Internationale dag van de Verpleegkunde 12 mei 2009

2^de Symposium Gentse verpleegkundigen.

 

De opkomst was groot

van de verpleegkundigen uit de  Gentse ziekenhuizen,

AZ Jan Palfijn, AZ Maria Middelares, UZ Gent en AZ Sint – Lucas,

samen waren we op post,

voor het 2^de Symposium Gentse verpleegkundigen.

Met als titel: ‘verpleegkundigen als sterke schakel in het geheel.’

Samen op de bres voor de zieken.

De lezingen waren goed gekozen,

want op de werkvloer worden we ermee geconfronteerd:

pijnmedicatie,

de oudere wordende patiënt,

de talrijke ethische kwesties,

En we mogen best trots zijn op ons beroep.

want de verpleegkundige is de centrale schakel in de multidisciplinaire zorg.

 

Dagmar.

Dromen

 

 

Stille dromen, stille wensen

diep in ’t hart geborgen,

niet zichtbaar voor de mensen,

niet voor vandaag, niet voor morgen.

In werkelijkheid naar voor gebracht

voor niet lang of voor één dag.

als een kristallen bol uiteengesmakt

door de drukte van de macht.

Dromen van één nacht, dromen van één dag,

zo kort van bestaan,

dromen van een leven lang

die nooit uit ’t hart gaan.

 

Francine De Wilde. ©

Eventjes maar…

 

Op de sparren blinkt de zon

en eventjes bedriegt schijn het leven

toen in april die prille prilheid begon

jeugdige schoonheid duurt heel even.

 

’t Is meimaand en zoetig stil

alleen de vogels zingen.

De bloemen geuren, de bomen kleuren

en God bevindt zich in alle dingen.

 

 

Uit Seizoenen.

Francine De Wilde.©

 

 

 

 

 

 

 

 

Lentegeluid

 

Ik kijk naar het leven buiten

en voel de eerste zonnestraal.

Terwijl de vogels lustig fluiten

een nieuw seizoen een nieuw verhaal.

 

Ik zie de bloemen bloeien

de bloesem om mij heen

De kinderen gaan stoeien

en springen één voor één.

 

Ik ruik de lentegeuren

zon zuiver, zo rein.

Die pracht in alle kleuren

dat is toch zo fijn.

 

en wat een volheid overal

de natuur is ontloken.

In de wei in het dal

zijn de lammeren ontsproten.

 

In dit feest gaan we delen

de frisheid onzer jeugd.

Want met nemen en geven

beleven we nog eens deugd.

 

Uit Seizoenen

Francine De Wilde

Voorjaar

21-3-1996

 

VERGEET-MIJ-NIET

 

Zo tenger, zo klein

zo nietig tussen vele bloemen

zo blauw, zo fijn,

’t gaat zijn Schepper roemen.

 

Zo lief, zo aardig,

en ziet,

zo vol met wensen

want vergeet-mij-niet

is woord en bloem

voor eenzame mensen.

 

Gedicht van Fran 5-5-1986 ©

BIJ PAASZONDAG

 

KLEIN PAASLIED

 

Tussen waken, tussen dromen,

in het vroege morgenlicht,

wordt de steen van ’t graf genomen,

horen vrouwen het bericht,

dat door dood en duisternis

Jezus leeft en bij ons is.

 

Zij die zich als eersten buigen

over leven in haar schoot,

zijn op Pasen kroongetuigen

van nieuw leven uit de dood.

Vrouwen hebben Hem ontmoet,

weten zich bevrijd voorgoed.

 

Uit een sprakeloos verleden,

weggeschoven, ongehoord,

wordt een nieuwe tuin betreden

open is de laatste poort,

sluiers worden weggedaan:

het is tijd om op te staan.

 

Lente kleurt de kale bomen,

door het leven aangeraakt

bloeien bloemen aan de zomen,

zo wordt alles nieuw gemaakt.

Juichend stemt het leven in

met de toon van het begin.

 

Hanna Lam

ASWOENSDAG

Uit de profeet Joël, 2 (12-18)

"Scheurt uw hart en niet uw kleren...)

En de komende veertigdagentijd  of vasten nodigen ons uit om:

1.   De hongerigen te spijzen

2.   de dorstigen te laven

3.   De naakten te kleden

4.   De vreemdelingen te herbergen

5.   De zieken te bezoeken

6.   De gevangenen te bevrijden

7.   De doden te begraven

en er voor te bidden.

