Dinsdag 5 december 2006
Zelfmoord
Zelfmoord
Woorden noteren
tot je barst
en koud wordt
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 07:59
Reageer op dit bericht
Archief
Dinsdag 5 december 2006
In dit
In dit ontembaar hart ruist steeds
de wilde zee, wind splitst het schreeuwen
van meeuwen op een laat nachtelijk uur
onontwijkbaar wenken je gedachten
ik betreed het oude huis
waarin ik rusten wil,
om later aan te spoelen op het strand,
waar onweerstaanbaar de liefde vraagt
naar eeuwen samen.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 03:22
Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 december 2006
Voorspellen
Ze ging koffiedik kijken en wachten
schimmel vormde een grijze laag
steeds zag ze minder en minder
en vroeg aan de sterren
of zij konden voorspellen
zij pinkten,
en nu maanden, jaren later
kent zij haar toekomst nog niet
koffiedik en sterren gaven geen antwoord
nu wacht zij de tijd af
ze weet niet of hij ooit komen zal.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 03:18
Reageer op dit bericht
Zondag 3 december 2006
Op de drempel
Op de drempel van december
gaan mijn gedachten naar
de tijd van kind zijn
sneeuwlaarzen aan de voeten
wollen muts op het hoofd
en stappen in centimeters hoge sneeuw
lang voorbij nu
en toch
roept het heimwee op,
nog meer nu ik mijn kleinkinderen zie
en weet dat er niet zoveel
lange winters meer wachten op mij.
Ik zet me neer
op de drempel van mijn huis
schud de kilte uit mijn denken
en lach even bij een middagzon
alles lijkt weer mooier.
Vriendelijke groeten,
Edith Oeyen
Zondag 3 december 2006
Onrust
Onrust haalt me uit mijn slaap
wind raast om het huis,
de wind huilt
gaat wild tekeer
mijn hartslag wil niet bedaren
bij het naar buiten kijken
ontdek ik een eekhoorntje
op een boomtak
zijn pluimstaart beweegt
in alle vrolijkheid.
Edith Oeyen
Zaterdag 2 december 2006
NU DE STILTE
Nu de stilte uit de winter breekt
geluidloosheid zich roert,
sprankelt in de ogen van een kind
het vuur van lenteleven
aan de einder een blauwe stip
de eeuwigheid van altijd duren
daarin wentel ik mij
zoek naar de hartstochtelijke mildheid
naar een reden van bestaan
jij herlegt de grenzen die
zich weerspiegelen in kristal
bloedrood zijn ogen van winterslaap
in alle opwinding vind ik
een paternoster
en bid ik om geluk
Edith Oeyen
Vrijdag 1 december 2006
Geschreven door Edith Oeyen om 10:35
Reageer op dit bericht
Donderdag 30 november 2006
DE DOODSTRIJD
DE DOODSTRIJD
bij werk van Felix De Boeck
Duister omkleedt de laatste uren,
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen
de dood
heeft reeds een masker op jou gelegd
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in mijn ogen
avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend
straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte
van geliefden doden
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 08:32
Reageer op dit bericht
Donderdag 30 november 2006
Te weinig
Te wenig woorden
laten me verdorren in dit stille huis
een onhoorbaar lied
sterft bij het ontwaken van de nacht
verklangen wordt een zoektocht
zonder vinden,
er is een schaduwzijde
... dit wachten.
Edith Oeyen
laten me verdorren in dit stille huis
een onhoorbaar lied
sterft bij het ontwaken van de nacht
verklangen wordt een zoektocht
zonder vinden,
er is een schaduwzijde
... dit wachten.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 08:28
Reageer op dit bericht
Woensdag 29 november 2006
Kinderen
KINDEREN
Kinderen slapen
dromen zich sprookjes,
de nacht is avondmoe
drijft zichzelf verder
dan de tijd
wanneer kinderogen
guitig lachen
en brabbelmondjes maken,
met rondom hun hoofdje
blonde krullen.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 05:14
Reageer op dit bericht