
|


|
Vrouw en overeenkomst bij het huwelijkDe geschiedschrijver Diodorus vermeldde dat een deel van de overeenkomst, afgesloten bij het huwelijk, was dat de vrouw de controle over haar echtgenoot zou hebben, en dat geen bezwaren mochten geuit worden over haar bevelen.
Een instructie uit het Nieuwe Koninkrijk (ca. 1500 voor Christus) bevestigt het verslag van Diodorus:
Controleer uw echtgenote niet in haar huis,
Wanneer je weet dat ze efficiënt is;
Zeg niet "Waar is het? Haal het!",
Wanneer ze het op de juiste plaats gelegd heeft.
Laat je ogen haar observeren in stilte,
Dan zal je haar vaardigheid (h)erkennen:
Er is vreugde wanneer je hand bij haar is,
Weinigen weten dit.
Liefde op zijn EgyptischDe uitdrukking en de houding van gehuwde paartjes afgebeeld op Egyptische kunstwerken tonen diepe liefdesgevoelens, affectie en warmte.
Een aantal gedichten drukken een waarneembaar deels romantische liefde uit. Deze uitwendige tekenen van warmte en liefde, vooral onder gehuwde paren, zijn uniek in de kunstwerken van de oude wereld.
Egyptische liefdesgedichten hebben ons een aantal uitzonderlijke uitingen van gevoelens nagelaten, zowel door jonge geliefden, als gehuwden.
In de Egyptische liefdesliedjes betekenen de woorden 'broer' en 'zus' gewoon 'liefste' en duiden dus niet op bloedverwantschap. Het stelt symbolisch de opperste hemelse liefde voor tussen de mythische broer en zus, Osiris en Isis.
Hierna volgt een kleine bloemlezing van een paar liefdesgedichten:
Laat haar komen naar de lotusvijver,
Mijn mooie geliefde,
In haar doorschijnend gewaad
Van fijn linnen.
Laat haar baden dichtbij mij,
Tussen de bloemen,
Zodat ik haar kan vasthouden
Zodra haar ledematen uit het water verrijzen.
Ik zal binnen gaan liggen en ziekte veinzen,
Mijn buren zullen binnenkomen en mij bezoeken,
En mijn meisje zal komen en de artsen doen blozen van schaamte
Want zij alleen kent mijn ziekte.
De vrouw als moederHet moederschap was geliefd en gekoesterd in het oude Egypte. De volgende sage vat dit samen:
U zult nooit vergeten wat uw moeder voor U gedaan heeft. … Zij heeft u gebaard en op alle mogelijke manieren gevoed.
Als U haar zou vergeten, zou zij U dat kunnen kwalijk nemen, zij zou haar handen kunnen heffen naar God, en Hij zou haar klacht horen.
Zij voedde U op, en toen U naar school ging, en leerde schrijven, kwam zij dagelijks tot bij uw leraar met brood en bier uit haar huis.
Huwen met zussen ....Gedurende bepaalde perioden uit de antieke geschiedenis was het wettelijk toegelaten dat de oude Egyptenaren, Atheners en Hebreeërs huwden met een zus van dezelfde vader, maar niet geboren uit dezelfde moeder.
Slechts weinig Egyptenaren deden dit, en dan nog alleen als deze halfzuster de wettige erfgename was, zodat ze op die manier de troon konden erven.
De Ptolemeeën keken niet naar deze beperking van vaders zijde, maar de Ptolemeeën waren geen Egyptenaren.
De Wijze Man, Ptah-hotep, geeft volgende raad aan mannen:
Als u een man van aanzien bent,
Zoek voor uzelf een huishouden
En hou van je echtgenote bij jou thuis,
Zoals het betaamt. Vul haar buik, kleed haar rug;
Zalf haar ledematen met haar medicijnen.
Maak haar hart blij, zolang ze leeft; zij is een goed veld voor haar heer.

