Pellenberg

Ik ben mijn eigen weg gegaan.
Wie heeft hem voorgeschreven ?
Wie heeft er mijn gans bestaan
In deze baan gedreven?
Soms zo steil om hem te gaan,
Bewogen heel dit leven ?
Ik heb wat kon-gedaan.
Al wat ik had-gegeven.
Volg ik deze van het verstand ?
Of deze van 't gevoel..
Iedereen gaat door 't nachtelijk land.
Niemand kent het doel.

    

Het was hier weer een paar dagen stil , de buikgriep heeft mij ook goed liggen gehad . Ik heb ook een beentje gebroken in mijn linker hand, weer een beetje onvoorzichtig geweest ! Als je benen niet meer werken voel je pas hoe belangrijk je handen zijn.Maar we klagen niet want als ik zo hier en daar lees zijn er veel ergere dingen en dan denk ik vooral aan Lipske en haar Suske. Daarom probeer ik ondanks het natte weer nog iets moois te maken van het weekend en ik hoop dat jullie hetzelfde doen! Dikke knuffel allemaal!

“Niemand komt zover als iemand die niet weet waar hij heen wil”
Oliver Cromwell

Ik verloor het bewustzijn lang voor de ziekenwagen en de MUG mij kwamen halen.Na onderzoeken viel het verdict twee ruggenwervels waren gebroken , het ruggenmerg was bekneld geraakt .Ik zou de rest van mijn leven tot aan mijn middel verlamd zijn en in rolstoel moeten blijven. s 'Anderdaags ‘s morgens werd ik geopereerd : via een thoracofrenotomie werd een anterieure corporectomie uitgevoerd.In eenvoudiger woorden, er werd een stuk bot of been genomen uit linkerheupkam en het geheel werd gestabiliseerd door middel van kaneda apparaat. Alles werd aan mekaar gemaakt met schroeven en plaatje ze noemen dit een "dwarslaesie” Het was een zware en lange operatie (elf uur) geweest met de nodige complicaties ze hadden één nier en één long moeten uitschakelen en tijdens de operatie had ik een klaplong gekregen, dit wil zeggen een "pneumothorax "dan ontstaat er een pleuraletsel waardoor er lucht binnendringt in de borstholte. Daardoor wordt de long niet langer ondersteund en verschrompelt ze bijna volledig. Als het om de linkerlong gaat,(wat hier het geval was) drukt die soms op het hart, wat tot echt hartfalen kan leiden. In dat geval is een operatie noodzakelijk waarbij er een insnijding gemaakt wordt in de borstkas om een drain aan te leggen tussen twee ribben en de holte geduldig leeggezogen wordt om het oorspronkelijke vacuüm te herstellen. Er stak een plastic slangetje in mijn keel om mijn longen terug van de nodige zuurstof te voorzien.
Alles stond op zij kop vanbinnen, honderden zenuwvertakkingen in de war gebracht door de schok en dan buitenaf buisjes, infusen, slangetjes, katheters, sonden, naalden , allemaal wrede stekende beten.
Wat is er gebeurd? Ik was er nog, ja, je bent er nog als je ondraaglijke pijn hebt. En wat een herrie, alleen mijn oren en mijn ogen leefden nog, ik zag overal witte schorten, ze waren minstens met vieren om me op te tillen om de lakens te verschonen. De nachten waren doodeng. Ik was nog slechts een hoofd op een kussen, gevangen in een korset. Af en toe zonk ik weg maar werd gewaarschuwd door de pijn die werd geveld door hoge dosis kalmeermiddelen en antibiotica. Mijn geest werd overstroomd door nachtmerries, waanbeelden en een onbewuste strijd om te overleven. Het waren nachten waar zoveel drama’s en eenzaamheid naast elkaar bestonden. Was ik er nu een week, of langer… Toen ik voor het eerst bijkwam danste een licht op de stalen stang boven mijn bed. Dat licht verdween toen de verpleegster de gordijnen opende “het wordt een mooie dag” eindelijk de blauwe lucht en zoveel licht. De deur ging open en ik zag een schaduw op me afkomen…”hey schatje”…ik ben het, “alles is ok” fluisterde hij in mijn oor”je hebt het gehaald maar het is nog niet voorbij, je zult moeten vechten…Er zijn zoveel mensen die je willen zien, je ouders, je kinderen, ik kneep instemmend m’n ogen dicht. Een hele week had B alle dagen tot ‘s avonds laat aan mijn bed blijven zitten, met z’n hoofd in zijn handen had hij vaak gehuild en zich duizend vragen gesteld. Het was de verpleging die het mij nadien vertelde. Nu moest ik vechten had men mij gezegd , ja dat wilde ik voor iedereen die me zo graag zag en ook voor mezelf.

