DE SLEUTELBLOEM.

 

Gij, bloemeke fijn

jeugdig en rein.

Met kroontje lief en teer

in de tuin brengt ge sfeer.

 

Gij verbergt toch een geheim

welk’ één mag dat zijn?

Geef de sleutel van je hart

want elk bloemeke is apart.

 

Vanwaar komt je naam,

zijn er dingen misgegaan?

Of is het juist een feit

dat ge een bijzonder bloemeke zijt?

 

Met een sleutel kan alles open,

de mooiste dromen die we hopen.

En vinden we hem niet

het geeft groot verdriet.

 

In je ziele moet de Schepper wonen,

hij zal je dra belonen;

Want in je aardse kleurrijke pracht

schuilt hemelse glansrijke macht.

 

22-2-1992

Francien

 

DE LEVENSFILM

 

Een mens komt de wereld in

één blijde gebeurtenis,

de camera wordt op hem gericht…

De rol heeft hij meegekregen,

deze aan hem toebedeeld.

 

Hij moet die nu spelen,

in opnames van vreugd, en leed.

De film gaat aan het draaien

en is die kort, of lang,

’t leven wordt erop vastgelegd.

Het scenario is van belang,

de waarde van de film die blijft.

 

Francien De Wilde.

16-10-1985

TRANEN

 

Stille tranen, stil verdriet

voor de dag verborgen.

Zodat een ander ze niet ziet

in de duistere nacht, tot morgen.

Hij sluimert met het leed

en donkere wolken voeren rust.

Hij maakt het ochtendlicht weer gereed,

daar is de dag bewust.

Het licht van de nieuwe morgen

parelend op het natte groen.

De druppels van de ochtend,

tranen van de nacht van toen.

 

25-10-1980

Fancien De Wilde.

Stilte je zegt zoveel

ik zie, ik hoor, ik ruik, ik voel je.

Mijn God,  U bent daar tastbaar

in alle zuivere dingen

dat vertellen mij

de bloemen in het veld

de nachtegaal in zijn ochtendlied

de geurende dauw in ’t groene dennenbos

de wind die Uw stem doorheen de wolken voert

dit alles maakt stil

stille, geborgen stilte

hoe groot is uw wereld.

 

Francien

 

POEZIEHOEKJE

 

De lijster.

 

De lijster kweelt in mijn tuin

zo helder,zo klaar

Hoog in de bloeiende kruin

van die oude kerselaar

 

Weergalmen doet z’n lied

zo zuiver,zo rein

Valse noten fluit hij niet

hoe schoon is het refrein

 

Even ben ik stil

zo vredig, zo bewogen

Er is niets meer dat ik wil

ik ga de Schepper loven

 

Want voor alle geschapen dingen

zo wonderbaar,zo fijn

Kan ik een ode zingen

zoals dit vogelkijn

 

Hemelse dauw omkranst mijn hof

zo freel ,zo zacht

De meimaand in alle lof

die kleurige, geurige lentepracht

 

Kerstekind

 

Kerstekind van mijn hart,

ik zie Uw tranen vloeien,

Hoe ik U op T.V. in armoe zag,

ik kan U niet bij name noemen.

 

Kerstekind van mijn hart,

ik hoor U kreunen,

ligt  Gij daar niet vol smart,

van ziekte in een  lege kamer te treuren.

 

 

Kerstekind van mijn hart

ik smaak Uw hongerig lijden

 kon ik maar ,hoe of wat

voor U een feestmaaltijd bereiden.

 

Kerstekind van mijn hart,

ik voel U in verre landen,

Gij toont de zwarte vlag

en strekt Uw open armen.

 

Kerstekind van mijn hart,

ik neem U in mijn ziel, zo teer,

Gij woont daar in een warme stal

in U zien wij \'t Goddelijk Kindje weer.

 

 

 

 

 

 

GEDICHT  zaterdag  5 mei 2001.

 

 

DE KONINKLIJKE OUDE GEMEENTEHARMONIE.

 

Onlangs vierden ze hun gala-lenteconcert

’t werd een spetterend feest.

Elkeen was heel alert

’t is recht uit het hart geweest.

 

De dirigent was in vol ornaat

Iedereen in nieuwe outfit.

Het harmonieorkest vrolijk in de maat

Valse noten waren er niet.

 

Zowel voor de muzikanten

Als de mensen die in deze sfeer kwamen

Smeede het echte banden

Zich in de muziekwereld te wanen.

 

De blokfluit en de dwarsfluit

Speelden een blijde toon

Een fijn gevoel van binnen

Samen met de trompet en de tromboon

Kon het gala beginnen.

 

Hoort daar eens de gitaar en de klarinet

De viool en de saxofoon

Zie ginds de grote trom in duet

Wat klinkt alles schoon.

 

Zoals de vogels zingen

Bloeide alles open in echte harmonie

Om zovele goede gaven en dingen

Proficiat aan die kunstzinnige compagnie.

 

ALLERHEILIGEN -  ALLERZIELEN  2004

Er glijden uren, dagen, maanden, jaren

in een mensenleven voorbij.

Men kan zich van alles afvragen

doch...de dood kent geen uur noch tij.

Alleen de stilte kan begrijpen

de weemoed in elk mensenhart.

Op de graven gaan nu prijken

chrysanten van leed en smart.

 

Allerheiligen is een teken

van velen die zijn voorgegaan.

Wie hoorde hun kreunen en smeken

op de droefenis des levensbaan.

 

Nu zijn ze hoogverheven

als parels in Gods Koninkrijk.

Nu zijn ze ons omgeven

velen over de wereldwijd.

 

Allerzielen doet bezinnen

bidden voor wie is geweest.

Eens komen wij in hun midden

op Gods Verrijzenisfeest.

  

 

 

Gedicht.

Dinsdag, 25 december 2001.

 

Kerstmis 2001.

 

De kerstroos bloeit

Het is kerstmistijd.

Zo rood als bloed

Over de wereldwijd.

 

De kerstroos bloeit

Warm van kleur.

Een liefdesgroet

Ook ver van ons deur.

 

De kerstroos bloeit

Haar ziel is diep.

Een serene loeit

Waar de oorlog grieft.

 

De kerstroos bloeit

Voor het vensterraam.

Bij armen en zieken vloeit

Een argeloze en bittere traan.

 

De kerstroos bloeit

In mensenleed en dierenleed.

Een stuwende vloed

Van bloed en zweet.

 

De kerstroos bloeit

Over dit alles heen.

In een hart dat medevoelt

Daar is het Goddelijk Kerstekind niet alleen.

 

 

 

 

 

PASEN

 

De goudgele zon
schijnt door ’t frêle lentegroen.
het lijkt een zuivere bron
om weer levenslust op te doen.
Die milde vogel zingt
z’n deun op lentetoon.
Terwijl het verre klinkt
Zo rein en wonderschoon.
De koekoek roept in ’t bos
Wat is ’t hier heerlijk fijn.
En op het groene mos
prijken madeliefjes klein.
Kronkelende beekjes vloeien
doorheen de malse weiden.
Waarin boterbloempjes bloeien
in troepjes en in rijen.
Weldra is het Pasen
en klokken vliegen over tuin en heg.
Waar lieve kindertjes zullen rapen
lekkere eieren langs de weg.