koeien in de regen

de wingerd

heeft houvast

aan het oude huis

zuignapjes zoenen

stenen en voegen

 

en na generaties

stelt men zich de vraag

wie wie steunt

 

vindt de oude muur

steun aan de welig groene wingerd

vindt de wingerd    

steun aan het oude huis

 

en

 

de wingerd gekapt gesnoeid

toont het kale huis

met de zoenvlekken

van weleer

 

waar is het jonge groen

 

 

 bert

Regen

 

regen in de polder

warm dampend het schaap

de druppels paarlend op de wintervacht

geurend naar de stal

 

het paard

schuilt

onder de bladerloze boom

illusie van beschutting

 

de duif

kopje tussen de schouders verdoken

kraaloogjes kijken naar nergens

en zien het al

wiegende velden

halmen oogstensklaar

 

regen

 

mistroostig de uren tellen

meeleven met kip de pluimen waterdoordrenkt

monotoon betikt eenzaamheid keurloos de ramen

vreugdeloos doorregende uren

 

hoe lang nog

bert


 

 

 

De potplant strekt zijn wortels in de ochtendzon

 

voelt het aardewerk

 

en denkt de wereld te omvatten



bert

de donkere dagen voor kerstmis

nodigen uit

trekken je

naar meditatie toe

 

gebrek aan licht

nodigt uit tot bezinning

 

licht

vuur

kracht

energie

 

licht

zicht hebben op de dingen

helderheid

waarachtigheid

doorgronden

 

het verlangen naar waarheid

jezelf zien zoals je bent

de ander zien met lichtjes in de ogen

 

tederheid

en vertedering

 

licht

een kaars

kaarsen

dansende energie binnen handbereik

 

strelen in het kaarslicht

het spel van licht en aanraking

verbonden dankbare nabijheid

 

feest van licht

feest van verlangen

naar echtheid

naar eenheid

naar in jezelf dansende energie

naar verbondenheid in helderheid

 

licht

verlichting

doet lichtjes dansen in je ogen

 

                                                                        Bert

  

Ik sluit de ogen

en hoor de pony grazen

in de avondzon

 

Puur goud uit de hemel

stroomt over mijn hart

 

Ik sluit de ogen

en hoor de uil de avond groeten

wijl ik de sterren tel

 

Onbenoembaar knaagt het heimwee

naar de wortels van het leven

 

                                                                                                                        

                                                                                                                        Bert

groene consumptiematten

bedekken zedig

de lege chinquitta bananendozen

de kerstballen uitgespreid

trapsgewijs

glitterglans wordt duur betaald

 

ballen bellen sterren tranen

glimlachen glashard

in het halogeenlicht

de kleinste tik

de mooiste bal

de scherpste scherven

en onder het illusiegras

kartonnen dozen

 

Afrikaanse tranen drogen snel

als ze onder de mat

kerstballen dragen

onder de spotlights

 

ballen bellen sterren glazen tranen

made in Hongkong

tranenkralenslingers

wereldwijd

van Afrika

tot het Midden Oosten

 

 

Bert

waarom is het zo aanlokkelijk eenvoudig

het geweten van anderen

te bevragen

te onderzoeken

en hebben we zo veel schroom

om naar om eigen

denken en handelen

te kijken

 

 

Bert

je bent in de herfst gekomen

 

waar is mijn dorp

mijn straat  mijn huis

de vertrouwde bank

mijn zetel

 

waar is mijn jeugd

mijn dromen

van straks en later

ingewortelde zekerheid

dat alles is en was en blijft

en ik

gekoesterd in het centrum

van mijn kleine wereld

 

eierschaalbroos de zekerheden van toen

vermalen door de tijd

het leven

 

wat rest

zijn de wortels van toen

mij gegeven

 

 

                                                                                    Bert

op de rots

koestert zich de salamander

in de zon

in stille overgave

 

ze houd de adem in

uit angst de zon te verjagen

 

 

                                                            Bert

een steen aan de oever

zegt niet tegen de zee

stop maar

ik heb genoeg van jouw omarming

 
bert

er is geen verontschuldiging

voor de chips-etende burger

de zelfingenomen

zappend

zichzelf verlustigt

in barnum-sensatie

 

morgen weer stof tot gesprek

om grijze kantooruren te vullen

dank je

op de anonieme tram kan ik straks

weer onbekenden aanspreken

dank je

om het onnoemelijk leed

waardoor ik morgen de kans heb

me weer langs de kant van de goeien te scharen

 

en witte zelfgenoegzaamheid

manifesteert kakelend voorbij

niet beseffend

dat echte kippen

pas kakelen

nàdat het ei van de toekomst gelegd is

 

wordt wit kabaal gemaakt

om niet de vragende stilte te horen

naar het eigen aandeel ?

 

 

Bert

 

de bloem

geel en rank

buigt onder het gewicht van de bij

zoekend naar honing

    

moeizaam diep buigt de stengel 

tot de grond

 

de bloem  

bloost diepgeel  

en voelt de angel van de bij  

weelderig genoegzaam 

beroeren 

haar stuifmeeldraden en stamper 

 

de bij vliegt op  

de gele bloem trilt na van genoegen        

 

of is het van afschuw  

omdat haar bij  

daareven  

zo uniek aanwezig  

nu neerstrijkt  

met dezelfde overgave    

op een knalrode klaproos



bert

fossielen in een steen

komen pas echt tot hun recht

als ze zich duidelijk

aan anderen laten kennen


bert

 

 

het leven

 

tweesprong

fluiten in het donker

wie is er bang

 

leven

fluiten in het donker

ik fluit

jij fluit

samen het lied van de nachtegaal

 

en de volle maand

die met ons gaat, zomaar

zorgt dat we niet bang zijn in het donker

 

fluiten in het donker

geen partituur

samen ongegeneerd

het lied

ons lied

 

helder

en niet bang

 

 

bert 

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

 

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

 

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

 

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

 

 

 

Bert

een dakgoot

aan een huis in de regen

kanaliseert het water

langs buizen

leidingen

de riool in

weg van het menselijk oog

 

gelukkig die mensen

die geen dakgoten leggen

en de emoties

en tederheid

in intieme nabijheid

vrij

om en weer

kunnen laten stromen

 

telkens weer

 

bert

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

 

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

 

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

 

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

 

 

 

 

                                                                        Bert

twee poezen in de zon

net op dat plaatsje

even uit de wind

tedere aanraking

van zonnenabijheid

 

en elke poes

heeft genoegen

en schept genoegen

aan de eigen warmte an sich

 

wat een geluk

dat wij geen katten zijn

en dat we

onze warmte

en koestering

kunnen delen



bert

als jij boom was

ik dan schors

omarmend

tot de kleinste twijgen

 

wee het insect

wee de specht

die ons geluk bedreigen

 

 

bert