Bloemschikken


Hier laat men zijn verbeelding
de vrije loop, ruiken
wij het parfum van rozen in hout

zwijgend zijn bloemen
verstrengeld met elkaar

terwijl wij het ruisen
van de wind nog horen
zijn schaduw en zonnestraal
een verbondenheid in de zomertuin

bij het plukken van een lelie
gaat ons denken naar
een witte zwaan
zoveel schoonheid
is onnoembaar in een paar woorden.


Edith Oeyen

Mens in abstract landschap

                     bij werk van felix De Boeck


Voorzichtig is de ochtend bij het ontwaken
de taal van de rozelaar spreekt roze

onstuimig juichen wolken
als een wakende  moeder
haar kind sust

samen luisteren ze
naar de adem van de vogels
ontwaren dieren in vredige verbondenheid

in dit landschap doorkruist
met duizend lijnen
fluistert de wind
zachte woorden

verscholen achter wolken
Thor met rode blos.


Edith Oeyen

IFING

Als de adem van een hongerige storm
heb ik gezocht naar woorden
letter per letter heb
ik zinnen gevormd

de nacht was kil

elke bloem verkleurde haar geur
toen ik dichter kwam
schaduwen tekenden mij op
namen mij in hun macht
als de wind soms woest soms frêle
is mijn honger

ik zal Ifing vragen
om samen de winter te bewonen
de lente lief te hebben
elk seizoen te prijzen


liefste,
geef mij dan je schoonheid.

Edith Oeyen

Zoveel eenzaamheid

drukt pijn op de schouders

we dragen dit juk

dagen als ballast  mee

straks als de boomgaard roept

witte bloesems de lucht verlichten

voelen wij het vederlichte blazen van de wind

als waarheid aan

enkel wijzelf kunnen ontwaken

uit een bed van verdriet

terwijl wij onmacht

naar verleden tijd bannen

zoveel eenzaamheid krijgt vleugels

als licht weer onze ogen opent

elke dag die voor ons ligt

is een oningevuld kruiswoordraadsel.

Edith Oeyen

LICHT

De ochtend jong van uren

draagt het geheim van de nacht over

vogels fladderen hun vleugels uit

en fluiten een concert

voor vroege oren

het licht valt in repen

door de sparren achter mijn huis

en ik zie in de verte

de schemer van gisteren

uitsterven in een waterplas

licht brengt me altijd weer

dat lentegevoel
en de kleuren van jonge groen.

Edith Oeyen

VERDRIET

Jaren groeiden gestadig

naar later

desondanks blijft het gemis

zijn vriend ging heen

toch leeft nu nog blijheid

fonkelen zijn ogen

als vroeger weer wordt opgehaald

het samen fietsen

lachen en praten

nu weegt soms de heimwee

en als de nacht hem geen rust gunt

wist hij zijn vochtige ogen

droog.

Edith Oeyen

SCHELPEN

Schelpen dragen in zich de kracht geheimen te bewaren

zij sluiten zich af voor nieuwsgierigheid

zij bezitten het magisch mysterie van de zee

zij verlangen naar een warme mensenhand

zij leggen geluk in een kinderhand 

zij brengen met zachtheid het golvengeluid aan onze oren.

Schelpen zijn huisjes voor slakken

Beveiligen tegen geweld

beschermen tegen zon en regen

een schuilplaats voor bedroefden

een slaapplaats voor de nacht

Schelpen zijn zo verscheiden

als de vissen in de zee

als bloemen op het land

als bomen in de wind

Schelpen zijn

te vinden op het strand.

Edith Oeyen

Onder de korst van het niets
fluistert een beweging
over gespannenheid

een explosie
als breekbaar glas
spat alles uit elkaar

onleesbaar duister
wordt met kleur overgoten
voelt de beweeglijkheid
van vleugels
wentel zich naar morgen

vechtend tegen de nieuwe gloed
ontluiken bloemen en planten
zij kleden zich
om dit feestelijk gebeuren.


Edith Oeyen

Collectieve douches

                       bij werk van Jos Vanden Eynde


wie kent nog de zwarte huid
van mijnwerkers uit die tijd?
hier schrobden ze hun poriën schoon
hier sproeiden ze de arbeid uit hun leden

de siddering over hu naakte lijf
vloeide samen met het water
naar riolen
daar leven hun geheimen en zwijgen
alle tijden

als licht in hun ogen pijnlijk werd
volgden ze de schaduw  van populuieren
in de ochtend
zochten ze naar een lied
van sneeuw voor een nieuwe dag

voorbij het zwart van hun ogen
zagen ze hun kinderen staan.



