Inwandeling rolstoelgeschikte lusvormige Saleghem Krekenpad

 

 

glanzende ogen

drieëntachtig

gewield nu

het denken dartel

herinnering herbeleefd

 

mondhoeken glimlachen

om daar en toen

stoeien aan de kreken

vlinders in het veld

 

en in de buik

de eerste zoen herbeleven

mijmeren in de schaduw

over leven in de zon

 

oma’s genieten

knipoog van de kleinzoon

 

kunnen we nog even samen blijven

je hoeft niks te zeggen

Saleghem

 

 

Bert

Het najaar penseelt

glimmende bladren

nat het gras

kastanjebolsters

 

middagwandeling

met natte schoenen

 

proeven

de herfstlucht

voelbaar

de cycli van het leven

en een glimlach

mijmering om het wonder

om rood

met witte stippen

stralende kinderogen

kijk mama kijk

kabouterhuis

 

zien

doorvoelen

verwondering

 

kabouterhuis

werd vliegenzwam

amanita  miscaria

 

zien

kennen herkennen

benoemen

 

verwondering doorvoelen

en blijven dromen

 

Bert

de mist

dauwdruppelt

aan het groene gras

 

vrank rood

trots

rechtop

in de herfst

 

het dak

beroerd door de fee

toverflittertjes

sterrenfirmament

 

wachtend

op opa’s

met kleinkinderen

en eeuwenoude verhaaltjes

 

 

 

                                                                    Bert

onmacht

om in de stilte

woorden te spreken

hoorbaar en nabij

 

onmacht

door de muren heen te strelen

voelbaar

in de merg van het lijf

 

onmacht

kaars te zijn

en gezelligheid sfeer te maken

en tederheid in de lucht te hangen

 

onmacht

de sterren in de avond glans te geven

sterren in jouw ogen

de fonk’len

en weerkaatsen bij mij

 

                                                                       

bert

de voeten

sterk

geworteld

aan het water

 

getekend

door het seizoenenspel

weer wind

storm hagel

en soms

heel soms

de zon

 

heilzame zon

 

het verhoute eelt

koestert zich

en taai en jong de takken

groene bladeren

hoop

leven

 

vranke uitnodiging

 

laat me even

strelen

jouw bast

onopvallend

schaamtevol haast

om het genieten

 

vanwaar de verontschuldiging

als man te voelen

verbondenheid

met de knotwilg aan de kreek

die alles zag

ook wat niet goed was

 

eigenzinnig na het knotten

zwijgzaam immerweer

herbeginnen in weer wind

storm en hagel

en soms heel soms de zon


bert

onmachtig verlangen

naar andere herinneringen

dan het beleven

daar en toen

afwezig en weg

en morgen of later

 

onbekwaam

het verleden

te herkleuren

en daar en toen

afwezigheid en leegte

postuum

niet te vullen

 

onbekwaam

het heden te tekenen

geen ruwe schets

alleen

de naakte realiteit

afwezig

tussen de aanwezigen

 

kan een man sterven

onbekwaam

zonder geleefd te hebben

 

bert

de oude stoel op het tuinpad

beladen met mijmeringen en

groeiwensen verlangens

 

zitten en aanschouwen

denken en voelen

wat was, komt en gaat

is, werd en nooit meer wordt

 

alleen de oude spade en de roestige schoffel

jouw alaam

het zweet van je handen

doordrong de stelen

het eelt van je handen

maakte het hout splintervrij

 

de oude stoel op het tuinpad

dromen, verlangen, genieten

over drie generaties heen

bert



 

 

De ijsheiligen voorbij

het tuinpad

meizonwarm

wachtend

op vers zaad, nieuw leven

 

het menselijk verstedelijkt denken voorbij

kiemkracht in zakjes

tussen duim en wijsvinger gezaaid

gewoon de grond in

 

en ongemerkt

ongezien

 

jaarlijks weerkerend wonder

 

         

bert

op het tuinpad

bij de worteltjes, schorseneren

onzichtbaar voelbaar

de hand van mijn grootvader

ik hoor je nog

de neus optrekken

het druppeltje wegvegend

met de bolletjeszakdoek

de wetende ogen stralend

de erwten, de selder, de prei

diepvoelend de dokwerkershand

vereelte tederheid

de vreugde de blijheid

voor de rabarbersteel

daar en toen

door grootvader zorgvuldig gesneden


bert

als ik een duizendpoot  was

met evenzoveel armen

wat zou het dan toch zalig zijn

jou helemaal te omarmen

 