Ik sta in witte stilte,

onbegrensdheid,

ingetogen vreugde der natuur,

nieuw kiemende kracht,

ook in ’t mensenhart,

ruimte om bij mezelf te komen,

en schoorvoetend te gaan

tot de ander en de ‘Ander’.

de late zon schijnt over het wit en onbegaan,

het eeuwige licht raakt me aan.

 

Uit ‘anonieme mystiek’.

 

ZALIG KERSTFEEST

 

Welk een groot wonder is heden geschied!

Geheel de natuur is hernieuwd,

want God is mens geworden.

Hij bleef wat hij tevoren was,

maar Hij heeft aangenomen wat Hij niet bezat,

zonder vermenging of scheiding te ondergaan.
Hoe kan ik de grootheid van dit Mysterie verkondigen?

De Onlichamelijke is vlees geworden,

het Woord neemt een lichaam aan,

de Onzienlijke wordt zichtbaar,

de Ontastbare wordt door mensenhanden verzorgd,

de Aanvangloze neemt een begin op aarde,

de Zoon van God wordt mensenzoon:

Jezus Christus, Die dezelfde blijft:

gisteren en heden en in alle eeuwigheid.

Byzantijnse Liturgie

In Gebed 394

 

 

 

Poëziehoekje

 

ALS DE KERSTKLOKKEN LUIDEN…

 

Als de kerstklokken luiden…

’t Is zo vredig,’t is zo stil.

De sneeuw dwarrelt buiten

binnen zijn er mensen van goede wil.

 

Als de kerstklokken luiden…

de wereld rond.

Een ode zingen en fluiten

daar waar de kribbe stond.

 

Als de kerstklokken luiden…

dicht bij de kerstboom.

het naar zoetekoek gaat ruiken

die tijd is toch zo vroom.

 

Als de kerstklokken luiden…

de geboorte van ’t Goddelijk Kind.

De kleine guiten

naar 't stalletje gaan gezwind.

 

Als de kerstklokken luiden…

’t Is nu middernacht.

Dan komen de nederige luitjes

met de gaven van hun hart.

 

Francine De Wilde

In de Katholieke kerk hebben we het  Paulusjaar 28 juni 2008 tot 29 juni 2009

De apostel Paulus, was een bekeerde heiden en daarna een krachtig verkondiger van Jezus Christus en zijn Blijde boodschap.

 

Echt het lezen waard  in de Bijbel dit stukje in de  Handelingen der apostelen , hoofdstuk 13, verzen 13 tot 45.

 

Het gaat over dit:

 

Het gezelschap van Paulus ontving van de oversten in de synagoge volgende boodschap”Mannen broeders, indien ge een opwekkend woord tot het volk te zeggen hebt, spreekt dan.”

En Paulus  verkondigt daarna  in een heel krachtige preek, de blijde boodschap van Jezus Christus, zoals omvat in de geschiedenis.

 

Echt eens lezen die preek:

http://www.bijbel.net/wb/?p=page&i=49776,49815

 

 

In het voetspoor van Paulus,

verkondiger van Gods Woord,

dient er ook vandaag gezaaid,

Gods opwekkend Woord:

‘Jezus Christus,

is de Verlosser van zijn volk,

God sloot met heel de mensheid

zijn eeuwig durende verbond.’

 

 

 

 

Martinus was 16 jaar oud, nog soldaat, maar wel katechumeen(doopleerling), dat wil zeggen leerling in het christelijk geloof, maar nog niet gedoopt.

Toen hij op een koude winterdag te paard de stadspoort van Amiens naderde, ontmoette hij een halfnaakte bijna bevroren bedelaar die om een aalmoes vroeg.  Daar Martinus geen geld bezat, trok hij zijn zwaard en sneed zijn rode soldatenmantel in twee stukken en gaf de ene helft aan de arme.  Hij bedekte zichzelf zo goed mogelijk met de andere.

Diezelfde nacht zag hij in zijn slaap Christus, bekleed met de ene mantelhelft, die hij aan de bedelaar had gegeven.

Christus sprak: “Alles wat je voor de minste der mijnen gedaan hebt, heb je voor mij gedaan”.

 

 

November

 

November koud en kil

meldt zich overal kaal

’t is droevig stil

hij krijgt een triest onthaal.

 

De weg is druk begaan

die naar het kerkhof leidt.

November is de maand

dat g‘in gedachten bij uw doden zijt.

 

De witte chrysant prijkt in faam

en schept een diepe sfeer.

menig mens pinkt een traan

en kent stille harte zeer.

