust

ontvouwen blaadjes witte bloesems,

tere schoonheid gevangen in ’t morgenlicht

danst tussen hoge stengels groen

waar wereldtranen als dauwparels glinsteren

op tere vleugels verkennen vlinders de wereld

welgekomen lentefee strooit gul de kleuren

van bloeiende bloemen onder een stralende zon
een metamorfose die teder raakt onze harten

Marina Geerinck© Hartendame2

het waren beelden die we oprakelden

uit ver vervlogen tijden

toch leek gisteren nog voor de deur te staan

tijd had ons in zijn greep

hij droeg ’t verleden op handen

en wierp zaken voor de voeten

die verborgen zaten onder stoffige nesten

van vergetelheid

elk hoofdstuk droeg zijn kroon

waarin lach en traanparels fonkelden

we dronken en toastte de toekomst tegemoet

Ze droeg ’t kleed van twijfel

geen franjes doch uitgerafelde randen

haute couture zonder sluiting

zoomloos zonder einde

drapeerde vele jaren haar frêle schouders

wat overbleef was net genoeg

de draad weer op te nemen

ontwerper zonder eer bleef haar trouw

‘twijfel’ zijn naam...

ik neem je waar...
in ’t lied van de nachtegaal

zelfs in ruisende golven

en ’t ritselen van bladeren

met de fluisterende wind

voer ik dialoog in gedachten

hij ontgrendelt mijn dromen

wat herinneringen baart

in een zee van tranen

elke zandkorrel vertel zijn verhaal

iedere bloem verwijst naar jou

stil omfloers ik realiteit

maar in mijn hart

voel ik ’t pijnlijk kiemen

van harde noten…

hij reeg zijn woorden liefdevol

tot een snoer waarvan elke parel

liefdesschitteringen weerkaatste
passievol eindigde hij met de sluiting

Marina Geerinck© Hartendame2