Ik voel het .... Nog een beetje geduld ...

Ik krijg weer goesting om te schrijven. Tot binnenkort !

de koffie loopt door
dat is dan ook het enige sportieve
dat je hier vandaag 
mag verwachten

in de winter zijn er meer bomen
dan in de zomer
maar dat deert je niet
want je draagt de warmte als een baby
met roze handjes tussen de huizen
je heupen veranderen water in wijn
en je oksels vallen open vol hemels
de stilte plant zich voort langs de vogels
die hangen aan het plafond van het bos
je woorden heb ik luchtledig getrokken
als zachte eenden in de mist
de straat begint te blozen
de zon glijdt uit
en giechelt

een negen op de schaal van Richter
alsof ik per ongeluk tegen de schrikdraad
van de wei was gaan staan
toen ik je in sepia op facebook
zag
ik kwinkelierde van verrukking
ik leek verdomme wel een leeuwerik
het geheugen van vijftig jaar geleden
speelt een vreemd spel
het verdoezelt, het vergroot, het verbergt
het bedriegt, schaamteloos
maar nog altijd zie ik je gezicht
omhuld van verwondering, verlangen
en zachtheid
de versplinterde droom blijft over
glashelder

ik weet niet wat mij het liefst is
de schoonheid van de duiksprong
of het verdwijnen in het
water
de merel die fluit
of de stilte daarna

maar ik geniet
van die vogel in de armen
van de kersenboom
tot hij schaterlachend wegvlucht
in het groene licht
en de grens van de stilte aangeeft
rond de vele cirkels
in mijn hoofd

denk aan een zwaluwvlucht schuin tegen
de zon die bevelen schreeuwt tot de zwellende druiven
in het veld
de van bloed doorlopen klaprozen
rijden zij aan zij
naar het gevecht van de zomer
en zie, daar slingert je lach als een lasso
tussen de bomen van mijn herinneringen
nog steeds draag je de vreugde van champagne
gevangen in je lijf
zoals een ragfijn broekje zachte dijen
in de greep houdt
ja, je bent het verboden zijn
het paradijs in de omheining van je lichaam
je bent lang geleden en elk uur kortbij
jij bent de nacht die we nu hebben dichtgevouwen
maar nog altijd
ken ik de voornamen van je gewillige borsten

de armen van je woorden
duwen me tegen de muur
mijn drift staat zo hoog tot tegen de rand
van mijn rivier
als je me zou optillen
zou je morsen
zoals met een tas koffie die te vol is
de witte magnolia parfumeert mijn tuin
met dampende dromen
de stilte blaast tekstballonnen tussen de hagen
en smeert de bomen in met sprookjes
de tijd gaat er stiekem
vandoooor...
op de vergeelde straat staat een gedicht
te liften

val je na het vrijen direct in slaap
vraag je
soms wel, soms niet, zeg ik
en wat doe je wanneer
ik in slaap ben gevallen ?
dan leg ik mijn arm om je heen
en luister naar je ademhaling
en daarna ?
wil je weten
daarna niets, daarna val ik in slaap

het schateren van de bok
het geharrewar van de sterren
het in en uit ademen van eb en vloed
de onderaardse lavastromen
de routes van langgerekte trekvogels
de dienstregeling van de spoorwegen
het broebelen van de olievelden
in Texas
de hartslag van de kolibri's
tussen de lianen
het gezang van de potvissen
onder het pakijs van antartica
het dansen van de soepletters

er is zoveel wat ik niet begrijp

maar het deert me niet
want er was blauw en rood in haar schoenen
alsof ze vogels aan haar
voeten droeg
als ze danste

haar naam was zomer
was lover van zeer hoge bomen
was dons van vleugels
was klinkers

ik hield van haar woorden
van haar warmte en geur

toen ze ging waaiden alle
deuren dicht. Te vroeg gevallen donker
overrompelde het huis
waarin wij woonden

ik pluk alle rozen van de rozenstruiken
en hang ze aan
elke komma van de nacht

donderende explosie
tegelijk trekken mijn schouders samen
de hemel scheurt in rafels
echo's heen en weer ketsend
tegen de muren van de vier windstreken
een straaljager snelt weg,
inkrimpend tot een stip
trekt het lawaai met zich mee
tot het licht weer effen en
geluidloos als een vallend laken
me in de nek pakt
er zijn geen vogels meer
alleen wij
moeder, vader,ik

ben ik altijd al op zoek geweest naar woorden
misschien
maar ik denk dat de woorden mij kwamen zoeken
waar kwamen zij vandaan
misschien vanop een knoestige boomstronk
die meedreef met het water
in het zalmkleurige schijnsel van de zon
of uit de mond van een zatte tuinkabouter
fluisterend vanachter de takken van de nacht
of plotseling vanuit de schreew van een kraai
hoe zouden zij elkaar herkennen
in hun blauwzwart verenpak
of wanneer ik alleen was
en zij mij zacht aanraakten
het is dan dat mijn ziel
als een kat omhoog sprong

