Maandag 21 september 2015

Herfst

En dan ineens ben je in de herfst van je leven

Je denkt terug; je schrikt, waar is de tijd gebleven

Maar geloof me, je herfst kan heel erg mooi zijn

Want je bent gevormd door 't leven, liefde en pijn

In de lente zijn de kleuren wonderlijk zacht

Je hebt je idealen, vol bloeiende pracht

Dan komt de zomer en zoals in de natuur

Zijn je kleuren uitbundig, fel en vol vuur

Dan, in de herfst, gaan de kleuren vervagen.

Het leven bestaat uit voorspoed en tegenslagen

Je bent milder geworden, oordeelt minder snel

Het felle is weg en dat bevalt je eigenlijk wel

Ben jij in de herfst van je leven, wees dan niet bang

Later zit je ineens ook in de herfst - winter overgang

Maar nu kun je nog zoveel aan anderen geven

Je kleuren zijn prachtig, geniet van het leven

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Adrie vanGansen3 oktober 2010 om 18:30

Ontzettend mooi geschreven weer lieve Willy, maar dat ben ik eigenlijk wel gewend van je...

Fijn te zien dat je weer de lezer verblijdt met je prachtige pareltjes... Maar hoe gaat het nu met je lieve Willy... Ik kom toch weer meer je pareltjes lezen, maar wil je ook een heel mooie Zondagavond wensen, met enorm veel lieve groeten van Adrie.

Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 maart 2015

Lente

Ieder voorjaar kijk ik weer met ongelooflijke bewondering.
Naar de verandering van de natuur met stille verwondering.
De struiken en bomen waren de hele winter dor en kaal.
Ineens gaan zij voorzichtig bloeien in volle pracht en praal.
Het gras wordt groen; de krokussen en narcissen bloeien.
De bloembollenvelden laten hun kleuren overvloeien.
Het ontluiken van al dat prille brengt mij in beroering.
Ik vind het een wonder en ik geniet met stille ontroering.

Willy Kersseboom
uit de bundel Metgezel
copywright

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 maart 2015

Dat kleine beetje meer

Het komt in het leven maar al te vaak hier op neer.
Jij verlangt van die ander net dat kleine beetje méér.
En als je het zomaar niet krijgt voel je dat als gemis.
Dan zeg je dat de mentaliteit aan het veranderen is.

Ja, het is veranderd, maar wie heeft dat gedaan?
Met zijn allen zijn wij daar gewoon schuldig aan.
Gaf jij aan die ander net dat kleine beetje méér?
Of dacht jij ook, zo kan het vandaag wel weer.

Dus kom maar, zet je tijdklokje nu eens even stil.
Luister geduldig naar wat een ander vertellen wil.
Geeft elkaar wat aandacht en begrip, keer op keer.
Dan hebben wij allemaal net dat kleine beetje méér.

willy kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 februari 2015

Geef mij je hand

Kom, ga met mij mee
geef mij je hand
dan gaan wij uitwaaien bij de zee
en wandelen langs het strand.

Kom, ga met mij mee, kom
ik maak me ongerust
kijkt toch vooruit en niet steeds achterom
wordt je weer van je omgeving bewust.

Kom, ga met mij mee, kom maar
ik wil je helpen
nee, dat je verdriet hebt is niet raar
maar je er toch niet door overstelpen.

Kom, leg jouw handen maar in de mijne
geef mij je vertrouwen
nee, ik kan je verdriet niet laten verdwijnen
maar probeer jij je leven weer op te bouwen.

Kom, ga met mij mee
geef mij je hand
laten we lachen of huilen of met z'n twee
ooit heeft het leven weer een zonnige kant.

Willy Kersseboom
uit de bundel Metgezel

Geschreven door kerssepitje om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 februari 2015

Vogelvlucht

Zoals een vogel vliegen kan
Zo hoog en laag; zo frank en vrij
Zo is het leven; als een vogelvlucht,
vliegt 't razendsnel voorbij.
Soms vlieg je hoger dan je dacht
Maar dan val je laag weer neer
Het leven is gelijk een vogelvlucht
Voor je het weet, vlieg je niet meer.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 19:55 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 februari 2015

Hou van mij

Hou van mij
Eenmaal nog....

