Mijmeringen in mijn hoofd
gedachten
chaotisch soms

sommigen moemen het poëzie

voor U
chronologisch gerangschikt

wandel gerust rond

en proef het mijmeren
in mijn hoofd

omdat ik soms publiceer
in tijdschriftjes
en voorlees uit eigen werk

vraag ik je
niets
zonder mijn toestemming over te nemen.

bert

Inwandeling rolstoelgeschikte lusvormige Saleghem Krekenpad

glanzende ogen

drieëntachtig

gewield nu

het denken dartel

herinnering herbeleefd

mondhoeken glimlachen

om daar en toen

stoeien aan de kreken

vlinders in het veld

en in de buik

de eerste zoen herbeleven

mijmeren in de schaduw

over leven in de zon

oma’s genieten

knipoog van de kleinzoon

kunnen we nog even samen blijven

je hoeft niks te zeggen

Saleghem

Bert

Het najaar penseelt

glimmende bladren

nat het gras

kastanjebolsters

middagwandeling

met natte schoenen

proeven

de herfstlucht

voelbaar

de cycli van het leven

en een glimlach

mijmering om het wonder

om rood

met witte stippen

stralende kinderogen

kijk mama kijk

kabouterhuis

zien

doorvoelen

verwondering

kabouterhuis

werd vliegenzwam

amanita  miscaria

zien

kennen herkennen

benoemen

verwondering doorvoelen

en blijven dromen

de mist

dauwdruppelt

aan het groene gras

vrank rood

trots

rechtop

in de herfst

het dak

beroerd door de fee

toverflittertjes

sterrenfirmament

wachtend

op opa’s

met kleinkinderen

en eeuwenoude verhaaltjes

                                                                    Bert

onmacht

om in de stilte

woorden te spreken

hoorbaar en nabij

onmacht

door de muren heen te strelen

voelbaar

in de merg van het lijf

onmacht

kaars te zijn

en gezelligheid sfeer te maken

en tederheid in de lucht te hangen

onmacht

de sterren in de avond glans te geven

sterren in jouw ogen

de fonk’len

en weerkaatsen bij mij

de voeten

sterk

geworteld

aan het water

getekend

door het seizoenenspel

weer wind

storm hagel

en soms

heel soms

de zon

heilzame zon

het verhoute eelt

koestert zich

en taai en jong de takken

groene bladeren

hoop

leven

vranke uitnodiging

laat me even

strelen

jouw bast

onopvallend

schaamtevol haast

om het genieten

vanwaar de verontschuldiging

als man te voelen

verbondenheid

met de knotwilg aan de kreek

die alles zag

ook wat niet goed was

eigenzinnig na het knotten

zwijgzaam immerweer

herbeginnen in weer wind

storm en hagel

en soms heel soms de zon


bert

onmachtig verlangen

naar andere herinneringen

dan het beleven

daar en toen

afwezig en weg

en morgen of later

onbekwaam

het verleden

te herkleuren

en daar en toen

afwezigheid en leegte

postuum

niet te vullen

onbekwaam

het heden te tekenen

geen ruwe schets

alleen

de naakte realiteit

afwezig

tussen de aanwezigen

kan een man sterven

onbekwaam

zonder geleefd te hebben

bert

de oude stoel op het tuinpad

beladen met mijmeringen en

groeiwensen verlangens

zitten en aanschouwen

denken en voelen

wat was, komt en gaat

is, werd en nooit meer wordt

alleen de oude spade en de roestige schoffel

jouw alaam

het zweet van je handen

doordrong de stelen

het eelt van je handen

maakte het hout splintervrij

de oude stoel op het tuinpad

dromen, verlangen, genieten

over drie generaties heen

bert



 