Volgens sommigen mochten de Egyptische priesters slechts 1 vrouw hebben, terwijl de rest van de gemeenschap mocht kiezen hoeveel echtgenotes zij hadden.
Afbeeldingen op monumenten tonen echter steeds individuen met 1 gemaal/gemalin.
Wederzijdse affectie, tederheid en liefkozingen kunnen afgeleid worden uit de tedere manier waarop zij samen zitten met hun partner en hun kinderen.
Mannen en vrouwen zaten samen of afzonderlijk in een ander gedeelte van de kamer.
Ze werden niet afgezonderd zoals in het oude Griekenland het geval was.
De Egyptenaren behandelden hun vrouwen heel anders, wat voldoende bewezen wordt door beeldhouwwerken en verslagen van oude schrijvers.
Vrouwen werden verwacht deel te nemen aan bepaalde openbare evenementen, samen met hun echtgenoot of partner.
De beste omschrijving van de Egyptische vrouw werd gegeven door een weduwnaar die over zijn overleden echtgenote schrijft:
Haar gesprekken zijn nuttig,
haar conversaties aangenaam,
zij geeft goede raad in haar brieven,
alles wat over haar lippen komt is zoals het werk van Ma-at, de 'netert' van de Waarheid,
een perfecte vrouw,
aanbeden in haar stad,
de hand reikend aan iedereen,
sprekend over goede dingen,
herhalend wat men liefheeft,
genot schenkend aan iedereen,
niets kwaads kwam ooit over haar lippen,
zij is meest geliefd door iedereen…
Vrouwen en bekleden van hoge positiesZoals vermeld waren vrouwen de personificaties van belangrijke aspecten of attributen van de Ene God.
Vermits vrouwen de wettige erfgenamen van de troon waren, speelden zij een belangrijke rol in de Staatszaken. Zij waren een soort makelaars van macht.
De koninginnen van Egypte hadden soms uitzonderlijke invloed als raadgeefsters van de Farao's.
Sommige koninginnen bestuurden Egypte gedurende een lange tijd.
Vooral Hatshepsoet is een goed voorbeeld van een vrouw-Farao.
Vrouwen konden om het even welke positie bekleden in de tempel. Er waren priesteressen van de "neteru". Verschillende onder hen bereikten de status van "heilige vrouwen". En een aantal van die laatste (vergelijkbaar met onze huidige heiligen) hadden hun eigen speciaal schrijn.
Reeds van in de vierde of vroege vijfde dynastie zijn er vermeldingen van vrouwelijke artsen. Eén ervan droeg de titel "Mevrouw directrice van Mevrouwen artsen".
Ook het beroep van schrijver was niet voorbehouden aan mannen, we weten dat er ook vrouwen waren die deze titel droegen.
Vrouwen hadden alle rechten met betrekking tot eigendommen, en hun wettelijke status liet hen toe handel te drijven (kopen en verkopen) en wettelijke activiteiten uit te oefenen.
Vrouwen en de macht achter de troonDe Egyptische beschaving was aan de vrouwen toevertrouwd. De vrouw (de prinses) en niet de man, was de wettige erfgename van de troon. De man met wie zij verkoos te huwen, zou de heersende Farao worden.
Ook de koninklijke autoriteit en de opperste leiding bij zaken werden zonder voorbehoud aan vrouwen toevertrouwd.
Gedurende de gehele Egyptische geschiedenis was het de prinses die het "zonnebloed" doorgaf aan de volgende generaties.
Zij was verantwoordelijk voor de zuiverheid van de stamboom en de continuïteit van de dynastie.
Egyptische koningen eisten het recht op de troon door te huwen met de erfgename.
De Egyptenaren wisten dat de manieren en de moraal van de mannen zouden aftakelen als de vrouwen niet met respect behandeld werden of hun invloed op de gemeenschap niet mochten uitoefenen.
Vrouwen in het oude - egypte/ algemeenIn geen enkel verleden noch hedendaagse maatschappij werden of worden vrouwen zo geëerd als in het Oude Egypte.
In iedere maatschappij waar vrouwen hoog geacht worden, is het vanzelfsprekende resultaat de gelijkheid tussen man en vrouw. De belangrijkste aspecten/attributen/beginselen van God werden door vrouwen gepersonifieerd.
De 'netert' (verkeerdelijk vertaald als 'godin') Ma-at, is de personificatie van het principe van de kosmische orde. Zij houdt het universum in evenwicht, orde en harmonie. Haar kosmische macht is de bron zonder welke de andere 'neteru' (goden en godinnen) machteloos zijn.
Verder hebben we Isis, Moet, Sekhmet, Nephthys, Hathor, Seshat en vele andere vrouwelijke 'neteru', die de grootste aspecten van de Ene Universele God verpersoonlijken.
Deuromlijsting uit de offerkapel van Oeserhat

De plaats waar het hoofd van Osiris was begraven, Abydos, was een belangrijk pelgrimsoord in het Middenrijk.
Van deze is alleen de entree over .
De kapel werd gewijd door priester en koninklijk opperbeeldhouwer Oeserhat.
De inscripties en afbeeldingen op de deurposten waren met bladgoud bedekt. Op de dorpel staan offergebeden aan de goden van de begraafplaats, onder meer Anoebis en Wepwawet.
Oeserhat zelf staat in de hoeken daaronder twee keer weergegeven. De deurstijlen dragen een aan de persoon van Oeserhat aangepaste hymne van vier coupletten aan de opstandingsgod Osiris.
dodenteksten op mummiewindsels

Dodenteksten kwamen in de loop van de Egyptische geschiedenis steeds dichter op het lichaam van de overledene.
Eerst stonden ze op de muren van de grafkamer,
dan op de wanden van de lijkkisten,
later op papyrusrollen naast de dode, en tenslotte, tijdens de Ptolemaëentijd,
op papyri tussen de windsels of op het linnen van de windsels zelf.
De afbeelding is het begin van een Dodenboek, geschreven op een linnen windsel.
De tekst is deels in ouderwetse hiërogliefen, deels in het hiëratisch.
Het eindigt met een spreuk die toegang tot de hemel geeft en met een andere spreuk waardoor een licht achter het hoofd van de dode zal worden ontstoken, als eenwording van de dode met de zonnegod.
Enkele muziekinstrumenten
Percussie in het oude -egypte