Je wilde mij niet voor altijd
Ik voelde het, ik raak je kwijt
Ik wist niet dat 't zo eindigen zou
Mijn hele wezen verlangt naar jou
Liefste, was het geen liefde dan?
Was hartstocht slechts jouw plan?
Mijn hart en liefde heb ik je gegeven
Laat mij opnieuw mijn dromen beleven

Hou van mij
Eenmaal nog....

Je gaf me hoop en tederheid
Ik zweefde in oneindigheid
Ik wist niet dat 't zo eindigen zou
Mijn tranen van verlangen naar jou
Liefste, was het een avontuur?
Was er bij jou geen liefdesvuur?
Mijn leven wilde ik met jou verweven
Laat mij nog een nacht met jou beleven

Hou van mij
Eenmaal nog...
Misschien voel ik dan jouw bedrog

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 24 mei 2012

Vriendin

De liefde in mijn hart kent vele namen
En jouw naam staat daar natuurlijk bij
Onze vriendschap mocht verduurzamen
Wij samen waren het geluk heel dichtbij

Je weet hoe speciaal je voor me bent
Zelfs de dood kon ons niet overwinnen
Je leeft, in alle dingen, in elk moment
Wij zijn voor eeuwig hartsvriendinnen

Ik mis je, natuurlijk mis ik je aanwezigheid
We hadden zoveel kunnen doen en praten
Maar mijn hart is vervuld met dankbaarheid
Aan herinneringen, die jij hebt achtergelaten.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 12 januari 2012

Ontkenning

Als ik naar je kijk, dan doet mijn hart pijn
Je hebt verdriet, dat kan ik echt wel zien
Jij kan al heel lang niet meer gelukkig zijn
Dat zeg je niet, want je wilt anderen ontzien

Toch knelt het je vast als een sterke band
Je blijft zwijgen, omdat praten zo moeilijk is
Pijn en verdriet krijgen langzaam de overhand
En zo wordt je gedwongen tot een bekentenis

Je geest sluit zich af voor nog meer pijn
Eten wordt een probleem; je geest zegt nee
Zo beschadig jij jezelf, maakt je wereld klein
En bewust of onbewust, zo werk je niet mee

Het eetprobleem neemt grotere vormen aan
Je moet het gevaar nu onder ogen gaan zien
Je bent niet voor niets tot anorexia overgegaan
Omdat je bang bent voor de waarheid misschien?

Jij voelt zoveel pijn, zoveel verdriet en onmacht
Wat je nu nodig hebt is speciale hulp van anderen
Je bent bang voor die moeilijke periode die wacht
Maar vertrouw dat je samen jezelf kunt veranderen

Je hoeft jezelf niet langer te ontkennen wat er was
Ga maar praten; durf je angsten aan en ga ervoor!
Als je 't eerst maar erkent, dan verwerk je het pas
En dan, dan breekt voor jou de zon weer door.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 oktober 2011

Veranderingen

Veranderingen

De zon schijnt in mijn leven en groenblauw is de zee.

De golven kabbelen rustig, nemen mijn gedachten mee.

Het geluk is kleurrijk, zoals de mooiste prentenboeken.

Mijn leven is een lach, tranen zijn heel ver te zoeken.

Wolken komen aan de hemel en donkerblauw is de zee.

De golven worden groter, ze brengen storm en onrust mee.

Ik weet niet wat er gebeurt maar tegenhouden kan ik ’t niet.

Mijn leven raakt verward en mijn hart is zwaar van verdriet.

De hemellucht wordt dreigend en zwartblauw is de zee.

De golven zijn gevaarlijk, sleuren mijn vreugdelach mee.

Mijn leven wordt duisternis en jaagt als een wervelstorm.

Alles verandert, niets is blijvend en de chaos is enorm.

De zee verandert van kleur, de golven van klein naar groot.

Ieders leven is als de zee, staat aan veranderingen bloot.

Maar één ding is zeker, de golven zullen ooit weer bedaren.

En na elke storm zal de donkere lucht weer op gaan klaren.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 september 2011

Belofte

Je hebt je belofte verbroken
Dat verwachtte ik eigenlijk niet
Je hebt mijn hart opnieuw gebroken
Nu huilt het, huilt het van verdriet

Je had het mij zó vast beloofd
Is een belofte van jou niets waard?
Je hebt mij van het vertrouwen beroofd
Ik heb mij er kennelijk blind op gestaard

Had mij die belofte maar niet gegeven
Dan had ik nu niet zo'n pijn gehad
Mijn hart wil bijna niet meer leven
Het is zo moeilijk op het levenspad

Jij hebt je belofte aan mij gebroken
Je hebt gespeeld met mijn gevoel
Je hebt mijn levenslust gebroken
Ik kan niet uiten hoe verdrietig ik mij voel

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 juli 2011

Het sprookje is uit

Eens, lang geleden, waren zij verliefd op elkaar
Zij hield van hem en hij hield evenveel van haar
Ooit konden zij geen dag, geen uur zonder elkaar
Eens, lang geleden, stonden zij voor het trouwaltaar.

