doomday
    
|
Deze namiddag…
Alles rustig, en plots BOENK...
Wij naar boven, heeft mijn legplank in de kleerkast het toch wel begeven!
Lawaai van Daniel.want ik prop daar toch te veel op…
Zovéél is dat nu toch niet?
Blijf wel in men kamerjas, ik heb toch niks om ààn te doen...haha!!!
' t brommerke
   
|
Einde jaren 60.
Ik wou zo graag een brommerke, en ik wachtte het goeie moment af om dat te vragen.
We hadden immers ook onze mooie momenten.
Dus...
Ne brommer?
zoen vlammende doedskist, neije.
kweit ander maniere oem a van de weirelt 'theulpen, gien denke âân.
nen brommer, is da velloke nie goe genoeg nie mie, da rêd al êt genoeg.
Hij is er nooit gekomen, ik was al een paar jaar getrouwd toen ik er ééntje gekocht heb.
voor alle dagen!!!
Voor alle dagen!!
Vraag niet naar de zon, ik kan ze jullie niet geven.
Beetje grijze dag vandaag.
We maken hem zelf wel warm en zwoel.
Je zet een muziekje op.
En kruid die met je handjes in je zij.
Je schud wat met je derriéreke.
En glimlach effe blij.
Een kusje op je snoetje.
Draai even met je voetje...
Naar rechts en naar links:
En kijk slinks in de richting van mij.
Strek nu een beentje, of friemel met een teentje.
Wiegel met je billekes en je dijkes.
En draai maar in de ronde.
Leg in elke zwier een gevoel:
En je zal zien: hoe zwoel je, je dag kan maken.
de bollekes???
Klein Nicoleke die had van jongs-af-aan kurekes.
Haar ma werd daarvan soms turelurekes.
Als ze weer eens hare kakstoel afbrak.
Veel speelgoed was er niet,
En om al dat verdriet
Dat zich uitte in krokodille-tranen
En de pareitten wat te milderen
Ging ma op zoek naar wat interessant
Ze vondt een oud parelsnoer.
Ne coljéé van echte parlafinnekes.
Van klein naar groot hingen ze geregen
In een krans, zo voor rond den hals.
Dat hadden nie alle kinnekes,
En stoer
Bood ze het de schreeuwmuil aan.
Spontaan ,
Hield het bleiten op.
En die tien vingerkes
Gingen aan het frullen.
Fijn! Kon ma wat kuisen
En de spullen aan de kant zetten.
Moest ze dan niet even opletten?!
Achteraf bekeken wel want
Dat koordeke begaf het in Nicole’s vaardig spel.
En ze stak van klein naar groot,
Die witte bollekes in haar neus.
Heus!
Ze werdt blauw en keek al scheel.
Gauw.
Heel even werd er gevloekt en getierd.
Om nen dok-toor.
Maar ja hoor!
In paniek waar loop je dan heen?
Terwijl dat kind al blauw werd.
Maar in nood kent men … hulp.
Want de buurvrouw kwam over het mureke geklefferd.
In haar vliegend vaan
Kondigde ze zich aan,
Afkomend op het gekerrm.
En pakte ferm uit haar haardotteke
Boven op haar koppeke.
Een haarspeldeke.
Zo ééntje met twee beentjes en plooide het open.
’t Was te hopen ( want dat kind wier al mauve).
Dat ze die marrebollen uit die hollen kon peuteren.
Het kind dat nu alle kleuren had,
Werd wat onderschat.
Want die spartelde als een vis op het droge en
Wou gaan lopen.
En nog scheler werden die ogen.
Maar madam van naast de deur
Was van geen kleintje vervaard
En speelde het klaar elk bolleke te vangen.
Den doktoor zei nog dat ze sjans had gehad.
En ‘t is niet gelogen!
Ben direkt in mijn bed gevlogen!!!!!
feestje
oud en versleten....