Uit ritmische overwegingen was percussie, met in het bijzonder de idiofonen, in de Egyptische muziek een zeer populaire instrumentengroep.
Het grote aantal idiofonen dat werd gebruikt, naast het sistrum en de menat en dikwijls ook instrumenten als kleppen en crotales, tonen aan dat ritme een belangrijk onderdeel was in de Egyptische muziek.
Om dit ritme te bestendigen werden niet alleen muziekinstrumenten, maar ook de handen gebruikt. Leden van het orkest, en ook het publiek, klapten in hun handen ter ondersteuning.
Dit handgeklap was een vast onderdeel in veel liederen.
Blaasinstrumenten in het oude-egypte

Blaasinstrumenten waren de eerste muziekinstrumenten die in de Egyptische muziek werden gebruikt.
Aanvankelijk hadden ze de vorm van de (van oorsprong Grieks) auloi, een soort dubbele hobo.
De auloi werd gebruikt sinds ongeveer de 28e eeuw v. Chr. en bestond uit twee delen, waarvan één deel korter was dan het andere, om zo verschillende tonen te kunnen spelen.
Het langere gedeelte kon ook gebruikt worden om akkoorden of lange noten te spelen.
In het leger en in bij de verering van goden als Ptah en Ra werden ook trompetten gebruikt.De trompetten van Toetanchamon zijn hiervan een mooi voorbeeld.
De trompet werd gebruikt vanaf het Nieuwe Rijk.
In de 2e eeuw v. Chr. introduceerde Ktesibios uit Alexandrië het waterorgel, dat in de laatste eeuwen van de Egyptische oudheid steeds populairder werd
Muziek/Klank en techniek

In het Oude Egypte waren het voornamelijk slag- en snaarinstrumenten die gebruikt werden. De melodie werd voornamelijk gezongen; instrumenten en handgeklap dienden als ritmische begeleiding. Crotales, auloi en harp waren populaire instrumenten.
Uit de Egyptische oudheid zijn enkele reliëfs gevonden die lijken op een partituur, bestaande uit bolletjes van verschillende formaten. Tot op heden hebben musicologen deze mogelijke vorm van muzieknotatie echter nog niet kunnen ontcijferen en daarom kan men slechts gissen hoe de oud-Egyptische muziek geklonken heeft.
Instrumenten die zijn gevonden en reliëfs die in Egyptische tempels zijn aangetroffen, scheppen een redelijk beeld van de muziek in het Oude Egypte.
Oud-Egyptische muziek

In het Oude Egypte speelden muziek en dans een belangrijke rol.
De Egyptenaren beschouwden muziek als een manier om vreugde te bevorderen en om zorgen te vergeten.
Bovendien diende muziek om goden te eren: uit de Egyptische oudheid zijn diverse hymnes bewaard gebleven.
. Het eerste directe bewijs van egyptische muziek komt pas ongeveer 31e eeuw v. Chr., toen verschillende reliëfs met dansen werden aangebracht in onder tempels en tombes.
Muziek kwam in alle sociale kringen voor en werd gespeeld in tempels, paleizen, werkplaatsen, boerderijen en zelfs op slagvelden.
De muzikanten die in tempels speelden (meestal vrouwen, de zogenaamde shemayets) stonden het hoogst op de sociale ladder.
Veel goede artiesten werden uitgenodigd door de farao om aan het hof te werken en zij werden daarom ook zeer gerespecteerd.
Zij die muziek maakten op feesten stonden iets lager in de maatschappij.
labyrint dendera/ en de symboliek ervan
|
Kenmerken egyptische bouwkunst
ramses 2 / de grote bouwheer
|
| ||
|
Dodenboek
Het wordt " boek" genoemd maar in werkelijkheid is het Egyptisch Dodenboek een verzameling van magische spreuken.
Omstreeks 1400 voor Christus werden ze geschreven op een rol papyrus, de Egyptische vorm van papier.
Er waren meer dan 200 toverspreuken..
Elke spreuk was een gebed of een smeekbede van de overledene, en was bedoeld om hem te helpen bij zijn moeilijke reis naar de volgende wereld.
De oude Egyptenaren geloofden dat iedereen verschillende geestesvormen bezat, waarvan de belangrijkste de ka en de ba waren.
De ka was de vitale levensenergie.
Zoals elk levend wezen had de ka voedsel en drank nodig. De Egyptenaren zorgden daarvoor door offers of voorstellingen van voedsel in het graf te zetten of te schilderen.
Het karakter van iemand en zijn vermogen om zich te bewegen werd zijn ba genoemd.
De ba leek op de geest of de ziel van iemand, en werd gewoonlijk afgebeeld al een vogel.
Wilde iemand eeuwig leven dan moesten zijn of haar ka en ba in het graf verenigd worden met de mummie.
Als dit gebeurd was, werd de mummie onsterfelijk .