de donkere dagen voor kerstmis

Ik sluit de ogen

en hoor de pony grazen

in de avondzon

Puur goud uit de hemel

stroomt over mijn hart

Ik sluit de ogen

en hoor de uil de avond groeten

wijl ik de sterren tel

Onbenoembaar knaagt het heimwee

naar de wortels van het leven

                                                                                                                        Bert

groene consumptiematten

bedekken zedig

de lege chinquitta bananendozen

de kerstballen uitgespreid

trapsgewijs

glitterglans wordt duur betaald

ballen bellen sterren tranen

glimlachen glashard

in het halogeenlicht

de kleinste tik

de mooiste bal

de scherpste scherven

en onder het illusiegras

kartonnen dozen

Afrikaanse tranen drogen snel

als ze onder de mat

kerstballen dragen

onder de spotlights

ballen bellen sterren glazen tranen

made in Hongkong

tranenkralenslingers

wereldwijd

van Afrika

tot het Midden Oosten

waarom is het zo aanlokkelijk eenvoudig

het geweten van anderen

te bevragen

te onderzoeken

en hebben we zo veel schroom

om naar om eigen

denken en handelen

te kijken

Bert

je bent in de herfst gekomen

waar is mijn dorp

mijn straat  mijn huis

de vertrouwde bank

mijn zetel

waar is mijn jeugd

mijn dromen

van straks en later

ingewortelde zekerheid

dat alles is en was en blijft

en ik

gekoesterd in het centrum

van mijn kleine wereld

eierschaalbroos de zekerheden van toen

vermalen door de tijd

het leven

wat rest

zijn de wortels van toen

mij gegeven

                                                                                    Bert

op de rots

koestert zich de salamander

in de zon

in stille overgave

ze houd de adem in

uit angst de zon te verjagen

                                                            Bert

een steen aan de oever

zegt niet tegen de zee

stop maar

ik heb genoeg van jouw omarming

 
bert

er is geen verontschuldiging

voor de chips-etende burger

de zelfingenomen

zappend

zichzelf verlustigt

in barnum-sensatie

morgen weer stof tot gesprek

om grijze kantooruren te vullen

dank je

op de anonieme tram kan ik straks

weer onbekenden aanspreken

dank je

om het onnoemelijk leed

waardoor ik morgen de kans heb

me weer langs de kant van de goeien te scharen

en witte zelfgenoegzaamheid

manifesteert kakelend voorbij

niet beseffend

dat echte kippen

pas kakelen

nàdat het ei van de toekomst gelegd is

wordt wit kabaal gemaakt

om niet de vragende stilte te horen

naar het eigen aandeel ?

Bert

de bloem

geel en rank

buigt onder het gewicht van de bij

zoekend naar honing

moeizaam diep buigt de stengel 

tot de grond

de bloem  

bloost diepgeel  

en voelt de angel van de bij  

weelderig genoegzaam 

beroeren 

haar stuifmeeldraden en stamper 

de bij vliegt op  

de gele bloem trilt na van genoegen        

of is het van afschuw  

omdat haar bij  

daareven  

zo uniek aanwezig  

nu neerstrijkt  

met dezelfde overgave    

op een knalrode klaproos



bert

fossielen in een steen

komen pas echt tot hun recht

als ze zich duidelijk

aan anderen laten kennen


bert

het leven

tweesprong

fluiten in het donker

wie is er bang

leven

fluiten in het donker

ik fluit

jij fluit

samen het lied van de nachtegaal

en de volle maand

die met ons gaat, zomaar

zorgt dat we niet bang zijn in het donker

fluiten in het donker

geen partituur

samen ongegeneerd

het lied

ons lied

helder

en niet bang

bert 

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

Bert

een dakgoot

aan een huis in de regen

kanaliseert het water

langs buizen

leidingen

de riool in

weg van het menselijk oog

gelukkig die mensen

die geen dakgoten leggen

en de emoties

en tederheid

in intieme nabijheid

vrij

om en weer

kunnen laten stromen

telkens weer

bert

wandelend

in niet aflatende mooie natuur

jouw hand raakt de mijne

het lentegroen van de bomen

kleurt helderder

omdat de zon schijnt tussen onze vingers

jouw hand in de mijne

vingertoppen raken mekaar

beroeren stilletjes  vol belofte

vingertopgevoel

dat tintelt

tot in je kuiten

                                                                        Bert

twee poezen in de zon

net op dat plaatsje

even uit de wind

tedere aanraking

van zonnenabijheid

en elke poes

heeft genoegen

en schept genoegen

aan de eigen warmte an sich

wat een geluk

dat wij geen katten zijn

en dat we

onze warmte

en koestering

kunnen delen



bert

als jij boom was

ik dan schors

omarmend

tot de kleinste twijgen

wee het insect

wee de specht

die ons geluk bedreigen

bert

gevoelens bewijzen en duidelijk maken

is als wijn proeven met de kruk op de fles

bert