Heb gisteren een stukje over mijn schoonvader geschreven die nu 86 is en sinds 6 maanden weduwnaar. Hij leeft nu helemaal alleen , wil geen hulp van buitenaf, trekt nog redelijk zijn plan maar heeft sinds het overlijden van zijn vrouw geen greintje levenslust meer. Je ziet hem van week tot week achteruitgaan , er komt een dag dat we voor een moeilijke keuze zullen staan..iets wat hij zeker niet wil ,is naar een bejaardentehuis gaan, hij smeekt ons nu al om het niet te doen. Vroeger werkte mijn mama in een bejaardentehuis als vrijwilligster om de mensjes 's morgens eten te geven en ging ik dan af en toe mee, het was wel een bejaardentehuis voor demente mensen.Welke toestanden je daar allemaal ziet !!!! hoe goed de verzorging dan ook nog mag zijn , elke keer als ik buitenkwam maakte ik mij de bedenking"neen zo wil ik niet oud worden." We hebben geen keuze ,er wordt veel gepraat over euthanasie (voor of tegen, ) en daarom deze tekst :
Als ik oud ben en versleten
en ik voor mijn raampje sta
of in mijn rolstoel neergezeten
nauwelijks weet da'k nog besta
Als ik oud ben en versleten
jou moet vragen wie ik ben
Al jouw liefde ben vergeten
en mijn vrienden niet meer ken
Geef me dan alsjeblief een spuitje of een duwtje door het raam
Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan
Als ik oud ben en versleten
mijn hersenen al gestorven zijn
maar mijn lijf 't nog niet wil weten
en blijft leven voor de schijn
Als ik oud ben en versleten
enkel mensen werk verschaf
Als ik niet meer alleen kan eten
meer dan een been al in't graf
Geef me dan alsjeblief een spuitje of een duwtje door het raam
Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan
Ik ben geboren zonder luier en zo wil ik ook graag dood
ik kan nog uren zitten kauwen op een simpel stukje brood
zo blijf ik nog wel bezig maar het hoeft niet meer voor mij
want laat ons eerlijk wezen ja het is al lang voorbij
Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan
immortalityvechten.
Ik kan niet alles,
ze zeggen dat ik beperkt ben.
Maar ik heb een heel goed leven,
met dingen die zijn gebleven.
Die buit ik ook ten volle uit,
en zeg mezelf duidelijk en luid,
"kom meid,we gaan ertegen aan,
je kan niet bij alles stil blijven staan".
Meestal lukt het dan ook wel
slechts af en toe rinkelt de bel
nu goed, dan een beetje gas terug
ik wil vaak teveel en vaak te vlug.
Medici kunnen weinig meer doen,
maar van de kleintjes krijg ik een zoen.
Een zoen die mij laat weten,
dat ze de oma in mij niet vergeten.
Iets wat anderen nog wel eens betwijfelen,
waardoor ik soms ook even ga twijfelen.
Maar voor die kleintjes vecht ik door
de pijn zal mij niet klein krijgen hoor!
FIJN WEEKEND !!!!!!!!
Ben weer de hele dag op zwier geweest!!!!! dus ik ben zeker helemaal genezen hoor, wens je allemaal een gezellig weekend en geef nog vlug een paar tips mee om het weekend helemaal "af" te maken....dikke knuffels van Prullemieke en tot maandag !!
even op adem komen
De Mama heeft deze morgen de kleintjes weer opgehaald. Mijn taak zit erop voor deze krokusvakantie.Kleindochter 2 had voor ons allemaal een "cadeautje" meegebracht, je zag het niet, het is een héél klein beestje; 's nachts is het ontsnapt het heet "Griepje". Oma mocht er eerst van genieten en daarna Daniel, kleindochter 2 kreeg er ook een bezoekje van , zo nu was het compleet, allemaal gezellig genieten van het "Griepje" Als dat geen mooi en leuk cadeautjes was!!!!!. We hebben het ons best gezellig gemaakt, ieder van ons had een coconnetje waarin we naar hartelust konden hoesten, niezen, overgeven en buikloop hebben. De wasmachine en de droogkast hebben op volle toeren gedraaid samen met de DVD speler. Vandaag ging het met iedereen al veel beter, alles is netjes aan de kant gezet en we nemen de draad weer op van het "gewone" leven. Ik ben nu pas een jaartje ouder geworden en denk stilletjes bij mezelf " Oma wordt oud" neen nog beter "Oma is oud" haha ! Vraagt zoveel energie van je, daarna ben je doodop, zal wel de enige niet zijn zeker, als ik hier en daar zo eens lees!!!