(wordt vervolgd)

Hiermee wil ik even dieper ingaan op m’n berichtje van gisteren.. Gisteren namiddag heb ik eens mijn hele blogje doorlopen (archieven) en kwam tot de vaststelling dat mijn huidige postjes maar op een laag pitje staan in vergelijking met een paar maanden geleden. Ik heb daar een perfecte verklaring voor, Daniel is in mei beginnen werken en ik kreeg mijn looptoestel(waar we héél blij mee waren)maar ons leven kreeg een totale ommekeer ik moet nu alleen het huishouden runnen , vroeger verdeelden we de taken en daardoor had ik natuurlijk veel meer vrije tijd om o.a te bloggen. Daniel werkt in een ploegensysteem en door omstandigheden werkt hij nu al meer dan een maand van 14u tot 22u , wat wil zeggen dat hij rond 23u pas thuis komt. De voormiddag doet hij de nodige boodschappen en om 13u vertekt hij naar z’n werk. Mijn dag begint om 9u , ik sta op ,was mij, kleed mij aan en ruim op. Van 10u tot 11u komt de kinesiste , daarna rust ik (soms )even uit, hangt er vanaf hoe moe ik ben. Daana ga ik boven opruimen, de slaapkamer, de badkamer en steek ik de was in wasmachine. Rond 12u moet ik de eerste keer de honden uitlaten, duurt een halfuurtje, dan maak ik Daniel zijn boterhammetjes klaar en hij vertrekt . Daarna stofzuig ik en dweil de grond , tegen dan is de was klaar om op te hangen, hier en daar nog iets doen en zo is het gauw 14.30 of 15u. Dan start ik de pc , ga hier en daar is lezen, beantwoord m’n mailtjes …zet nog wat foto’s van papa op dvd (ben ik al lang mee bezig) 16u , honden of poezen hebben geen uurwerk nodig om te weten wanneer het etenstijd is, resultaat om 16u staan ze alle 5 klaar om te eten. Terwijl ik dan toch in de keuken bezig ben, eet ik ook een kleinigheid en ruim de keuken op. Ondertussen is het 17u rond 17.30 belt een van de dochters of de kleintjes oeps , weer een halfuur later. 18 u terug tijd om de honden uit te laten , onderweg soms een praatje maken en zo is het dan bijna 19u. Effe het nieuws bekijken, en vlug iets maken om te eten voor Daniel. Tegen dan is het 20u, dan moet ik nog m’n tekst voorbereiden, een afbeelding zoeken, met veel geluk staat om 21u mijn berichtje op het blog. Als ik niet te moe ben ga ik hier of daar eens lezen en een reaktie plaatsen, neemt ook wat tijd in beslag. Om 22.30u komt Daniel thuis , eet en doet z’n relaas van de werkdag. Om 23u is mijn pijp uit en ga ik al slapen, moet uitgerust zijn voor de volgende morgen. Ik heb hier al veel opgenoemd maar dan nog niet gesproken over , strijken, grondig schoonmaken boven en benenden , lakens verversen en nog zovele dingentjes die bij een huishouden horen. Bij mij gaat alles trager omdat ik het vanuit de rolstoel moet doen , maar ik weet als je een huishouden goed wil doen kan je het bijna vergelijken met een fulltime job, soms begin ik echt te denken dat ik verkeerd bezig ben omdat ik nog weinig tijd voor mezelf overhoud. Als ik geen honden moest hebben had ik al lang een poetshulp gehad maar met honden heeft het gewoon geen zin als er iemand eens de week zou komen poetsen dan nog te zwijgen over de angst die sommige mensen hebben van honden wat ik héél goed begrijp hoor. Om af te sluiten wil ik maar zeggen dat het soms moeilijk is om regelmatig berichtjes te zetten op m’n blog en regelmatig bezoekjes af te leggen maar ik wil m’n blogje wel houden hoor!