Parijs
stad van het licht
van de Tour op de Champs-Elysées
heeft een droef gezicht
gekregen
en kruipt bang in mijn tv
geen Moulin Rouge meer
geen variété
kalasjnikovs schieten broers aan stukken
uiteengerukte fraternité
Parijs staat in brand
ligt niet meer in Disneyland

de novemberkleuren van de bomen
zijn zo mooi dat ik ze liever niet beschrijf
de zon voelt zich niet meer op haar gemak
vlucht weg tussen de regenbuien
toch probeer ik rust te vinden
langs de wilde snelweg van mijn leven
hier tref ik mijn bewustzijn aan
op een met struikgewas begroeid terrein
waar overal het onbegrip opschiet
met daartussen enkele frustraties
een fikse dosis weemoed
en wat melancholie
mijn dromen liggen verstopt
en mijn verlangens zijn vertrapt
weer beukt de wind tegen mijn woorden
getemde chaos

de middag leegdrinken als een glas champagne
de avond kruiden met voorbijvliegende
vogels
even de laatste schoenen poetsen
de planten water geven tot ze in huilen openbarsten
de kat bij de melk zetten
of nog beter
de koe bij de horens vatten
de deur op een kier laten voor de ochtendzon
zacht vertrekken en onhoorbaar wandelen
tot bij jezelf
sterven, je moet er alle tijd
voor nemen

een nieuwe morgen biedt zich aan
teder en aarzelend
zich verontschuldigend voor zoveel breekbaarheid
ik zuig iedere beweging in me op
van de vogels die gaten in de lucht
fladderen
mijn tuin staat vol lege plekken
ik leun tegen mijn schouder
dit is hopeloos
bevrijd me van de tijd
als ik straks thuiskom ben ik mezelf kwijt
dan verbrand ik mijn dromen
die ik vandaag droeg als versleten kleren
ze zijn doorweekt met heimwee
en treurigheid
ze zijn niet meer te redden

met een dichtgevouwen glimlach
en op hooggehakte benen
houdt mijn spiegelbeeld de glazen draaideur
van het komende jaar
voor me open
de dagen van vroeger hebben zich genesteld
in de onontdekte hoekjes van mijn lijf
in de rafels en de randen ervan
om me te laten schrikken van de dag van
morgen
maar ik ben niet bang voor
de blauwe plekken en de schaafwonden van de tijd
zolang jij bij me bent
ik leg mijn arm om je schouders
je past precies in mij

Nog enkele dagen en het is zo ver ...
70 jaar.
Zeventig worden is niet zo moeilijk . Je moet alleen de voorbije
negenenzestig jaar overleven. Het lijkt superver voor sommigen,
maar het valt reuze mee als je in de buurt woont.
Verjaardagen zijn vooral lessen in nederigheid. Hoe meer je er
meemaakt, hoe minder aandacht je er aan besteedt. Enerzijds
natuurlijk vanwege de gewenning, anderzijds vanwege de blijvende
en met het vorderen der jaren zelfs toenemende onzekerheid.
        Al bij al is het toch maar raar dat je in leven bent gebleven,
terwijl om je heen geliefden en kennissen bij bosjes zijn weggevallen,
waardoor er alsmaar minder mensen zijn om je eventuele vrolijkheid mee te delen en wie je een glas champagne in de handen kan stoppen.
Want het mag gezegd worden : het betreft hier een vrolijkheid die bij nader toezien slechts de sluier is waarachter zich de weemoed verschuilt, de weemoed en de beklemming van het besef dat wat voorbij is, voorbij is.
Zoiets krijg je niet uitgelegd aan pakweg twee kleinzonen die zich staan uit te sloven om spontaan blij te zijn op opa's verjaardag.Vanzelfsprekend wens ik mezelf zulke droevige gedachten niet toe. Ik wens me in de toekomende tijd vijf kommerloze jaren toe !Want het zal weer gedaan rap gedaan zijn met de rust, eens die vijfenzeventigste eraan komt.
Gevierd worden als een held ... dat doe je nooit ongestraft !