Tot morgen, dan ga ik verder met mijn verhaal, geniet nog van deze mooie lentedag!!!
Liefs van Prullemieke
fijne zondag !!!!!!
17 februari 1952
Vandaag precies 55 jaar geleden......werd ik geboren !!!!,in oude foto's gerommeld en hier het resultaat :
16 februari
Geniet van jezelf
Valentijn
De Zoete Pijn Van Liefde
Na dat uitstapje in de Ardennen , bladerde God op een ochtend door zijn dossiers tot hij mijn naam vond ," Oh ja , Nicole, dat Prullemieke dat nooit stilzit, laten we eens een bliksemstraal haar kant opsturen en zien hoe ze dat aanpakt, de deuren van haar toekomst en haar hart zitten toch voorlopig nog op slot"...De heling na verdriet eindigt hier niet per se in een ravijn! Ik schreef in mijn vorig stuk dat ik absoluut niet wist wat ik moest doen met mijn gevoelens.....verdronken vlinders
Het OCMW had ondertussen alles opgelost; ik kreeg een uitkering van het ziekenfonds, het ministerie deed een herberekening en ineens had ik ook nog een tegoed van het ziekenfonds van al de voorbije maanden ik niks ontvangen had! Als dat geen meevaller was! Het bestaansminimum dat het OCMW had voorgeschoten werd er af gehouden en ik had een beetje reserve voor als ik terug op eigen benen zou staan. De sociale woning was nog “in behandeling” het maakte me ongerust want dochter 2 zou einde van het jaar verhuizen.Ik vond dat ze zoveel voor me gedaan had en zou me tegen dan wel sterk genoeg voelen om alleen verder te gaan.
De uitstapjes met Luc had ik stilaan afgebouwd, ik wilde geen valse hoop geven voor iets wat toch nooit zou komen, en hem zeker niet gebruiken alleen maar om eens weg te kunnen. Ik bleef al een tijdje gewoon thuis maar vond het helemaal niet zo erg meer de tijd zou alles wel uitwijzen…
Martine werkte nog steeds in die taverne , in september belde ze me op “of ik geen zin had in een uitstapje naar de Ardennen met al de vrienden en de gerant, de zaak werd een paar dagen gesloten voor verfraaingswerken. Het was maar een daguitstapje, dochter 2 vond het een schitterend idee en zou wel voor Pim zorgen, het zou me zeker eens goed doen, ikzelf vond ook dat het eindelijk tijd werd de draad van het leven weer op te nemen en me niet langer meer mocht opsluiten in het kamertje van herinneringen…mijn leven moest verder gaan ik was nog maar 46 en B. zou het zeker ook zo gewild hebben.Ik ging mee en met deze dag begon er ook een nieuwe episode van mijn leven!
We vertrokken per bus er was een plaats voorzien vooraan (vanwege mijn rolstoel) naast de gerant van de zaak die ik vanaf nu Daniel ga noemen. Er werd een eerst halte gemaakt omdat er een paar de afdaling van de Lesse gingen doen, ik niet natuurlijk, bijna iedereen deed mee behalve Daniel en Martine , wij zochten een plekje op rustig te wachten tot iedereen terug kwam. Het was prachtig weer, de sfeer was er en er was nog iets…ik wist van Martine dat Daniel veel naar me gevraagd had en het erg vond dat hij me nog zelden gezien had in de zaak. We zaten recht tegenover elkaar als Daniel naar me keek was het “anders” als vroeger, het waren geen trieste ogen meer maar verliefde ogen…ik deed mij uiterste best om niet te veel in zijn richting te kijken en voelde me onwennig, het overviel me zo ineens en wist niet goed hoe ik hier moest mee omgaan, het was een gevoel waarvan ik zeker was geweest dat het mij niet meer zou overkomen, maar het was er! Ik kon het niet tegenhouden, ik vocht er tegen ,tevergeefs, voelde me net een puber….
(wordt vervolgd)
eindelijk !!!!!
