Archief

Vang eens een zonnestraal op een zonnige dag
Bewaar hem, in een speciaal hoekje van je hart
Zit het leven je soms tegen, met pijn of in smart
Dan is er die zonnestraal, die je verwarmen mag.


Willy Kersseboom

Ter Herinnering aan een bijzondere vrouw
waarvan wij veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen....

Jouw warme liefde heeft ons bij elkaar gebracht

En deze bijzondere liefde geeft ons nu de kracht

Met jou hebben wij elkaar in harmonie gevonden

Door jou blijven wij altijd met elkaar verbonden

Wij zullen niet vergeten wat je deed en wat je zei

In onze gedachten en woorden ben jij er altijd bij

Jouw schakel werd verbroken, maar niet weggegooid

De cirkel van liefde is rond en verbreekt daarom nooit!

Willy Kersseboom

het is zo stil in jou
je bent ongeneeslijk ziek, 't is waar
je stem is toonloos en klinkt zwaar
en het is zo stil in jou

het is zo stil in mij
als jij zonder tranen zachtjes schreit
te laat, te laat, 't is een verloren strijd
daarom is het zo stil in mij

wij praten, onze stemmen beven
ik leg mijn handen in de jouwe
het leven kan ik je niet geven
maar laten wij nu samen rouwen

dan wordt het stil in ons....

Willy Kersseboom

Als je aan het einde van een dag nog eens terug kijkt
Dan zal je zien dat geen enkele dag op de andere lijkt
Soms is het een goede dag, maar soms is het ook mis
Besef je dan, dat het zoeken naar geluk overbodig is?
Want elke dag hééft zonneschijn, al is 't soms verborgen
Open je hart, pluk de dag en voel je in warmte geborgen.





Willy Kersseboom

Ik leefde in een leegte, behoedzaam, 'k bouwde een muur om mij heen
Ik leefde zonder schittering, zonder passie, een verlangen dat verdween
Ik leefde in een grote stilte, ik had mij als een coconnetje ingesponnen
Ik stelde geen vragen meer, want de antwoorden hadden al gewonnen

Toen kwam jij: mysterieus en wazig, als een schaduw door de mist
Ik hoorde woorden, het waren woorden die ik zo lang had gemist
Tot tranen toe geroerd voelde ik een weemoed en een verlangen naar...
Ik huilde om wat je zei, want mijn stilte verbreken viel mij zo zwaar.

Ik opende mijn hart en ik vulde de leegte met een liefdevol verlangen
Ik moest gaan praten, de stilte bleef niet langer in mijzelf gevangen
Jouw woorden braken mijn verzet, om te te durven voelen, om te leven
Ik werd verliefd op deze woorden, die naar mij toe kwamen zweven.

Ik kleedde die liefde aan; met tranen, moed, aandacht en verlangen
In gedachten strelen je ogen mijn gezicht en strijkt je hand mijn wangen
Jij kijkt mij aan en ik zie in jouw ogen de weerspiegeling van mijn dromen
Ik voel de warmte en ik voel mijn lichaam en geest weer tot leven komen.

Jouw woorden vielen als zachte dauwdruppels op de bodem van mijn hart
Ze brachten mij weer tot leven, maar maakten mij ook kwetsbaar verward
Misschien valt de muur om mij heen weg, maar wat het lot ook beslist
Ik zal je altijd dankbaar voor je woorden zijn, mijn lieve schaduw in de mist.



Willy Kersseboom

Het is al weer vele jaren geleden
Dat mijn beide ouders zijn overleden
Maar toch doet het nog steeds pijn
Dat ik nooit meer het kind kan zijn.

Al ben ik volwassen, toch ging ik nog graag
naar mijn ouders; zomaar, of met een vraag
En na al die jaren doet het nog steeds pijn
Dat ik nooit meer het kind zal kunnen zijn.

Zo lang zij leefden kon ik er altijd terecht
En soms werd er liefkozend "kind" gezegd
Daarom doet het mij nog steeds zo'n pijn
Dat ik nooit meer het kind zal kunnen zijn.

Er zijn soms momenten, dan voel ik mij klein
Dan wil ik, volwassen, het kind nog eens zijn
Toch is dat voor mij helaas voorgoed voorbij
Ik ben de Ouder. Kind geldt niet meer voor mij.


Willy Kersseboom

Na het duister van de nacht, komt altijd de schemering van de nieuwe morgen
In elke verdrietige periode, zijn daar ook weer vreugde en toekomst in verborgen
Ook al zie je nu alleen nog maar duisternis en lijkt je weg oneindig ver en zwaar
Een lichtpunt leidt je naar het eind van de tunnel en geluk en zonneschijn zijn daar.

Willy Kersseboom

Men zegt tot troost: "de tijd heelt alle wonden"
Toch weet ik niet hoe ik verder moet gaan.
Ik heb nog nergens rust of troost gevonden.
Toen jij wegging, is de tijd stil blijven staan!



Willy Kersseboom
uit de bundel Metgezel
copyright

Ik verlang zo intens naar het moederschap
Maar ik weet dat het er nooit van zal komen
Anderen rollen zomaar in een zwangerschap
Waarom is aan mij dat prille geluk ontnomen?
Soms kan ik de zin van het leven niet bevatten
Ergens kondigt zich het zoveelste kindje aan
Zij hééft toch al haar handen vol met schatten
Had God er niet één aan mij af kunnen staan?
Mijn buik blijft plat en mijn handen blijven leeg
Het geluk van anderen doet mij ongelooflijk pijn
Als ik maar één zwangerschap, één kindje kreeg
Dan zou mijn leven zo heel anders kunnen zijn
Wat zou ik dan gelukkig zijn, wat zou ik leven
Hoe vaak heb ik 't gefantaseerd in mijn dromen
Ik heb een hart vol moederliefde weg te geven
Waarom, waarom zal het er nooit van komen?
Oh God, help mij om het waarom te laten rusten
Leer mij, met Uw oneindige liefde, erin te berusten.



Willy Kersseboom