Maandag 12 oktober 2009
Schaduw in de mist
Ik leefde in een leegte, behoedzaam, 'k bouwde een muur om mij heen
Ik leefde zonder schittering, zonder passie, een verlangen dat verdween
Ik leefde in een grote stilte, ik had mij als een coconnetje ingesponnen
Ik stelde geen vragen meer, want de antwoorden hadden al gewonnen
Toen kwam jij: mysterieus en wazig, als een schaduw door de mist
Ik hoorde woorden, het waren woorden die ik zo lang had gemist
Tot tranen toe geroerd voelde ik een weemoed en een verlangen naar...
Ik huilde om wat je zei, want mijn stilte verbreken viel mij zo zwaar.
Ik opende mijn hart en ik vulde de leegte met een liefdevol verlangen
Ik moest gaan praten, de stilte bleef niet langer in mijzelf gevangen
Jouw woorden braken mijn verzet, om te te durven voelen, om te leven
Ik werd verliefd op deze woorden, die naar mij toe kwamen zweven.
Ik kleedde die liefde aan; met tranen, moed, aandacht en verlangen
In gedachten strelen je ogen mijn gezicht en strijkt je hand mijn wangen
Jij kijkt mij aan en ik zie in jouw ogen de weerspiegeling van mijn dromen
Ik voel de warmte en ik voel mijn lichaam en geest weer tot leven komen.
Jouw woorden vielen als zachte dauwdruppels op de bodem van mijn hart
Ze brachten mij weer tot leven, maar maakten mij ook kwetsbaar verward
Misschien valt de muur om mij heen weg, maar wat het lot ook beslist
Ik zal je altijd dankbaar voor je woorden zijn, mijn lieve schaduw in de mist.
Willy Kersseboom
Geschreven door kerssepitje om 00:00
Reageer op dit bericht
