Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
ZE TELTZE TELT
Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt pijn
schudt rillingen uit
haar lijf
kijkt even naar
een bloemenvaas
rozen vertellen
haar dat er langer doornen
zijn dan bloemblaadjes
kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid die
soms het leven biedt.
Edith Oeyen
OCHTEND
OCHTEND
In een onweerstaanbare blauwe lucht,
trekt rode gloed een lijn van vrede
zij begroet de dag
die haar eerste stappen waagt,
met verwonderde blik
en ingehouden emoties
denk ik weer aan toen,
de jaren uit mijn jeugd,
september was de maand
dat Sint Niklaas de ovens stookte
hij bakte blij gezind speculaas
voor duizenden kinderen
nu bakt de bakker speculaas
een gans jaar door.
Edith Oeyen
somsSOMS
Soms is één woord
dat de stilte doorbreekt
meer waard dan duizend bloemen,
soms is één woord
dat met liefde wordt gezegd
meer waard dan kasbons op de bank,
soms is één woord
voldoende om te laten voelen
dat anderen je waarderen
om je zijn,
om je kunnen:
Dank je wel voor zoveel
wat jij ooit deed zonder
een verlangen terug.
Edith Oeyen
IK SCHRIJFIk schrijf je afwezig deze dag
kijk binnenwaarts
vind storm die onrust zaait
ook dit huis hier is van jou
waar adem ruist en vragen reizen
waar angst beklijft en
vochtigheid mijn wangen streelt
hoe openbaren
dat ik geborgen wil zijn
als hoge tonen
me vertellen over tijd
welke onzekerheid bewoont mij
nu je niet meer teder schrijft
mogelijk ben ik een verschrikte vogel
die graag wil dat men zijn pluimen schikt
geen bruid meer voor mij
geen kind,
alleen liefde die
soms de dagen tooit
als zonlicht achter regenbogen
wanneer je weer aanwezig bent
schrijf dan even
zonneblijheid om me heen
zodat ik bewegen kan
en kijken naar de blauwe lucht
Edith Oeyen
Een huis voor iedereen
Een huis voor iedereen
aan de bewoners van Corsala (rusthuis)
In dit huis mag je
geen vreemde zijn
niet huiveren van angst
rood bloed vloeit door alle aderen
laat ons samen schrijden
door de kamers
zoeken naar eeuwige verbondenheid
verdriet op vleugels zetten
wij zullen dan
stenen van haat verpulveren
liefde een naam geven
en zwijgend kijken door het raam
naar de kerselaar die de lente maakt
dit huis voor iedereen
beschremt ons
voor alle gevaren.
Edith Oeyen
liefdeLiefde
Ik hoor de stem van de regen
spiegel mij in de weelde van water
jubel om sterren in jouw haar
en droom van de nacht die komen gaat
het lijkt een toverwereld vol geheimen
wij ontrafelen met
trage traagheid wat leven is
leggen ons zorgeloos te slapen
op een bed van rozen
liefde is zich bezeren
en wonden verzachten
is woorden horen als uit kindermond
is alert zijn in onbezorgde uren
en weten dat vlinders vleugels dragen
om elkaar te ontmoeten.
Edith Oeyen
LIJNEN
LIJNEN
In een oneindige ruimte
trekken verticale lijnen
onze aandacht
ligt er achter dit tafereel
een verborgen geheim
of
staan zij naast elkaar
als concurrenten
of
is broederlijkheid
hier het woord
talrijke kleuren openen
een perspectief voor vele ogen.
Edith Oeyen
Hoe ik
Hoe ik
Ze bevelen mij
trekken aan touwtjes
rukken de vezels uit mijn lijf
verbuiken al mijn energie
en straks als ik sterf
hebben anderen
mijn leven geleefd.
Edith Oeyen
Ik hoor
Ik hoor de stem van de regen
spiegel mij in de weelde van water
jubel om sterren in jouw haar
en droom van de nacht die komen gaat
het lijkt een toverwereld vol geheimen
wij ontrafelen met
trage traagheid wat leven is
leggen ons zorgeloos te slapen
op een bed van rozen
liefde is zich bezeren
en wonden verzachten
is woorden horen als uit een kindermond
is alert zijn in onbezorgde uren
en weten dat vlinders vleugels dragen
om elkaar te ontmoeten.
Edith Oeyen
Een vreemde siddering vaart door mij heen
als ik de dingen aanraak die gij hebt bemind.
Pieter Geert Buckinx