De ijsheiligen voorbij

het tuinpad

meizonwarm

wachtend

op vers zaad, nieuw leven

het menselijk verstedelijkt denken voorbij

kiemkracht in zakjes

tussen duim en wijsvinger gezaaid

gewoon de grond in

en ongemerkt

ongezien

jaarlijks weerkerend wonder

bert

op het tuinpad

bij de worteltjes, schorseneren

onzichtbaar voelbaar

de hand van mijn grootvader

ik hoor je nog

de neus optrekken

het druppeltje wegvegend

met de bolletjeszakdoek

de wetende ogen stralend

de erwten, de selder, de prei

diepvoelend de dokwerkershand

vereelte tederheid

de vreugde de blijheid

voor de rabarbersteel

daar en toen

door grootvader zorgvuldig gesneden


bert

als ik een duizendpoot  was

met evenzoveel armen

wat zou het dan toch zalig zijn

jou helemaal te omarmen

bert

de lucht is warm

de zon flirt

met het glanzende water

het water warm

twee eendjes spelevaren

dromend dobberend

duurzaam samen

twee boterbloemen drijven

gedachteloos langzaam

rivierafwaarts

de eenden achterna

en wij kantzittend mijmeren

dit is leven, vervuld

met groen, en lucht, en dromen

en tasbaar jouw hand

en voelen gevoelens die drijven

rimpelloos van zorgen vrij

twee gedachte gedachten

samen van jou en van mij

 

Bert

Een wilde orchidee

verscholen

gestreeld met de ogen

gekoesterd en verwend

met een liefdevol

Ik zal je niet plukken

Blijf maar groeien mijn lief

mijn wilde orchidee

verborgen

en onopvallend

streel ik je met de ogen

koester ik de geur van je bloesem

Ik zal je niet kwetsen

of in een vaas te pronk zetten naar verwelking toe

groei naast me en bloei

geniet met me

van elke onverwachte zonnestraal




bert

de lentezon

streelt

het ongemaaide lentegras

maart

en twijfelend

ontvouwen krokussen

hun kelk

teer

fragile

kwetsbaar

beloftevol

smakend

als de ongesencurerde dromen

bij de streling

van de geliefde

je bent in de herfst gekomen

dromen van toen

niet meer te zaaien

worsteling

de aarde is aan rust toe

en jij

spiegelbeeld van mezelf

waakt al slapend

alsof je nooit

een ander seizoen gekend hebt

je bent in de herfst gekomen

ik ken de kracht niet

van je ontkiemen

geen bloem

gewas

volle vrucht

mocht ik smaken

je dromen van toen

niet meer te zaaien

ik wil spitten

met tederheid

en wachten

op een nieuwe lente

laat ons de avond koesteren

en stilzetten de klok

geen woorden

enkel gedachten

die al ebbe en vloed

om en weer gaan

laat ons de avond koesteren

en de dag   voorbij

het zorgende daarzijn

bloemen in de vaas

afwas op het aanrecht

en de dromen van morgen

bij de stilstaande klok

verwarmen de binnenkant

en strelen het verlangen

onverzadigbaar de honger

om altijd en altijd weer

een toekomst te bouwen

om nu al van te genieten

laat ons de avond koesteren

en stilzetten de klok

geen woorden zijn uitspreekbaar

om mijn verlangens uit te drukken

bert

de polderzon

dwingend penseel van de zomer

brandde de wassende halmen

oogstensrijp goudgeel voldragen

morgen zijn er de schoven

de eer en trots van

de zwetende korenpikkende boerenlijven

de schovenbindende vrouwen

de arenlezende kinderen

de bezwete paarden in de zomerzon

trekkend de volgeladen platte wagen

ik open de ogen

en zie

het gisteren nog voldragen oogstrijpe veld

machinebestormd

en leeg nu het bestoppelde polderland

ploegklare open uitnodiging

kaal

waar blijft de regen

en het zaad voor de aarde

die smacht naar bevruchting

waar is de stappende landman heen

die met losse hand

gul

de bevrediging van morgen zaait

 

