Als ik naar je kijk, dan doet mijn hart pijn
Je hebt verdriet, dat kan ik echt wel zien
Jij kan al heel lang niet meer gelukkig zijn
Dat zeg je niet, want je wilt anderen ontzien
Toch knelt het je vast als een sterke band
Je blijft zwijgen, omdat praten zo moeilijk is
Pijn en verdriet krijgen langzaam de overhand
En zo wordt je gedwongen tot een bekentenis
Je geest sluit zich af voor nog meer pijn
Eten wordt een probleem; je geest zegt nee
Zo beschadig jij jezelf, maakt je wereld klein
En bewust of onbewust, zo werk je niet mee
Het eetprobleem neemt grotere vormen aan
Je moet het gevaar nu onder ogen gaan zien
Je bent niet voor niets tot anorexia overgegaan
Omdat je bang bent voor de waarheid misschien?
Jij voelt zoveel pijn, zoveel verdriet en onmacht
Wat je nu nodig hebt is speciale hulp van anderen
Je bent bang voor die moeilijke periode die wacht
Maar vertrouw dat je samen jezelf kunt veranderen
Je hoeft jezelf niet langer te ontkennen wat er was
Ga maar praten; durf je angsten aan en ga ervoor!
Als je 't eerst maar erkent, dan verwerk je het pas
En dan, dan breekt voor jou de zon weer door.
Willy Kersseboom
Vriendin