Happy birthday  ... to me !

ik wil je eindeloosheid geven
in je ogen zit onsterfelijkheid en
regen en gefluister en
wind die waait alsof hij elders is
de angst van de niet meer zo strakke huid
is er nooit geweest
en de plooien waarin de schaduwen
van de jaren schuilen
brengen ons aan het lachen
het leven is niet te kort
het is te lang als je het verspilt
aan de niet-liefde, het niet-lachen
het niet-kiezen
wij gebruiken elke dag onze tijd
om naar de lucht te kijken en naar
mekaar
je ruikt dan naar appels op een houten rek
in de zon
ik val geruisloos in een siroopzoete slaap

de bomen kammen de wind
en dan
zonder naar links of rechts te kijken
rijdt de zon door het rode licht
van de avond
de eenzaamheid trekt aan de ketting
ik zou graag een uur met jou
onder zuiver water willen zwemmen
op zoek naar de kussen van jaren geleden
zo gulzig, zo wild,
zo adembenemend
urenlang hingen ze tussen onze lippen
de zonde werd een feest
maar je bent er niet
de lucht kleurt zoetblauw
en rond mij wordt alles
zo saai als plafondverf

mijn woorden liggen geruisloos aan de binnenkant
van mijn huis
wanordelijk, zo vlak voor het schrijven,
maar woorden zijn laf en
slaan op de vlucht
bang voor de vervoeging van voorbije jaren
verward door de rauwheid
van de waarheid
alles goed, vraag je
ja, ja, zeg ik
wetend dat mijn vermomming als bejaarde
geslaagd is
maar misplaatst in de tijd
de leugen nestelt zich in alle hoeken
van mijn lijf

op de zolder van mijn ziel bewaar ik
de schoonheid van elke dag
als een zucht tegen de wind van de werkelijkheid
de hete wind is mijn lijf
ik ben de dorst
beschenen door de withete zon van mijn verleden
zullen ze ooit ophouden
de winden die waaien  door de kamers
van mijn hart
ik wrijf mijn herinneringen tegen de
slijpsteen van mijn geheugen
warmgloeiend komen ze steeds terug
als krokussen en jong gras

buiten is het donderdag en lente
met leugens van licht

Volgens Wikipedia is HAIKU een vorm van Japanse dichtkunst,
geschreven in 3 regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede
regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen bevat.
De haiku drukt een ogenblikervaring uit, een vingerhoed vol
emotie.

Een voorbeeld : Het leven
         
                        uit moeder komen
                        tussen haakjes glimlachen
                        weer stil verdwijnen

Probeer ook eens en stuur het mij door !

leg allebei je ogen op mijn wit papier
knipper even
voor ik het weet
heb jij mijn mooiste gedicht geschreven

er zit een onbekend beest
in het ondoordringbare struikgewas van mijn geheugen
ik voel hoe het achter mijn gezicht kruipt
op zoek naar iets of iemand in mij
naar een aanwijzing voor
een verhaal dat niet blijkt te kloppen
eens zal het mij bespringen en verslinden

maar mijn leeftijd is een papierversnipperaar
al die dromen, ambities en herinneringen
worden dag na dag onafgebroken
onleesbaar gemaakt
in fijne reepjes gesneden
mijn huis heeft zich los gemaakt van de aarde
en drijft weg in het donker
er heerst volslagen stilte
het maanlicht breekt in scherven op het water

je leert me het aanraken
het gestuurd strelen van mijn
vingers over je warme lijf
je huid zet zich schrap
onder de herinnering van mijn handen
tegen de blauwe ruis van de nacht
wordt het licht onrustig
maakt hese woorden overbodig

ik duik in de schaduw
van de eerste morgen
die openbarst in de voering van je glimlach
ik versplinter

ik ben een zin
gevangen tussen hoofdletter en vraagteken
op de hartslag van de tijd gedicteerd
wat te doen wat te laten
soms was het bidden
dan  was het bronstig blaten
soms het murmelen van het strelen
of het prevelen van een kus
af en toe rijm ik zelfs op autobus

ik heb geen zin meer
ik gooi al mijn woorden als duimspijkers
op straat
want in het station van het achterblijven
valt al dagenlang de regen

hier in dit angstaanjagend landschap
van de tijd
vult de zon langzaam de lege kruinen van de bomen
zwarte geraamtes zijn het
knarsend in het zandkleurige licht
de nacht heeft weer een streep in mijn gezicht gekerfd
vreemde blauwe vogels duiken opgeschrikt
in het strakgespannen niets
ik praat tegen de ivoorwitte rozen die denken te bevriezen
ontdaan, verstoord en eenzamer dan ooit
duiken overal koude spiegels op
luister naar het bloedige blaffen
van de rondzwervende honden
ik schiet op alles wat beweegt