bert

zomaar

een rimpel in het water

uitdeinend in de vijver

zomaar

een losse gedachte

te klein om gedacht te worden

deinend in het hoofd

zomaar

en rimpelend in het water

de bomen het riet de lucht ikzelf

deinend

gedachtenspiegelend

gedachtenspielend

zomaar ergens

en nergens heen

doorheen de rimpels in het water

de wereld

spiegelend mooi

gevat door rietbekraagde oevers

omlijnd

de grenzen van mijn kijk op de wereld

mijn vijver

mijn illusies

tasbaar nabij

gooi geen steen in het water

ik wil nog even mijn zekerheden

bert

De zomerzon

warme gesel

goudgeel de aren

oogstensklaar het korenveld

voldragen

buigend het hoofd

beloftevol wachten

verwachten

wiegende zomerzuchten

huiveren door het veld

ruisen

ruiselend geprevel

het korenveld

oogstensklaar

vervulde verwachting.

bert

 

regen

en in het weiland koeien

onverstoorbaar grazend

de ruggen nat

hoofd naar de grond

regen

en in het weiland

onverstoorbaar grazend

ze doen hun ding

grazen

de ogen gericht op gras

vals ideaal

en wij

in de regen van het alledaagse

wijdopen ogen

gericht op malse valse idealen

onverstoorbaar

met het hoofd naar de grond

in het wij-land

malse valse idealen

onverstoorbaar

en de regen

zure regen

valt verder

onverstoorbaar

de wingerd

heeft houvast

aan het oude huis

zuignapjes zoenen

stenen en voegen

en na generaties

stelt men zich de vraag

wie wie steunt

vindt de oude muur

steun aan de welig groene wingerd

vindt de wingerd    

steun aan het oude huis

en

de wingerd gekapt gesnoeid

toont het kale huis

met de zoenvlekken

van weleer

waar is het jonge groen

 bert

Regen

regen in de polder

warm dampend het schaap

de druppels paarlend op de wintervacht

geurend naar de stal

het paard

schuilt

onder de bladerloze boom

illusie van beschutting

de duif

kopje tussen de schouders verdoken

kraaloogjes kijken naar nergens

en zien het al

wiegende velden

halmen oogstensklaar

regen

mistroostig de uren tellen

meeleven met kip de pluimen waterdoordrenkt

monotoon betikt eenzaamheid keurloos de ramen

vreugdeloos doorregende uren

hoe lang nog

bert


 