Edith Oeyen

KLEINDOCHTER

Vertederd kijk ze me aan

vragen leven in haar ogen

ze is jong en wil weten

wil kennen

nieuwsgierig als ze is

lacht ze als de twinkel uit haar ogen

betovert mij met een glimlach

ik smelt als sneeuw voor de zon

geef telkens antwoord en weet

ook eens wordt zij

vrouw met mogelijkheden

nu echter wil ik haar beschermen

ik hoop dat het leven haar meer biedt

dan een schoot om kinderen te baren

Edith Oeyen

Als vuurspuwende draak

kijkt hij me

aan huiveringen lopen over mijn rug

zoveel boosheid in één mens

maakt me angstig

hij wil macht en aanzien

maar is zo klein

mijn ogen dwalen af

als hij langzaam wegsluipt

zoekend naar een andere prooi 

ooit betaalt hij de rekening

van zijn eigen gelag.

Edith Oeyen

Zwaluwvleugels dragen lucht
als fakkel brand ik
in de zon
zij schijnt haar glans
in tevredenheid van zomer


jasmijn zal bloeien
papavers wiegen langs de berm
korenbloemen makken akkers blauw


in de eeuwige trouw van de natuur
zal het gras groen kleuren
en ik zal niet als Phaedra
de ondergang bewerken
maar beminnen om de
ongereptheid der dingen.

Edith Oeyen

Zoveel glimlach had zij verborgen gehouden

schuchter als steeds

trad ze naar voor

met in het haar

de glinstering van de zon,

op het jonge gras

had de ochtend dauw gelegd

ze voelde nog even de onzekerheid

en wist dat ze nooit

een helleveeg zou worden,

de vraag die ze had was

of anderen haar aanvaarden zoals ze was,

of  moest ze zoals steeds voorheen

door de regen lopen?

Edith Oeyen

Koningskind


Bij werk van Marleen Verheyen


Rondom haar
danst de middagzon de pirouette

droomvlinders sluiten
traag hun vleugels
want elke ochtend zien wij weer
deze goddelijke schepping

gezeten in de schaduw
van de avond
ontsluierd zij de geheimen
van de goden
draagt zij in stilte shoonheid uit

door mensen handen geboetseerd
blijft zij de eeuwigheid
trouw.


Edith Oeyen

Bedeesd en schuchter
kijkt zij de glimlach
over haar schouders heen
alleen haar arm raakt warmte

na zoveel uren kou
prijkt zij als ijsheldere bloem
roerloos op het doek


haar zachte huid vertelt
over donkerrrood bloed
dat door aderen stroomt

zij heeft bemind en liefgehad
onvangt de toekomt
bij het brandbaar hout
van een open haard

bedeesd legt zij
haar schuchterheid
in jouw handen.


Edith Oeyen

Met open ogen

Met open ogen tasten ze de wereld af

op zoek naar antwoorden op hun vragen

ze willen weten en leren

hun kijk is jong

soms lees je verstomming op hun gelaat

soms overvalt twijfel hun denken

zie je angstige blikken

hoop en vreugde

maar je beseft

dat zij straks het leven

met open handen aandurven

ze zijn leergierig

het jong zijn is een pluspunt

blijheid straalt op hun huid

als de zon op een waterplas

Editn Oeyen

WAARDEREN ZAL IK

Over Dr. I. Cl.

Alsof hij door de kamer zweeft

komt hij de stilte brengen,

of ik bezoek kreeg van mijn dokter

en dat oefenen noodzakelijk was,

zijn glimlach opende weer een dag

terwijl zijn zachte stem

een lied in mij liet zingen,

hoeveel dankbaarheid

woont in het hart van zijn patiënten?

Hij verlaat de kamer in alle rust

die overgaat op mij 

waarderen zal ik zo een gebaar,

hij weet mensen als mens te zien.

 



Edith Oeyen

WEERBARSTIG EN ONPLOOIBAAR

Oefenen bracht geen aarde aan de dijk

ze zag witte sluiers in de bomen

verstenen tot

een pad kasseien voor haar gelegd

als een weekdier in brak water

scandeerde ze

telkens weer een vloek

van onmacht

rilde om de zwarte grijze sterren

en de kleur van de kerstroos

die ze niet zag 

weerbarstig

en onplooibaar de knie

ondanks haar trachten

bracht porto geen soelaas.

 Edith Oeyen