In alle stilte

Even op bezoek
vlug  een blik door de  kamer:
haar ogen traande.

Edith Oeyen

Haar puntige tong

prikte mijn huid

tot bloedens toe

niet wetend waarom

besloot ik

een beschermlaag aan te leggen

te zwijgen over het lot

en andere dingen

niet te reageren

op haar scherpe taal

was het domheid

arrogantie

of aanstellerij

was het denken

dat zij alles beter wist

of niet beseffen

hoe vriendschap is

nee zij sloot de deur haast

ik laat ze nog even

op een kier

en wacht.

Edith Oeyen

Zonweerspiegeling
op het watervlakvijver
vissen springen op.

Edith Oeyen

Voorbij gisteren
is vandaag al aanwezig:
zon van morgen wacht.

Edith Oeyen

Nee zij is

            Aan ingrid Lenaerts

Het leven heeft haar niet gespaard

harde tijden en veel pijn

tegenwind en onbegrip

maar ook het breken

van haar hart om moeders heengaan

nee zij is niet

de prinses uit duizend en één nacht

gewoon een  vrouw

zij weet zich op te offeren

en steeds weer te herstellen

hoewel de tijd haar gebroken heeft

strompelt ze verder door de wind

en straks danst ze weer de tango

op een mooie melodie. 

Edith Oeyen

De wonden die iemand maakt helen
doch de littekens blijven.

Edith Oeyen

Geen bloem meer
zou nog bloeien
indien het mensenhart
er niet naar verlangde.

Edith Oeyen

Als de dag eindigt
heten we de nacht welkom:
diepblauwe luchten.


Edith Oeyen

Elke druppel wijn
die nu wordt opgedronken
ontstond uit druiven.


Edith Oeyen

Niets is voor eeuwig
zelfs de eerste lentezon
verdwijnt in de nacht.


Edith Oeyen

DRAAGTAS

Hoe mooi prijkt zij

tegen de wand

haar beige-rode kleur

heeft de blos van verlegenheid 

wat herbergt zij

liefdesbrieven uit jaren eerder

een muzikaal verlangen

voor vandaag

of mogelijk een verhaal

van eenzaamheid

even kijk ik achter  het  raam

en vind foto’s uit de oude doos

ik zong toen liedjes

voor mijn ouders.

Edith Oeyen

In het groene  gras
bloeien  veel gele klokjes
ze luiden blijheid.

Edith Oeyen

Wuivende bomen
begroeten het ochtendlicht:
jong is de lente.


Edith Oeyen

Twee kinderen
lachen zich de blijheid toe
om weeral lente.


Edith Oeyen

Gele gerberas
waar is de zon heengegaan
die jou bloeien laat.

Edith Oeyen

Over de wegen
trippelt een eenzame mus
ze vindt wat eten.

Edith Oeyen

Dagen geleden
doolde de zon verdoken
nu klieft ze wolken.

Edith Oeyen

Hij is een mens

Aan Louis Brans

Soms kantelen de wolken
en worden ze zwaar van weemoed
als regen dan zijn vrijheid krijgt
daagt het zonlicht in de grote straat

daar loopt een man
met kronkelende gedachten
die diepbewogen het blauw bezingt

in zijn geborgenheid willen velen leven
hij is de wijze man

het grijs der jaren
heeft hem getekend
en gemaakt wat hij nu is


goedlachs en edel strooit hij woorden
zijn luide stem klinkt muzikaal


hij is een mens
zoals er weinigen zijn.


Edith Oeyen