Zo dichtbij

Zilveren parels vallen op mijn wangen
en als glinsterende diamanten in mijn hand
Zo doorzichtig en breekbaar als glas
verdwijnen ze even snel als korrels los zand.

De zilveren parels druppen uit mijn ogen
en ze bestaan uit warme druppels smart
De glinsterende traan is vol emotie
en zo verlaat onmetelijk verdriet mijn hart



Willy Kersseboom

Ik luister naar de stemmen van de mensen die om mij heen staan
Hun woorden hoor ik ver weg want ze zwellen als golven af en aan
Ik zie hun ogen, gevuld met tranen en ik zie hun handen bewegen
Mijn oren willen het niet horen, maar ik hou de woorden niet tegen

Het doet pijn
Het doet verschrikkelijk pijn
NEE, laat dit niet waar zijn.

Ik duw de mensen weg die mij troostend willen vasthouden, ga weg!
Zij maken mij onpeilbaar wanhopig, verwacht maar niet dat ik wat zeg
Ik voel een pijn in mijn borst en een vuist balt zich samen in mijn maag
Zij komen dichterbij, maar ik zie hun gezichten nu nog maar vaag

Het doet pijn
Het doet onbeschrijflijk pijn
NEE, nee, dit zal niet waar zijn.

Ze zeggen....ze zeggen dat ze haar ergens hebben gevonden
Ik ben haar helemaal niet kwijt, waarom doen zij zo opgewonden?
Ik zag haar net nog, toen hield ik haar handje nog in mijn hand
Ze komt zo terug want dan gaan wij samen nog naar het strand

Het doet pijn
Het doet ongelooflijk pijn
NEE, nee, nee, dit kan niet waar zijn.

Mijn mond opent zich voor een opzwellende schreeuw naar buiten
Het doorboort mijn borstkas, ik denk dat ik stik, ik kan het niet uiten
Mijn ongeloof vermengd zich nu met een wanhopige ontsteltenis
NEE! Ik wankel als ik fluister: "zeg me, zeg me dat het niet waar is."

Willy Kersseboom

voor alle ouders die hun kind op een verschrikkelijke manier verloren
en voor alle kinderen die niet meer veilig waren....zelfs niet thuis...
wat een ongelooflijk leed
mijn hart huilt

Er zijn van die dagen dat het regent
Niet buiten op het raam, maar in je hart.
Omdat het leven soms zo'n pijn doet
En omdat verdriet je geest verward.

Er zijn van die dagen, dat je gedachte
Door somberheid, het zonlicht tegenhoudt.
Dan kan het licht je bijna niet bereiken
En is je hart van binnen leeg en koud.

Maar elke dag, hoe donker die ook lijkt
Heeft toch veel goeds; vergeet het niet
Er is hoop, als een warme zonnestraal
Open je hart, zodat je het zonlicht ziet.

uit de bundel Zoektocht
copywright

Willy Kersseboom

Afscheid is voor mij een ander woord voor nooit meer
Nooit meer samen lachen, nooit meer samen luisteren
Nooit meer samen vrijen, nooit meer samen fluisteren
Afscheid was voor ons gewoon de allerlaatste keer



Willy Kersseboom

Ik hou van de Lente, van het prille ontwaken
Van de ochtendnevel, als de dag gaat naken
Alles wordt groen, de natuur doet wat ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Zomer, een strak blauwe lucht
Een kind dat speelt, in de warme buitenlucht
De merel vliegt, hoog en laag, waarheen ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Herfst, van de onberekenbare wind
Van regen tegen de ruit, van de bomen in herfsttint
De wind waait op 't strand, blaast waarheen ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil.

Ik hou van de Winter, van sneeuw en ijskoude vorst
Van rijp aan de bomen en van boerenkool met worst
De koude oostenwind komt en gaat wanneer ze wil
Ik kijk, luister, geniet en word stil


Willy Kersseboom

Ik kan niet slapen
De nacht is zo eenzaam
't Lijkt of iedereen slaapt, behalve ik
De nacht is zo stil
Ik hoor geen geluid, behalve de klok die tikt

Ik kan niet slapen
De nacht is zo donker
't Lijkt of alle lichten uit zijn, ook het sterrelicht
De nacht duurt zo lang
Ik tel de uren tot aan het eerste morgenlicht

Ik kan niet slapen
De nacht is een vijand
't Lijkt of alles onoverkomelijk is, ik voel mij alleen
De nacht is om te slapen
Maar ik kan met mijn geest niet over die drempel heen

Willy Kersseboom

Ik loop te zoeken, alsmaar door

Ik zoek mijn betere leven

Waarom heb ik nog steeds niet door

Dat elke dag mij wordt gegeven?

Waarom zoek ik naar het verleden?

Het maakt mij stil en zenuwachtig

Kon ik maar genieten van het heden

Het leven van vandaag is prachtig

 

Ik loop te zoeken, alsmaar door

Daarom zie ik niet het mooie om mij heen

Als ik kan aanvaarden wat ik verloor

Kan ik de dagen plukken, één voor één.



Willy Kersseboom

Soms schijnt de zon voor jou achter een heuvel
Of hij schijnt om de bocht van de weg
Dan moet je die steile heuvel gaan beklimmen
Of, naar die bocht ben je lang onderweg

Maar als je dan op de top van die heuvel staat
Omdat je de moed niet had verloren
Of je hebt van die lange weg, de bocht gehaald
Dan schijnt de zon als nooit tevoren

Willy Kersseboom

Een beetje warmte, een bloem, een lach
Ik vind dat het iedereen het hebben mag
Daarom ben ik vandaag gul in het geven
Liefde voor elkaar is de kracht van 't leven.