Om 16 u deze namiddag heb ik "oeffff" gezegd. Mijn taak zat erop.. . Vorige week heb ik héél de week tot zondagnamiddag boven alles een beetje ingericht en opgekuisd. Ik deed dit met de middelen die ik had en met een beetje improvisatie, de kids waren er reuze blij mee. Zo maakte ik wiegjes van stevige kartonnen dozen die ik overtrok met stof van lakens die ik toch niet meer gebruikte. Ik haakte vlug nog wat mutsjes en kleedjes voor de poppen.Er stond nog een oude tv die ik toch terug aan de praat kreeg met contactspray, daar sloot ik een (ook oude) playstation op aan en een kleine dvd speler. Voor Lotte heb ik m'n oude pc in orde laten zetten ergens bij de koopjes konden we nog een computertafel op de kop tikken , Daniel heeft het internet naar boven gebracht ,ook een veiligheidspoortje gezet voor de trap. Vlug daarna alles opgekuisd en zondagnamiddag om 15 u was alles klaar.Ik hoef je niet te vertellen hoe blij ze waren.. zo blij dat ze nog een dag langer bleven dan voorzien ( kleindochter 3 die normaal vandaag kwam was spijtig genoeg ziek) . 'S morgens bleven we boven spelen tot 's middags en met zo'n mooi weer bleven we natuurlijk de hele namiddag buiten, ik had ook 2 fietskes op de kop kunnen tikken , in een doodlopende straat waar geen verkeer komt is fietsen natuurlijk een droom !Na het avondeten gingen we terug boven, spelen, of een dvd kijken en daarna slapen...oma ook ! Dat vroeg gaan slapen heeft me echt goed gedaan . Het ware zwaren dagen maar ik ben blij dat ik het allemaal deed , want hun verblijf hier was helemaal anders, ze hadden ruimte, deden elk hun ding, geen gekibbel, voor mij was dit ook een hemel op aarde , ik trok me terug en kon eindelijk eens rustig een boek lezen of me lekker ontspannen. Ik ben wel moe maar niet zoals vroeger want toen vroeg dat oppassen véél meer energie van me vooral met de honden die héél braaf en rustig zijn geweest. Zo, dat was het voor vandaag , nu komen ze pas terug in de kerstvakantie , ( in november gaan ze met vakantie)  dus terug tijd om te bloggen , want ik heb jullie allemaal gemist , echt waar !!

Vanaf vandaag neem ik een korte pauze! De reden ? Jullie weten nog misschien dat ik ooit schreef dat kleindochter 1 voorlopig niet meer mocht komen vanwege de honden. Oma heeft er iets op gevonden en daar heb ik een hele week voor nodig. De bovenverdieping bij ons is veel groter als het gelijkvloers , daar zijn drie grote kamers waarvan er een niet gebruikt wordt. Die kamer is zo groot als onze living en nu gaat oma die verder inrichten als speelkamer. Er staat al een salon, tv, computer ,tafel,  de kleintjes hun speelgoed enz. Nu wil ik die kamer wat opfrissen (een streepje verf, gordijntjes wat versiering kunnen wonderen doen )en zo inrichten dat we de benedenverdieping niet meer nodig hebben , ik heb nog een kamertje dat we kunnen omtoveren tot een kleine keuken om te eten en te drinken.Slapen kunnen we ook en de badkamer gebruiken. Meer moet er niet zijn hé. Zo logeren wij op de bovenverdieping "zonder" de honden. Wat nog belangrijk is , de living blijft op orde en er is geen over en weer gesleur met zakken, speelgoed,kleding , enz. Als we buiten willen nemen we de voordeur , dus we hoeven niet meer bij de honden . Dit moet vrijdagavond allemaal in orde zijn want dan komen er al 2 logeren (de zusjes) en van maandag tot woensdag, kleindochter 1.Aan zoiets moet je bezig blijven en het is ook niet op een twee drie gefikst.Daartussen moet ik nog tijd maken voor mijn dagelijkse wandeling . Vandaar dat ik echt geen tijd zal hebben om hier een berichtje te zetten of te komen lezen bij mijn vrienden. Ik bekijk het als een "werkvakantie" en doe het met plezier zo kunnen de kleintjes terug zoveel komen als ze willen en hoeven hun mama's zich niet meer ongerust te maken als ze hier zijn. Wat men allemaal niet doet voor de kleintjes hé.Wilde even nog iets kwijt, mijn ander blogje daarmee is iets misgelopen alles is weg,dat zal ik ook volgende week in orde zetten. Bij deze wens ik jullie allen nog een fijne week , een héle dikke knuffel van mij !!!!