 

bert

de lucht is warm

de zon flirt

met het glanzende water

 

het water warm

twee eendjes spelevaren

dromend dobberend

duurzaam samen

 

twee boterbloemen drijven

gedachteloos langzaam

rivierafwaarts

de eenden achterna

 

en wij kantzittend mijmeren

dit is leven, vervuld

met groen, en lucht, en dromen

en tasbaar jouw hand

 

en voelen gevoelens die drijven

rimpelloos van zorgen vrij

twee gedachte gedachten

samen van jou en van mij

 

Bert

Een wilde orchidee

verscholen

gestreeld met de ogen

gekoesterd en verwend

met een liefdevol

Ik zal je niet plukken

 

Blijf maar groeien mijn lief

mijn wilde orchidee

verborgen

en onopvallend

streel ik je met de ogen

koester ik de geur van je bloesem

 

Ik zal je niet kwetsen

of in een vaas te pronk zetten naar verwelking toe

groei naast me en bloei

geniet met me

van elke onverwachte zonnestraal




bert

de lentezon

streelt

het ongemaaide lentegras

 

maart

 

en twijfelend

ontvouwen krokussen

hun kelk

teer

fragile

kwetsbaar

 

beloftevol

smakend

als de ongesencurerde dromen

bij de streling

van de geliefde

 

bert

je bent in de herfst gekomen

 

dromen van toen

niet meer te zaaien

 

worsteling

de aarde is aan rust toe

en jij

spiegelbeeld van mezelf

waakt al slapend

alsof je nooit

een ander seizoen gekend hebt

 

je bent in de herfst gekomen

 

ik ken de kracht niet

van je ontkiemen

geen bloem

gewas

volle vrucht

mocht ik smaken

 

je dromen van toen

niet meer te zaaien

 

ik wil spitten

met tederheid

en wachten

op een nieuwe lente

laat ons de avond koesteren

en stilzetten de klok

geen woorden

enkel gedachten

die al ebbe en vloed

om en weer gaan

 

laat ons de avond koesteren

en de dag   voorbij

het zorgende daarzijn

bloemen in de vaas

afwas op het aanrecht

 

en de dromen van morgen

bij de stilstaande klok

verwarmen de binnenkant

en strelen het verlangen

onverzadigbaar de honger

om altijd en altijd weer

een toekomst te bouwen

om nu al van te genieten

 

laat ons de avond koesteren

en stilzetten de klok

geen woorden zijn uitspreekbaar

om mijn verlangens uit te drukken

bert

 

de polderzon

dwingend penseel van de zomer

brandde de wassende halmen

oogstensrijp goudgeel voldragen

 

morgen zijn er de schoven

de eer en trots van

de zwetende korenpikkende boerenlijven

de schovenbindende vrouwen

de arenlezende kinderen

de bezwete paarden in de zomerzon

trekkend de volgeladen platte wagen

 

ik open de ogen

en zie

het gisteren nog voldragen oogstrijpe veld

machinebestormd

en leeg nu het bestoppelde polderland

 

ploegklare open uitnodiging

kaal

waar blijft de regen

en het zaad voor de aarde

die smacht naar bevruchting

 

waar is de stappende landman heen

die met losse hand

gul

de bevrediging van morgen zaait

 

bert

  

zomaar

een rimpel in het water

uitdeinend in de vijver

 

zomaar

een losse gedachte

te klein om gedacht te worden

deinend in het hoofd

 

zomaar

 

en rimpelend in het water

de bomen het riet de lucht ikzelf

deinend

gedachtenspiegelend

gedachtenspielend

 

zomaar ergens

en nergens heen

 

doorheen de rimpels in het water

de wereld

spiegelend mooi

gevat door rietbekraagde oevers

 

omlijnd

de grenzen van mijn kijk op de wereld

mijn vijver

mijn illusies

tasbaar nabij

 

gooi geen steen in het water

ik wil nog even mijn zekerheden

 

bert

De zomerzon

warme gesel

goudgeel de aren

oogstensklaar het korenveld

 

voldragen

buigend het hoofd

beloftevol wachten

verwachten

 

wiegende zomerzuchten

huiveren door het veld

ruisen

ruiselend geprevel

het korenveld

 

oogstensklaar

vervulde verwachting.

 

 

bert