slijt de tijd door het voorbijgaan
of zijn het de herinneringen die vervagen
net als in de groeven van langspeelplaten
laat de tijd stof achter
in je ogen
mijn leven kucht
het heeft in de wind gelegen
en mijn jaren kreunen op hun rug
in de avondzon
dromend van zondagen die naar zomers ruiken
kijk, de bladeren van de plataan
zijn tot op de nerf versleten
zal ik ze in het voorjaar terug zien
om die onrust die door de kamers van mijn lijf raast
te doen zwijgen
ik ben zo bang als een komma in een dik boek

het voelde allemaal zo goed
sterven was tot 1999 iets wat anderen deden
maar sindsdien draag ik de herinneringen aan jullie
mee in de warme binnenzak van de tijd
ik mis, moeder,
je warme moederlijf tegen mijn verkleumde ribben,
ik mis de geur van gesneden selder
en gebakken wafels,
van de zeep die naar het zonlicht was vernoemd
ik betast, vader,
de hitte van lang vervlogen avonden in onze gesprekken
onder een lucht doortrokken van kraaiengekras
en fladderende vleermuizen
dat waren nog eens zomers

maar nu op dit kerkhof
het licht huivert
hier begint het verleden te vervormen
te verwateren in onzekerheden
te verdwijnen onder de vlekken van het vergeten
ik ga weg en
leg een grote strik rond de stilte
de wind hapt me als een hond
achterna

ik heb in een dorp gewoond
waar vaders en moeders niet doodgingen
waar soldaten behangen met vogels en bloemen
dansten door de straten
en meisjes met leliewitte boezems
bij bosjes in de struiken hingen
het gras geurde groen als een nachtzoen
er was geen wenkbrauwgefrons
geen dode egel op de weg
het licht hing als een zomerjas
over je schouders
bomen fluisterden zo zacht
dat het onverstaanbaar was
galsteenoperaties bestonden niet
mijn buurvrouw was een trekvogel
voor ze kringloopdame werd
en marco borsato zong
droooooomen zijn bedrog

lang heb ik daar niet gewoond

hier lig ik als een woord
de wind ritselt door de tijd
een langgerekt gefluister ontsnapt aan
de loodkleurige minuten
hier luister ik
naar verre en onbegrijpbare mooie muziek
die zijn lippen drukt tegen de bomen
uit respect voor de stilte
de paden door het bos
liggen op mijn pen te wachten
onaangeraakt

ik ben een woord naast jou
jij bent een woord naast mij
en samen schrijven wij een zin
met hoofletters en uitroeptekens
en weet je wat grappig is
wij liggen er middenin

de ochtend is voorzichtig opgestaan
jij roert door de koffie
tikt met een lepeltje tegen de stilte
de zomer hijgt roerloos en blauw
op de vensterbank
als ik naar je ogen kijk
hoor ik een vraag van glas
en telkens als het licht
je ogen raakt
is er een luid gerinkel te horen
alles breekt
onze woorden blijven geradbraakt
achter in de sluier van gisteren
straks ga je voor altijd weg
ik besef nu al
liefde is de verleden tijd van lief

(geschreven nu Jeff het lager onderwijs verlaat en de stap zet naar het middelbaar ...)

jeff en lowie

is mijn leven een moment
waarop ik besef dat alles een
doorzeefde droom is
dat ik denk dat ik niet besta
in deze onbegrensde ruimte
van tijdeloosheid
wit papier doet zo'n pijn
en het laat me weten dat enkel
de woorden die geschreven zijn
een kans maken om echt te zijn

je houdt het licht tegen
met je korenblondwiegend haar
het brandweerautorood van je lippen
geurt naar de zon
in een doorstoofd aroma van champagne
je danst de flamenco met
golvende gitaarklanken van blauwe vogels
je wolkenkrabberkus smaakt als
een ruimtelift naar de maan en terug

overdrijf ik
ik denk het wel
maar er zijn dan ook geen gewone woorden
voor de vragende reediepbruine ogen
van jou

de zon heeft de schaduw een meter
verder geduwd
ik kauw op de lucht
maar de wolken smaken naar niks
haaks op mezelf bewoon ik mijn lijf
beurtelings groei of lok ik
mijn eigen chaos binnen
ik heb mijn huis in brand gestoken
voor het wordt vertrapt
door nachten en door woorden
ik ben de kiezel
op het pad naar onderweg

hier loop ik
hand in hand met mezelf
naar het huis waar niemand wacht
alleen de wijn, de nacht
en ik
de blauwe geur van seringen
brengt me naar het fluisteren
van de minnaars die we waren
huid en handen zacht als confituur
ik kan de geheimen van de muren horen
ze eten uit mijn handen
behoedzaam schrijf ik de nacht neer
in paarse woorden
als kruimels strooi ik je naam
zoek me
vind me
maar ik zie alleen de vogels
merels denk ik

