Archief

Nu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid


ook zwijgen
kent zijn grenzen


dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid


maar hunker groeit
naar nieuwe hoop

geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid


rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed
weer langzaam stromen.


Edith Oeyen

Zal ik sterven van verdriet
nu ik langzaam voel
hoe alles uit me stroomt

dagen gevuld met zorgen
drijven me als automaat

licht geeft geen kleur
en vreugde is een onbekendheid

ik zoek wat
niet te vinden is


ben jij het die
me leven laat?



Edith Oeyen

uit: Op vleugels van verlegen schaamte

Hier voel je de vrolijkheid
goedheid en leven

wij openen het gordijn
ontdekken een landschap
waarin een vijver
dikkopjes dansen laat

of zijn het ballonen
van kinderen op een kermisplein


misschien wel regendruppels
of de blauwdruk
van een ongezongen lied

mogelijk blaasbellen
in een lentelucht


laat ons dit raadselachtig dolen
bezingen  met de stem van engelen.


Edith Oeyen

VOETSPOREN

Het strand in zijn verlatenheid

zoekt naar winterrust

nat zand verbergt heimwee

van zoveel zomer

en van ons samen

zoekend naar jou

zag ik voetsporen,

zij wijzen mij de weg

naar morgen

een schaduwbeeld in de verte:

ik hoop dat jij mij zoeken zal

als de lente weer aanwaait.

Edith Oeyen

In hun groene kleur hangen

de huizen als steun tegen elkaar

hun mimiek is aantrekkelijk

ze lijken een decor voor een toneelstuk

even laat ik mijn verbeelding los

en vind achter gesloten ramen

moeders die zorgen

vaders die werken

veel liefde,

veel leed

maar ook geborgenheid

en warmte

de rook uit de schoorsteen

lijkt op adem die de lucht verwarmt

bij het sluiten van de luiken

knipoog ik een glimlach

naar de avond.

Edith Oeyen