De potplant strekt zijn wortels in de ochtendzon

voelt het aardewerk

en denkt de wereld te omvatten



bert

de donkere dagen voor kerstmis

nodigen uit

trekken je

naar meditatie toe

gebrek aan licht

nodigt uit tot bezinning

licht

vuur

kracht

energie

licht

zicht hebben op de dingen

helderheid

waarachtigheid

doorgronden

het verlangen naar waarheid

jezelf zien zoals je bent

de ander zien met lichtjes in de ogen

tederheid

en vertedering

licht

een kaars

kaarsen

dansende energie binnen handbereik

strelen in het kaarslicht

het spel van licht en aanraking

verbonden dankbare nabijheid

feest van licht

feest van verlangen

naar echtheid

naar eenheid

naar in jezelf dansende energie

naar verbondenheid in helderheid

licht

verlichting

doet lichtjes dansen in je ogen

Ik sluit de ogen

en hoor de pony grazen

in de avondzon

Puur goud uit de hemel

stroomt over mijn hart

Ik sluit de ogen

en hoor de uil de avond groeten

wijl ik de sterren tel

Onbenoembaar knaagt het heimwee

naar de wortels van het leven

                                                                                                                        Bert

groene consumptiematten

bedekken zedig

de lege chinquitta bananendozen

de kerstballen uitgespreid

trapsgewijs

glitterglans wordt duur betaald

ballen bellen sterren tranen

glimlachen glashard

in het halogeenlicht

de kleinste tik

de mooiste bal

de scherpste scherven

en onder het illusiegras

kartonnen dozen

Afrikaanse tranen drogen snel

als ze onder de mat

kerstballen dragen

onder de spotlights

ballen bellen sterren glazen tranen

made in Hongkong

tranenkralenslingers

wereldwijd

van Afrika

tot het Midden Oosten

waarom is het zo aanlokkelijk eenvoudig

het geweten van anderen

te bevragen

te onderzoeken

en hebben we zo veel schroom

om naar om eigen

denken en handelen

te kijken

Bert

je bent in de herfst gekomen

waar is mijn dorp

mijn straat  mijn huis

de vertrouwde bank

mijn zetel

waar is mijn jeugd

mijn dromen

van straks en later

ingewortelde zekerheid

dat alles is en was en blijft

en ik

gekoesterd in het centrum

van mijn kleine wereld

eierschaalbroos de zekerheden van toen

vermalen door de tijd

het leven

wat rest

zijn de wortels van toen

mij gegeven

                                                                                    Bert

op de rots

koestert zich de salamander

in de zon

in stille overgave

ze houd de adem in

uit angst de zon te verjagen

                                                            Bert

een steen aan de oever

zegt niet tegen de zee

stop maar

ik heb genoeg van jouw omarming

 
bert

er is geen verontschuldiging

voor de chips-etende burger

de zelfingenomen

zappend

zichzelf verlustigt

in barnum-sensatie

morgen weer stof tot gesprek

om grijze kantooruren te vullen

dank je

op de anonieme tram kan ik straks

weer onbekenden aanspreken

dank je

om het onnoemelijk leed

waardoor ik morgen de kans heb

me weer langs de kant van de goeien te scharen

en witte zelfgenoegzaamheid

manifesteert kakelend voorbij

niet beseffend

dat echte kippen

pas kakelen

nàdat het ei van de toekomst gelegd is

wordt wit kabaal gemaakt

om niet de vragende stilte te horen

naar het eigen aandeel ?

Bert

de bloem

geel en rank

buigt onder het gewicht van de bij

zoekend naar honing

moeizaam diep buigt de stengel 

tot de grond

de bloem  

bloost diepgeel  

en voelt de angel van de bij  

weelderig genoegzaam 

beroeren 

haar stuifmeeldraden en stamper 

de bij vliegt op  

de gele bloem trilt na van genoegen        

of is het van afschuw  

omdat haar bij  

daareven  

zo uniek aanwezig  

nu neerstrijkt  

met dezelfde overgave    

op een knalrode klaproos



bert

fossielen in een steen

komen pas echt tot hun recht

als ze zich duidelijk

aan anderen laten kennen


bert

het leven

tweesprong

fluiten in het donker

wie is er bang

leven

fluiten in het donker

ik fluit

jij fluit

samen het lied van de nachtegaal

en de volle maand

die met ons gaat, zomaar

zorgt dat we niet bang zijn in het donker

fluiten in het donker

geen partituur

samen ongegeneerd

het lied

ons lied

helder

en niet bang

bert 

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

Bert

een dakgoot

aan een huis in de regen

kanaliseert het water

langs buizen

leidingen

de riool in

weg van het menselijk oog

gelukkig die mensen

die geen dakgoten leggen

en de emoties

en tederheid

in intieme nabijheid

vrij

om en weer

kunnen laten stromen

telkens weer

bert

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

                                                                        Bert

twee poezen in de zon

net op dat plaatsje

even uit de wind

tedere aanraking

van zonnenabijheid

en elke poes

heeft genoegen

en schept genoegen

aan de eigen warmte an sich

wat een geluk

dat wij geen katten zijn

en dat we

onze warmte

en koestering

kunnen delen



bert

als jij boom was

ik dan schors

omarmend

tot de kleinste twijgen

wee het insect

wee de specht

die ons geluk bedreigen

bert

gevoelens bewijzen en duidelijk maken

is als wijn proeven met de kruk op de fles

bert