Een sprookje begon, hun geluk was meer dan genoeg
Er was een tijd dat zij hun kind in haar lichaam droeg
Hij vervulde haar wens, nog voor zij ergens om vroeg
Geluksgevoel bij de geboorte, dat alle records versloeg.

Maar sprookjes zijn niet echt en blijven niet bestaan
Zij wisten niet hoe de werkelijkheid verder moest gaan
De liefde was ongemerkt aan hun deur voorbij gegaan
Onoplettend hadden zij hun hart niet open laten staan.

Hij werkte en werkte maar en verdiende veel geld
Zij poetste en schrobde alsof alleen de buitenkant telt
Ze vergaten hoe belangrijk aandacht voor elkaar telt
Zo ontstond er een ijskorst, die zonder warmte niet smelt.

Eens, lang geleden, brachten zij samen een sprookje uit
Zij hielden van elkaar, van hun lichaam, van hun huid
Vele jaren later kwamen zij verdrietig tot het besluit
Hun liefde, hun basis van het geluk, hadden zij verbruid.

Het sprookje is uit!

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 28 april 2011

Zo dichtbij

Je bent zò dichtbij, dat ik je kan aanraken
Maar tegelijkertijd ben je zo heel ver weg
Mijn woorden laten je gevoel niet ontwaken
Het doet er niet meer toe, wat ik ook zeg.

Je zit naast mij, maar de afstand is groot
Afwijzend en afwezig ben je doof en blind
Je liefde voor mij is afgestorven, is dood
Ik schreeuw tegen je, als een angstig kind.

Je bent zò dichtbij, maar je hoort me niet
Gevoelens van mij horen er niet meer bij
Het raakt je niet, mijn grenzeloos verdriet
Voor jou is het over en voorgoed voorbij.

Je bent zò dichtbij, dat ik je kan aanraken
Ik ben als een verdwaalde in de woestijn
Laat mij uit deze boze droom ontwaken
Dit kan alleen maar een vergissing zijn.

Je bent zo dichtbij, zo dichtbij, zò dichtbij
Kijk mij nu aan en hou mij weer eens vast
Zeg iets, doe iets, maak mijn hart weer blij
Bevrijd me toch van deze ondraaglijke last.

Je bent zo dichtbij, ik wil je zachtjes strelen
Ik wil je smeken, waarom is je liefde voorbij?
Blijf alsjeblieft, blijf je leven met me delen
Ach liefste, ga niet weg, niet weg van mij.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 27 februari 2011

Parels

Zilveren parels vallen op mijn wangen
en als glinsterende diamanten in mijn hand
Zo doorzichtig en breekbaar als glas
verdwijnen ze even snel als korrels los zand.

De zilveren parels druppen uit mijn ogen
en ze bestaan uit warme druppels smart
De glinsterende traan is vol emotie
en zo verlaat onmetelijk verdriet mijn hart

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 20 februari 2011

Zeg dat het niet waar is

Ik luister naar de stemmen van de mensen die om mij heen staan
Hun woorden hoor ik ver weg want ze zwellen als golven af en aan
Ik zie hun ogen, gevuld met tranen en ik zie hun handen bewegen
Mijn oren willen het niet horen, maar ik hou de woorden niet tegen

Het doet pijn
Het doet verschrikkelijk pijn
NEE, laat dit niet waar zijn.

Ik duw de mensen weg die mij troostend willen vasthouden, ga weg!
Zij maken mij onpeilbaar wanhopig, verwacht maar niet dat ik wat zeg
Ik voel een pijn in mijn borst en een vuist balt zich samen in mijn maag
Zij komen dichterbij, maar ik zie hun gezichten nu nog maar vaag

Het doet pijn
Het doet onbeschrijflijk pijn
NEE, nee, dit zal niet waar zijn.