Mei '98
----------
op een zaterdag had ik eindelijk mijn eerste uitstapje met Martine, ik keek er echt naar uit. Dochter 1 zou voor Pimmeke zorgen zodat ik tot zondag bij Martine kon blijven. Eerst naar Woluwe shopping center om ons eens extra te verwennen, paar prullekes, niet duur dat kon ik mij niet veroorloven. Martine werkte in een Taverne waar we 's avonds nog eens binnen gingen om iets klein te eten en een slaapmutske te drinken.Zij had er al een hele vriendenkring opgebouwd , ik kende er weinig mensen omdat ik al zolang uit Leuven weg was, ik was vlug ingeburgerd en begon links en rechts een praatje te maken ook met een oudere man (Luc) wiens vrouw overleden was in maart en die het ook moeilijk verwerkt kreeg. Hij was er een trouwe klant die elke dag tot diep in de namiddag zijn koffiekes kwam drinken en dan naar huis ging. Dan was er nog de gerant , leek een lieve rustige man en nadat ik hem een tijdje had geobserveerd viel het op dat hij een allesbehalve gelukkige uitstraling had.Hij hield zich steeds op de achtergrond, mengde zich nooit in een gesprek, en keek steeds voor zich uit met trieste ogen, het viel gewoon op.Het was zo gezellig geweest dat de uren voorbij gevlogen waren. s'zondags sliepen we uit en in de namiddag deden we een terrasje. Zondagavond ging ik terug naar huis, had veel te vertellen en ook een blij weerzien met Pimmeke, die had het hele weekend overal zijn plasjes gedaan behalve buiten dan , had ook niks willen eten zo had hij me gemist.Martine zegde me "als je nog eens wil weggaan, bel me dan of laat je brengen naar de taverne, als mijn uren geklopt zijn , zien we wel wat we daarna doen.Het was wel niet de geschikte oplossing om steeds in die taverne te zitten maar er was nog geen alternatief en ik had tenminste mijn babbel, en ik ging zoveel en zo weinig als ik wilde. Het uitstapje had me echt goed gedaan . Er begon weer een nieuwe week , in de voormiddag ruimde ik een beetje op, oefende terug met kinesist, wandelde met Pim , en voor de namiddag had ik toch iets gevonden , schilderen, ik had het nog nooit gedaan , op school hadden ze vroeger gezegde dat ik er wel aanleg voor had en probeerde het uit, in boeken zocht ik uitleg over de technieken, verschillende verfsoorten enz. Ik was er uren mee bezig en werd er echt heel rustig van en na een tijdje mochten mijn werkjes toch gezien worden.Om 19uur ging ik nog steeds naar mijn kamertje met Pimmeke, las een boek of keek nog een beetje tv, daarna viel ik vanzelf in slaap , mijn verdriet en de pijn waren er nog maar anders , het was meer gelatenheid ik kon er eindelijk mee omgaan. Soms de vrijdagavond ging ik (met Pim)eens naar Martine veel was er niet te beleven , Luc was er nog altijd en vroeg om zondag eens iets anders te doen, Martine moest toch werken en had ondertussen een nieuwe vriend, waarom niet? dacht ik. Een paar keer ging ik dan s'zondags weg met Luc, het was al zomer, hij kwam ook al eens op bezoek bij mijn dochter en zaten we samen in de tuin herinneringen op te halen over zijn vrouw of B.Hij was een "gewone" goede vriend van me geworden maar niks meer. Een tijdje later voelde ik dat Luc meer voor me voelde als vriendschap, hij sprak over bij hem komen wonen, had toch geen kinderen, was tamelijk bemiddeld en ik zou niks te kort komen ?ik weet dat er vrouwen bestaan die onmiddelijk op zo'n aanbod zouden ingaan , maar ik zit zo niet in elkaar! Ik legde hem voorzichtig uit dat ik hem een lieve man vond maar dat de gevoelens niet wederzijds waren, en zeker nog niet klaar was voor een andere relatie omdat ik nog te veel verdriet had voor B. Hij nam het goed op maar ik denk dat hij in zijn achterhoofd de gedachte hield van "ik zal zo nog wat verder doen en niks forceren , misschien komt het dan toch!....(wordt vervolgd)
de tijd van loslaten