Willy Kersseboom

Het geluk zit in je zelf, je mag er dagelijks van nippen

Of ben je altijd te druk, om te horen dat een vogel fluit?
Kan je nog wel genieten, van de regen tegen een ruit?
Gun je jezelf de tijd om ieder de jaar de lente te zien ontluiken?
Kan je de geur van pas gemaaid gras nog wel ruiken?

Wees niet te druk om te luisteren naar de stilte om je heen
Geef je liefde en aandacht aan de medemens om je heen?
Zie jij het geluk van elke dag, in onschuldige kinderogen?
Ontferm jij je over eenzame mensen, met mededogen?

Dan is geluk heel dichtbij; laat het je niet ontglippen



Willy Kersseboom

Vang eens een zonnestraal op een zonnige dag
Bewaar hem, in een speciaal hoekje van je hart
Zit het leven je soms tegen, met pijn of in smart
Dan is er die zonnestraal, die je verwarmen mag.


Willy Kersseboom

Ter Herinnering aan een bijzondere vrouw
waarvan wij veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen....

Jouw warme liefde heeft ons bij elkaar gebracht

En deze bijzondere liefde geeft ons nu de kracht

Met jou hebben wij elkaar in harmonie gevonden

Door jou blijven wij altijd met elkaar verbonden

Wij zullen niet vergeten wat je deed en wat je zei

In onze gedachten en woorden ben jij er altijd bij

Jouw schakel werd verbroken, maar niet weggegooid

De cirkel van liefde is rond en verbreekt daarom nooit!

Willy Kersseboom

het is zo stil in jou
je bent ongeneeslijk ziek, 't is waar
je stem is toonloos en klinkt zwaar
en het is zo stil in jou

het is zo stil in mij
als jij zonder tranen zachtjes schreit
te laat, te laat, 't is een verloren strijd
daarom is het zo stil in mij

wij praten, onze stemmen beven
ik leg mijn handen in de jouwe
het leven kan ik je niet geven
maar laten wij nu samen rouwen

dan wordt het stil in ons....

Willy Kersseboom

Als je aan het einde van een dag nog eens terug kijkt
Dan zal je zien dat geen enkele dag op de andere lijkt
Soms is het een goede dag, maar soms is het ook mis
Besef je dan, dat het zoeken naar geluk overbodig is?
Want elke dag hééft zonneschijn, al is 't soms verborgen
Open je hart, pluk de dag en voel je in warmte geborgen.





Willy Kersseboom

Ik leefde in een leegte, behoedzaam, 'k bouwde een muur om mij heen
Ik leefde zonder schittering, zonder passie, een verlangen dat verdween
Ik leefde in een grote stilte, ik had mij als een coconnetje ingesponnen
Ik stelde geen vragen meer, want de antwoorden hadden al gewonnen

Toen kwam jij: mysterieus en wazig, als een schaduw door de mist
Ik hoorde woorden, het waren woorden die ik zo lang had gemist
Tot tranen toe geroerd voelde ik een weemoed en een verlangen naar...
Ik huilde om wat je zei, want mijn stilte verbreken viel mij zo zwaar.

Ik opende mijn hart en ik vulde de leegte met een liefdevol verlangen
Ik moest gaan praten, de stilte bleef niet langer in mijzelf gevangen
Jouw woorden braken mijn verzet, om te te durven voelen, om te leven
Ik werd verliefd op deze woorden, die naar mij toe kwamen zweven.

Ik kleedde die liefde aan; met tranen, moed, aandacht en verlangen
In gedachten strelen je ogen mijn gezicht en strijkt je hand mijn wangen
Jij kijkt mij aan en ik zie in jouw ogen de weerspiegeling van mijn dromen
Ik voel de warmte en ik voel mijn lichaam en geest weer tot leven komen.

Jouw woorden vielen als zachte dauwdruppels op de bodem van mijn hart
Ze brachten mij weer tot leven, maar maakten mij ook kwetsbaar verward
Misschien valt de muur om mij heen weg, maar wat het lot ook beslist
Ik zal je altijd dankbaar voor je woorden zijn, mijn lieve schaduw in de mist.



Willy Kersseboom

Het is al weer vele jaren geleden
Dat mijn beide ouders zijn overleden
Maar toch doet het nog steeds pijn
Dat ik nooit meer het kind kan zijn.

Al ben ik volwassen, toch ging ik nog graag
naar mijn ouders; zomaar, of met een vraag
En na al die jaren doet het nog steeds pijn
Dat ik nooit meer het kind zal kunnen zijn.

Zo lang zij leefden kon ik er altijd terecht
En soms werd er liefkozend "kind" gezegd
Daarom doet het mij nog steeds zo'n pijn
Dat ik nooit meer het kind zal kunnen zijn.

Er zijn soms momenten, dan voel ik mij klein
Dan wil ik, volwassen, het kind nog eens zijn
Toch is dat voor mij helaas voorgoed voorbij
Ik ben de Ouder. Kind geldt niet meer voor mij.


Willy Kersseboom

Na het duister van de nacht, komt altijd de schemering van de nieuwe morgen
In elke verdrietige periode, zijn daar ook weer vreugde en toekomst in verborgen
Ook al zie je nu alleen nog maar duisternis en lijkt je weg oneindig ver en zwaar
Een lichtpunt leidt je naar het eind van de tunnel en geluk en zonneschijn zijn daar.

Willy Kersseboom

Men zegt tot troost: "de tijd heelt alle wonden"
Toch weet ik niet hoe ik verder moet gaan.
Ik heb nog nergens rust of troost gevonden.
Toen jij wegging, is de tijd stil blijven staan!



Willy Kersseboom
uit de bundel Metgezel
copyright