Ze zeggen....ze zeggen dat ze haar ergens hebben gevonden
Ik ben haar helemaal niet kwijt, waarom doen zij zo opgewonden?
Ik zag haar net nog, toen hield ik haar handje nog in mijn hand
Ze komt zo terug want dan gaan wij samen nog naar het strand

Het doet pijn
Het doet ongelooflijk pijn
NEE, nee, nee, dit kan niet waar zijn.

Mijn mond opent zich voor een opzwellende schreeuw naar buiten
Het doorboort mijn borstkas, ik denk dat ik stik, ik kan het niet uiten
Mijn ongeloof vermengd zich nu met een wanhopige ontsteltenis
NEE! Ik wankel als ik fluister: "zeg me, zeg me dat het niet waar is."

Willy Kersseboom

voor alle ouders die hun kind op een verschrikkelijke manier verloren
en voor alle kinderen die niet meer veilig waren....zelfs niet thuis...
wat een ongelooflijk leed
mijn hart huilt

Geschreven door kerssepitje om 15:26 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 20 februari 2011

Hoop

Er zijn van die dagen dat het regent
Niet buiten op het raam, maar in je hart.
Omdat het leven soms zo'n pijn doet
En omdat verdriet je geest verward.

Er zijn van die dagen, dat je gedachte
Door somberheid, het zonlicht tegenhoudt.
Dan kan het licht je bijna niet bereiken
En is je hart van binnen leeg en koud.

Maar elke dag, hoe donker die ook lijkt
Heeft toch veel goeds; vergeet het niet
Er is hoop, als een warme zonnestraal
Open je hart, zodat je het zonlicht ziet.

uit de bundel Zoektocht
copywright

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 februari 2011

Nooit meer

Afscheid is voor mij een ander woord voor nooit meer
Nooit meer samen lachen, nooit meer samen luisteren
Nooit meer samen vrijen, nooit meer samen fluisteren
Afscheid was voor ons gewoon de allerlaatste keer

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 6 februari 2011

Waarheen ze wil

Ik hou van de Lente, van het prille ontwaken
Van de ochtendnevel, als de dag gaat naken
Alles wordt groen, de natuur doet wat ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Zomer, een strak blauwe lucht
Een kind dat speelt, in de warme buitenlucht
De merel vliegt, hoog en laag, waarheen ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Herfst, van de onberekenbare wind
Van regen tegen de ruit, van de bomen in herfsttint
De wind waait op 't strand, blaast waarheen ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Winter, van sneeuw en ijskoude vorst
Van rijp aan de bomen en van boerenkool met worst
De koude oostenwind komt en gaat wanneer ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 19:48 Reageer op dit bericht

Maandag 31 januari 2011

Slapeloos

Ik kan niet slapen
De nacht is zo eenzaam
't Lijkt of iedereen slaapt, behalve ik
De nacht is zo stil
Ik hoor geen geluid, behalve de klok die tikt

Ik kan niet slapen
De nacht is zo donker
't Lijkt of alle lichten uit zijn, ook het sterrelicht
De nacht duurt zo lang
Ik tel de uren tot aan het eerste morgenlicht

Ik kan niet slapen
De nacht is een vijand
't Lijkt of alles onoverkomelijk is, ik voel mij alleen
De nacht is om te slapen
Maar ik kan met mijn geest niet over die drempel heen

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 januari 2011

zoektocht

Ik loop te zoeken, alsmaar door

Ik zoek mijn betere leven

Waarom heb ik nog steeds niet door

Dat elke dag mij wordt gegeven?

Waarom zoek ik naar het verleden?

Het maakt mij stil en zenuwachtig

Kon ik maar genieten van het heden

Het leven van vandaag is prachtig

Ik loop te zoeken, alsmaar door

Daarom zie ik niet het mooie om mij heen

Als ik kan aanvaarden wat ik verloor

Kan ik de dagen plukken, één voor één.

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 januari 2011

Moelijke wegen om te gaan

Soms schijnt de zon voor jou achter een heuvel
Of hij schijnt om de bocht van de weg
Dan moet je die steile heuvel gaan beklimmen
Of, naar die bocht ben je lang onderweg

Maar als je dan op de top van die heuvel staat
Omdat je de moed niet had verloren
Of je hebt van die lange weg, de bocht gehaald
Dan schijnt de zon als nooit tevoren

Willy Kersseboom

Geschreven door kerssepitje om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van gedichtenhoekje