Een paar mooie regels om te onthouden !

Een fijn weekend allemaal!!!


   

Al schrijvend is het veel makkelijker mezelf over te geven aan een onbekend publiek!

Ik schrijf en geef daarmee mezelf bloot, leg mijn kwetsbaarheid in handen van onbekende lezers, waarvan er een aantal door over mij te lezen en door mij gelezen te worden minder onbekend worden, stilaan dichterbij komen omdat er toch een vorm van interactie plaatsvindt.

De anonimiteit vormt een dankbare schuilplaats van waaruit ik meer van mezelf kan laten zien dan ik in realiteit durf.

Het is een verademing geen onnodige energie te hoeven steken in vragen als hoe een ander zal opvatten wat ik schrijf, of ik een ander pijn doe met hetgeen er staat, tekort doe, of ik over iemands grenzen heenstap…

… het is een verademing wat meer mezelf te kunnen zijn!(is een reaktie op m'n bericht van gisteren)

Ben ik gestopt met (vijf jaar )drinken.Het was zeker niet gemakkelijk om dit hier te schrijven maar omdat dit eigelijk de rotste periode uit m'n leven was wilde ik dit hoofdstuk ook afsluiten door het hier van me af te schrijven. M’n drankverslaving is langzaam begonnen. Ik had wel de gewoonte iets te drinken als we weggingen , of ‘s avonds na het eten. Maar op den duur was ik niet meer tevreden met één glas ,later ook niet meer met twee. Je beseft op een moment wel dat je overdrijft, maar dan is het te laat !!!. Het begon in feite toen m’n huidige vriend blaaskanker kreeg en ik zo bang was ook hem te verliezen. Hij genas ging terug werken , ik moest de tijd zien door te komen , ik kon het niet aan en greep dus naar de fles! Zo heb ik vijf jaar geleefd tot ik niet meer leefde maar werd geleefd door m’n alcoholverslaving. Ik leed , ik zag af. Wanneer ik ‘s morgens opstond, beefde ik, voelde me ziek , had overal pijn. Dat duurde tot ik enkele glaasjes wijn had gedronken en dan pas kon ik functioneren . Ik zorgde voor een geheime voorraad maar moest eerst m’n fles zoeken want ik herinnerende mij niet meer waar ik de avond tervoren m’n fles had weggestoken! Het was gewoonlijk in de strijkmand, in de kleerkast tussen m’n kleren , onder zandzakken enz.Ik wilde vermijden dat mijn vriend, kinderen , ouders wisten dat ik dronk. Dat heimelijk leven , dat liegen en verbergen is naast de fysieke pijn nog een bijkomende druk. Na twee glazen werd ik agressief, tegelijk werd ik verteerd door schaamte en schuldgevoelens, maar dat duurde slechts de tijd van een fles. Mijn hele leven werd gedicteerd door de drank. Ik ging nergens meer naartoe als ik niets had gedronken en dacht dat niemand het zag. Ik probeerde talloze keren te stoppen, als ik ‘s morgens weer eens zo ziek als een hond wakker werd en dacht “Lieve Heer, help me toch”!. Maar je moet jezelf willen helpen. Ik reed zo met m’n rolstoel op straat om de honden uit te laten en viel constant uit m’n rolstoel terwijl iedereen het kon zien. Zo heb ik tientallen verhalen. Op een keer liep het allemaal uit de hand ,ik viel en moest opgenomen worden op spoed om een hoofdwonde te laten