 

Dorre bladeren vallen traag

op de koele zerken neer.

Dierbare  herinneringen

komen vaak in weemoed weer.

 

Stilaan valt de avond

en maken we een kruis.

rust zacht, we komen nog,

bij God ben jij nu thuis.

 

Francine De Wilde

MARIJS

 

Jij, geel - zacht donzig ding,

net uit het ei toen je daar ging.

In mijn tuin verdwaald, jij zonderling,

verrast toen ik je tussen mijn handen ving.

 

Moeder barberiet was reeds ver gegaan,

de andere eendjes hadden haar nagedaan.

Jij koos een vreemde laan,

zo waren wij tesaam.

 

Ik noemde je “Marijs”,

jij werd tam en wijs.

Mij liefde stelde je op prijs,

deze was wederzijds.

 

Uit mijn handen at je friet,

zo attent was jij bij gitaar - muziek.

Je gekrijs was een lied,

die ode vergeet ik niet.

 

Jij had de ouderdom gekregen

van een jaar of negen.

Jij was mij heel genegen,

want voor mijn voeten ben je neergezegen.

 

Jij had dit aardse verlaten,

ik heb je ten grave gedragen.

Onder de oude notelaar lig jij begraven,

je vaste plek als de dagen warmer waren.

 

De tijd komt niet weer,

uit mijn hart ga jij niet meer.

Was mijn leven niet vol sfeer,

dan deed ook je dierenlijfje zeer.

 

Foto’s doen gedenken,

opeens kunt gij mijn zinnen wenken.

Wonderlijk maar uit die prenten

kan jij eeuwige straling schenken.

 

 

op mijn eend “Marijs” haar sterfdag zelfgemaakt gedicht,

Francine 1991

HET WAS DE LAATSTE VAKANTIE DAG

MET DE ZON DIE AAN DE HEMEL LACHT

WE KWAMEN MET DE FIETS

LANGSHEEN DE VELDKAPEL

REDEN NOG EVEN DOOR

TOT AAN HET MEER

WAAR MENIG KIND

NOG SPELEVAREND

TOCH EVEN DACHT

HET NIEUWE SCHOOLJAAR

WACHT.

 

MARIA

 

Maria, wat ons boeit in jou is je bereidheid om te delen,

je spontane dienstbaarheid.

Je vindt het zo vanzelfsprekend

dat je tijd maakt om te luisteren,

dat je tijd maakt om te helpen,

dat je tijd maakt om lief te hebben.

 

Een blauwe mantel, Maria, je eigen kleur.

De kleur van water en lucht, van de horizon.

Blauw is de kleur van verlangen, van hemel en van verten.

Een blauwe mantel voor je onbevangen keuze voor het leven

omdat je steeds ja hebt gezegd, je hele leven lang.

 

Maria, we willen je ook met een groene mantel kleden.

De kleur van hoop en van leven, van de jeugd.

Groen is ook de kleur van de natuur en van rust.

Een groene mantel voor je luisterend oor,

want jij bewaart onze woorden diep in je hart

en geeft hoop en geloof als we zijn verstard.

 

Paars, misschien een wat droeve mantel, Maria  van smarten.

Een kleur vol bezinning en ommekeer.

Het is de kleur van verdriet.

Maar de glans van vertrouwen

en stille hoop schijnt er doorheen.

Het is de kleur  ook van de mantel die Jezus kreeg omgelegd,

de kleur van pijn, maar ook van geloof in Pasen

 

Maria, we geven jou ook een rode mantel.

De kleur van liefde en van strijd, de kleur van het volk en van

solidariteit. Rood is ook de kleur van de warme trouw.

Een mantel voor een vrouw als een rots in de branding.

In ons rusten en in ons werken, voor oud en voor jong,

blijf jij herkenbaar

als medemens in ons midden.

 

En die witte mantel, Maria, komt jou meer dan toe.

Wit is de kleur van de waarheid, de onschuld en de reinheid.

 

Wit glanst als een ster in de nacht zoals die fonkelende ster

van Bethlehem.

Maar wit draagt ook dat beklemmend gevoel

bij het breken van het brood

op witte donderdag.

 

Maria, jij bent voor velen de veelkleurige

beschermende mantel, een toevlucht en een steun.

Wees voor ons een veilige gids, Maria,

leid ons langs veilige wegen

naar plaatsen waar de hemel de aarde raakt.

 

 

 

·          federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge

·          bij het feest v.d. Tenhemelopneming van Maria