de wind zit schrijlings schommelend
op een witte appelboom
het ongewone uur waarop
het licht werd
deed voor het ergste vrezen
er is iets gaande want de mussen
gedragen zich onvoorspelbaar
de echte vogels zuigen zich vol muziek
de weiden dansen onder de lammeren
door het pasgeboren gras
en de zon, ja
die kent geen genade, denkt dat
ze in Afrika is
als ik maar geen koortslip krijg
of twee
want de lente staat hunkerend voor mijn deur
en vraagt om een kus

de dichter is een haas

hier drukt de wind zijn lippen
als een kus tegen de bomen
ik luister naar verre, mooie muziek
in het schoonschrift van mijn dromen
lig je op mij te wachten
ik wrijf je in met mijn vingertoppen
heb je de bijsluiter goed gelezen
vraag je
ja, zeg ik,
ik moet je strelen tot jij geheel
en al
door mijn huid bent opgenomen

ik ben zo gelukkig als een landschap

er is zoveel wat ik niet begrijp
het in en uitademen van eb en vloed
de onderaardse lavastromen
het schateren van de bok
de routes van de wilde ganzen
de dienstregeling van de spoorwegen
de olievelden in Texas
de hartslag van de kolibries
tussen de lianen van het amazonewoud
het gezang van de potvissen
onder het pakijs van antarctica
het dansen van de soepletters

er is zoveel wat ik niet begrijp
zoals die kus van jou
lang geleden
die maar niet wil opdrogen

ik, het zoekende water,
onrustig, wil je slok na slok ontdekken
ik wil stromen door jou, langs jou
jij bent mijn rivier, liefste,
geef me de goede richting aan , dam me in,
bundel mijn geweld

als ik niet ingedamd word
stroom ik over, richt ik vernieling aan,
verlies ik mijn kracht
maar laat mij mijn eigenzinng water, want
een oever waarlangs geen water stroomt
brokkelt af, valt uit elkaar
in kleine brokjes verdriet
Begrijp je dat, liefste ?

de tijd sluipt door de straten
grijnst zijn tanden bloot
en jaagt op mij als een leeuwin
slaat toe
springt me naar de strot
mijn leven krimpt, de kop
almaar dieper in de kas
dagen worden uren, denken wordt doem,
het hart verstart en maakt zich ongerust
als een poes die haar eerste aarzelende stapjes
maakt in de sneeuw
mij rest het pijnlijke licht
van lage zon en het kraken van adem
die stamelt

     de kou van december
     vraagt naar de trage wolk
     in mijn ogen.Naar mijn naam.
     ik antwoord : Dat ik lucht ben,
     dat de verte mijn hoofdkussen
     en de hemel mijn huis is.
     Tussen mijn wimpers verkleumen de 
     daken. Paars.
     De tijd glijdt. Naar het donker.
     Onder de langgerekte vingers van het gras.
     de avond schudt mij dooreen
     als een spel kaarten.
     Ik mag niet vergeten aan jou.
     Te denken

hier bij het graf van vader en moeder
hangt de geur van gedempte gesprekken
vallen de woorden langzaam uiteen
in de wind
stapvoets naar het zuiden
de grond ligt verkleumd onder de zware lucht
die een grijs hemd heeft aangetrokken
de grafstenen zijn moe
en leunen op hun elleboog
om de levensloop van vage letters
en voorbije cijfers te dragen
ik kijk de foto van mijn moeder
recht in de ogen

ik dacht wel dat je vandaag zou komen
zegt ze

je opende jouw aanhalingstekens

en met zachte hand liet je me binnen

ik hou van jou

schreef je met een late zon in je haar

en je ogen openden zich als een blauw valscherm

boven het onhoorbare ritselen van je dijen

toen sloot je weer de aanhalingstekens

en niemand kon nog binnen

en niemand kon ons zien

je omhelsde me met al jouw nachten

                     

                      de wolken hebben het gevecht
                      met het blauw gewonnen
                      ik gooi de regen als bloemen terug naar 
                      de schetterende vogels want
                      wat blijft er over
                      behalve onze woorden van gepelde lucht
                      en onze kussen die in lippen verdeeld zijn

                  de schaterlach van je glanzende ogen ben ik kwijt
                  met een krop in de keel
                  schrijven mijn vingers je adem neer op vloeibaar papier
                  ik ruik hoe mooi je voor me was

                  wat blijft er over
                  behalve een lange ritssluiting
                  van je voetafdrukken op het strand