hechten. Ik belande zo op inwendige , na een aantal onderzoeken (waar ik niets meer van weet) constateerde ze dat m’n lever 17 cm was vergroot. Daar kreeg ik ook de harde waarheid te horen er werd me gezegd dat ik een verslaafde was , en dat zij niks konden doen , dat ik het zelf moest doen . Is het hulp van hierboven ik weet het niet .. ‘ s anderdaags mocht ik naar huis, liet de dokter komen en zegde dat ik onmiddellijk wilde stoppen met drinken maar niet opgenomen worden in een ontwenningskliniek , ik wilde het zelf doen… Ik kreeg Antabuse (voor geval van) en tranxène om het afkicken te vergemakkelijken. De eerste week was afzien , héél hard zelfs , de tweede week al minder en na één maand was ik volledig gestopt en had ook geen behoefte meer naar alcohol. Ik heb die antabuse nooit gebruikt en de tranxène afgebouwd. Vandaag zijn we dus drie jaar verder en ik begrijp nog altijd niet hoe het ooit zover is kunnen komen. Wat ik wel weet is dat ik van een “verzopen wrak “ veranderd ben ik een gelukkige vrouw die de waarden van eerlijkheid, nederigheid, respect, dankbaarheid, levensvreugde en verdriet terug toepas in m'n leven , zaken die ik niet meer kende,  tot grote vreugde van iedereen vooral m’n kinderen die al die tijd lijdzaam moesten toezien hoe hun mama zich in de vernieling  dronk. Ik heb ook geleerd “gecontroleerd” te drinken zoals ze dat noemen maar ben nooit meer dronken geweest . Ik heb het alleen gedaan, iets wat de dokter nog altijd ophaalt als ik hem zie en me nog altijd feliciteert.

Bedankt!!!  zoveel steun , dit heb ik echt waar, in héél m'n leven nog nooit gehad van zoveel lieve mensen zoals jullie . Ben vandaag de laatste keer naar het ziekenhuis geweest en ben zoooo blij dat al de onderzoeken nu gedaan zijn. Alle resultaten waren redelijk goed dus het kan niet beter gaan met mij . Dit weekend ga ik véél rusten en genieten van (hopelijk) het mooie weer, maar ik ga wel op blogbezoek omdat ik veel moet inhalen . Ik kreeg van Musje een mooi gedicht en zet het hier, bedankt Musje!, fijn weekend allemaal !!!!Als je wil kan je eens naar dit mooi liedje luisteren (eerst m'n muziek afzetten)

Ik vond dit gedicht op het net, auteur is Jerome Jones. Ik schenk het jou:

Kracht in potentie

een stipje inde verte
nadert met rasse schreden

al turend naar de hemel
nog duidelijkheid vermeden

een stipte in de verte
contouren worden gewaar

al turend naar de hemel
spoedig volgt het gebaar

het zicht dat wordt nu helder
al cirkelend komt nu het teken

dat ik nu mag aanschouwen
kansen zijn niet verkeken

laat jij het leven komen
ontdek en ongeremd

je hebt reeds leren lopen
en zoekt nu het juiste pad

moment is nu bewezen
potentie die jij bezat

wegen zullen zich kruizen
paden zijn soms bezaaid

je moet soms puin gaan ruimen
voor je een weg indraaid

je hoeft niet meer bevreesd te zijn
en zal dit alles leren

wakend en positief
zullen zij boven regisseren

neem zelf het heft in handen
en speel je eigen spel

al lijkt het soms wat moeilijk
ja jij die redt het wel

Liefs van mus