Naar de inhoud

de tranen voorbij

verhalen met een traan en met een lach
akke.beakke.be
Image Hosted by ImageShack.us
Woensdag 16 augustus 2006

ik ben mijn weg gegaan

Ik ben mijn eigen weg gegaan.
Wie heeft hem voorgeschreven ?
Wie heeft er mijn gans bestaan
In deze baan gedreven?
Soms zo steil om hem te gaan,
Bewogen heel dit leven ?
Ik heb wat kon-gedaan.
Al wat ik had-gegeven.
Volg ik deze van het verstand ?
Of deze van 't gevoel..
Iedereen gaat door 't nachtelijk land. 
Niemand kent het doel.

Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Dinsdag 15 augustus 2006

Natte dinsdag olv Hemelvaart

Laat mij een druppel zijn
      voor iemand die lijdt.
Laat mij een druppel zijn
      voor iemand die verdriet heeft.
Laat mij een druppel zijn
      voor iemand die alleen is.
Laat mij een druppel zijn
      voor iemand die buitengesloten is.
Mogen al die druppels samen
één verfrissende regenbui zijn
voor iedereen die het nodig heeft.
Reageer op dit bericht
Maandag 14 augustus 2006

druilige 14augustus 2006

Ik heb geleerd... dat inspiratie
niet komt in een flits, en ook geen
kinetische of energetische kracht is,
maar dat ze op een rustige en langzame manier in ons opkomt,
we moeten haar wel elke dag
een kleine kans geven om op te borrelen
we moeten haar ook voeden
met wat eenzaamheid en kalmte.
Reageer op dit bericht
Dinsdag 8 augustus 2006

Gedachten van een afrikaanse

Ik ben maar
gewoon een moeder tussen duizenden
die wachten in de droge leegte
Alleen mijn darmen denken nog.

Ik woon in een hut
van leem en wat takken
Mijn man vertrok naar de stad.
Om werk te zoeken, zei hij.
Ik weet niet wat hij gevonden heeft.
Maar wij, wij zijn hem kwijt, voorgoed.

Mijn ruggegraat voelt als gebroken
Dag in, dag uit draag ik zware lasten.
Ik loop dagelijks vele mijlen
om brandhout en water.

Zou voor mijn kleintje
de melk op tijd zijn
het water, het leven ?
Zou zijn keeltje
nog kunnen slikken morgen
zijn mondje nog open gaan ?

Mijn kind heeft nog nooit
de regen gevoeld, gezien
Vergeef me, ik begrijp niet
hoe deze wereld samenhangt
Ik ben maar gewoon een moeder
tussen de duizenden die wachten.

1 reactie Reageer op dit bericht
Dinsdag 8 augustus 2006

Dank

Ik ben zo dankbaar voor de vreugde en het plezier,
dat ik soms met volle teugen kon proeven
voor al de zottigheid , die me
soms zo speels maakte.
Voor al de goede dagen in mijn leven
Voor het spel, de farcen
Voor de vriendjes uit mijn kinderjaren.
Voor de zon, de schone dagen en de mooie reizen
die ik kon maken
Voor de liedjes die we zongen
Voor het babbelen en het wandelen
Voor al de mensen van wie ik houden kon
Voor alles wat ik met gulle hand gekregen heb.
Reageer op dit bericht
Maandag 7 augustus 2006

gebroken wit

Moeder had een slank, tenger
lichaam, maar een groot hart- zo
groot dat iedereen er met zijn
vreugde en verdriet naartoe kon en
er gastvrij ontvangen werd.
Reageer op dit bericht
Vrijdag 4 augustus 2006

omstandigheden

Door omstandigheden zijn mijn berichtjes erg kort ,
en moet ik bezoekjes aan gastenboeken even uitstellen. 
Tot gauw.
Reageer op dit bericht
Donderdag 3 augustus 2006

vandaag

Vandaag
ben ik niet zeker
hoe ik morgen denk over
wat ik gisteren voelde

elke dag
brengt onverwachte keerpunten
de verwachtingen
van vandaag
kunnen morgen
stukgeslagen worden

de hoop van nu
kan omslaan
in wanhoop

verdriet kan
veranderen
in vreugde

eenzaamheid kan
verdreven worden
door kontakt

geladen stilte
kan verbroken worden
door een verlossend woord

morgen wordt
de verzamelplaats
van vandaag
en de dag zal beginnen
met wat ik van gisteren
heb overgehouden.
Reageer op dit bericht
Woensdag 2 augustus 2006

Frances Lear

Ik vind dat de tweede helft van het
leven beter moet zijn dan de eerste.
De eerste dient om te ontdekken hoe
je het gaat doen En de tweede helft
dient om ervan te genieten.
1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 30 juli 2006

voor een goede en zieke vriend

Als ik jou zo zie, mijn vriend
stijgt een trage pijn
als een kramp naar mijn hart.
De meedogenloze wallen onder je ogen
zeggen dat je slechts
nog een schaduw van jezellf bent gebleven.
je trillende handen
veraden een oneindige eenzaamheid.
de dofheid in je ogen
vertellen over een onmenselijke verwoesting.
O nee,
Jij hebt geen schuld
het is de knagende pijn
van het afgesneden zijn
van iets wat je zo dierbaar was
en nooit meer terug komt.
Probeer het te begrijpen,
Probeer het te aanvaarden
Probeer het voor iedereen
die nog om je geeft
en vooral voor jezelf...
Reageer op dit bericht

Meer van de tranen voorbij

↑ Terug naar de berichten