Langzaam begon ik weer te functioneren, dat had ik (hoe absurd het ook klinkt)aan Pimmeke te danken, door hem moést ik uit bed komen, hij had wél honger! moest zijn plasjes maken, en wilde zo graag buiten in de tuin om met zijn balleke te spelen…Tijdens de dag was ik terug beneden kon terug wat eten en weende eindelijk véél minder . De kinesist kwam terug , had veel met me gepraat ; ik zag het terug allemaal een beetje zitten tot grote vreugde van iedereen die er zo onder geleden had (vooral de kinderen) . Ik had contact opgenomen met het plaatselijk OCMW om een inkomen te hebben, een sociale woning te vragen, en juridische tussenkomst om te bemiddelen met het ziekenfonds en Minist.van sociale voorzorg. Het was niet normaal dat ik geen enkel inkomen had(28bf), en mijn ziekenhuisrekeningen zelf moest betalen door een fout bij administratie van het ziekenfonds,( die zelfs de sociale assistent in Pellenberg niet had kunnen rechtzetten), ik was steeds in orde geweest met mijn ziekenfonds, bijdragen betaald, niemand kon mij helpen. Het Riziv had de nodige onderzoeken gedaan , een advocaat had een dossier aangemaakt voor KVG maar het was een tienjarenplan aan het worden. Er kwam iemand van het OCMW en ik kreeg dezelfde dag een bestaansminimum ,er zou voor gezorgd worden dat alles wat er scheef zat rechtgezet zou worden, voor de sociale woning moest ik nog”even “ wachten want er was een lange wachtlijst ,de tijd dat ze uw dossier bovenaan konden leggen om het wat vlugger te laten verlopen was voorbij , voorrang omdat ik in een rolstoel zat bestond niet? Het gaf me een goed gevoel dat ik toch al een inkomen had en al de kosten kon delen met dochter 2 en terug iets voor mezelf kon kopen, vooral kleding want alles was véél te groot geworden. Het werd lente ik zat veel buiten in de tuin een boek te lezen , had ook een paar keer naar het kerkhof geweest ,hielp een beetje in het huishouden en de dagen gingen eindelijk vlugger voorbij, alleen de avonden en de nachten waren nog moeilijk, ik keek af en toe tv , kon de radio al aanzetten zonder schrik te hebben dat het ene of andere liedje mij in tranen zou doen uitbarsten. Ik had vriendinnen maar had ze al zo lang niet meer gezien het was in feite allemaal een beetje verwaterd. Donderdagavond ging ik nog altijd met dochter 1 naar een of andere winkel zoals de (toen )GB daarna gingen we iets eten en toeval of niet ik zag daar mijn vriendin terug ! Het was een blij weerzien en voor mij een geschenk uit de hemel want eindelijk zou ik terug eens wegkunnen en terug onder de mensen komen. Telefoonnummers werden uitgewisseld en in het weekend zouden we al afspreken……(wordt vervolgd)
10 gouden regels voor geluk
10 Gouden Regels voor Geluk
Verwonder je zo vaak als je kan en verbaas je over wat je vanzelfsprekend vindt maar dat helemaal niet is.
Geniet van eenvoudige goede dingen als wandelen, een appel eten, even de ogen sluiten.
Wees dankbaar en waarderend voor wat dankbaarheid en waardering verdient
.Zoek mensen op die een positieve houding hebben.
Ontvang in alle rust complimentjes en opbouwende opmerkingen; weiger kalm maar duidelijk afbrekend commentaar.
Blijf je realiseren dat jouw leven van jou is. Laat het niet door anderen leven.
Gun jezelf de ruimte en tijd voor dingen die je graag doet.
Zoek naar activiteiten waarbij het nuttige ook aangenaam is. Alles heeft aangename kanten.
Kies er voor je gelukkig te voelen. Wacht niet op anderen of het lot om je gelukkig te maken.
Lach veel, zo vaak als je zin hebt. Er zijn redenen in overvloed.
Fijn Weekend!!De muziek is zoooooo mooi en Bambi is zooooooo lief !!!!!!!!!ik kan hier echt van genieten !!!
Er zijn zo van die dagen
Alles gaat zoals verwacht
Je loopt te zingen en te fluiten
Je straalt en je lacht
Er zijn zo van die dagen
Niets gaat zoals het moet
Tranen vallen als druppels regen
Plots zit je zonder moed
Er zijn zo van die dagen
Dat je bruist van energie
Je wil jezelf overtreffen
Leeft in een wereld vol fantasie
1 reactie op dit bericht
geen kleertjes?