je bent in de herfst gekomenje bent in de herfst gekomen
waar is mijn dorp
mijn straat mijn huis
de vertrouwde bank
mijn zetel
waar is mijn jeugd
mijn dromen
van straks en later
ingewortelde zekerheid
dat alles is en was en blijft
en ik
gekoesterd in het centrum
van mijn kleine wereld
eierschaalbroos de zekerheden van toen
vermalen door de tijd
het leven
wat rest
zijn de wortels van toen
mij gegeven
Bert
salamanderop de rots
koestert zich de salamander
in de zon
in stille overgave
ze houd de adem in
uit angst de zon te verjagen
Bert
steen
een steen aan de oever
zegt niet tegen de zee
stop maar
ik heb genoeg van jouw omarming
bert
witte sensatieer is geen verontschuldiging
voor de chips-etende burger
de zelfingenomen
zappend
zichzelf verlustigt
in barnum-sensatie
morgen weer stof tot gesprek
om grijze kantooruren te vullen
dank je
op de anonieme tram kan ik straks
weer onbekenden aanspreken
dank je
om het onnoemelijk leed
waardoor ik morgen de kans heb
me weer langs de kant van de goeien te scharen
en witte zelfgenoegzaamheid
manifesteert kakelend voorbij
niet beseffend
dat echte kippen
pas kakelen
nàdat het ei van de toekomst gelegd is
wordt wit kabaal gemaakt
om niet de vragende stilte te horen
naar het eigen aandeel ?
Bert
de bloem en de bijde bloem
geel en rank
buigt onder het gewicht van de bij
zoekend naar honing
moeizaam diep buigt de stengel
tot de grond
de bloem
bloost diepgeel
en voelt de angel van de bij
weelderig genoegzaam
beroeren
haar stuifmeeldraden en stamper
de bij vliegt op
de gele bloem trilt na van genoegen
of is het van afschuw
omdat haar bij
daareven
zo uniek aanwezig
nu neerstrijkt
met dezelfde overgave
op een knalrode klaproos
bert
fossielen
fossielen in een steen
komen pas echt tot hun recht
als ze zich duidelijk
aan anderen laten kennen
bert
fluiten in het donkerhet leven
tweesprong
fluiten in het donker
wie is er bang
leven
fluiten in het donker
ik fluit
jij fluit
samen het lied van de nachtegaal
en de volle maand
die met ons gaat, zomaar
zorgt dat we niet bang zijn in het donker
fluiten in het donker
geen partituur
samen ongegeneerd
het lied
ons lied
helder
en niet bang
bert
wandelendwandelend
in niet aflatende mooie natuur
jouw hand raakt de mijne
het lentegroen van de bomen
kleurt helderder
omdat de zon schijnt tussen onze vingers
jouw hand in de mijne
vingertoppen raken mekaar
beroeren stilletjes vol belofte
vingertopgevoel
dat tintelt
tot in je kuiten
Bert
een dakgooteen dakgoot
aan een huis in de regen
kanaliseert het water
langs buizen
leidingen
de riool in
weg van het menselijk oog
gelukkig die mensen
die geen dakgoten leggen
en de emoties
en tederheid
in intieme nabijheid
vrij
om en weer
kunnen laten stromen
telkens weer
bert
wandelenwandelend
in niet aflatende mooie natuur
jouw hand raakt de mijne
het lentegroen van de bomen
kleurt helderder
omdat de zon schijnt tussen onze vingers
jouw hand in de mijne
vingertoppen raken mekaar
beroeren stilletjes vol belofte
vingertopgevoel
dat tintelt
tot in je kuiten
Bert
poezen in de zontwee poezen in de zon
net op dat plaatsje
even uit de wind
tedere aanraking
van zonnenabijheid
en elke poes
heeft genoegen
en schept genoegen
aan de eigen warmte an sich
wat een geluk
dat wij geen katten zijn
en dat we
onze warmte
en koestering
kunnen delen
bert
als jij boom wasals jij boom was
ik dan schors
omarmend
tot de kleinste twijgen
wee het insect
wee de specht
die ons geluk bedreigen
bert
gevoelens bewijzen
gevoelens bewijzen en duidelijk maken
is als wijn proeven met de kruk op de fles
bert