Queeste

 

 

Oogappel

jij plukt mijn woorden
appels aan een rijpe boom
en kraakt de noten
van m'n stille winter

met ontelbaar tere handen
leg jij de klanken van m'n pijn
te rusten op je zoete lippen
en kust de wonden van het zijn



Pp

 

Golfbreker


Ik lees zee in haar ogen
hoor de wind in haar haren
een stem vlijt zich lokkend neer
tussen aanbeeld en hamer

borsten deinen als rustige baren
en handen golven over felle flanken
op haar strand vlechten
we ebbe en vloed in elkaar

o, kon ik maar de maan vertalen
in rozen en kleuren
haar lichaam van getaande verhalen
bewaren in de haven van vandaag

nu jij terug mijn dagen streelt
de eelt van mijn ziel zoent
zie ik de ochtend weer klaren
spaar ik zon in m'n woorden voor jou

dag liefste, tel vanavond vallende sterren
en in de ochtend de druppels vol dauw
voeg ze voorzichtig breekbaar samen
en reken uit hoevele vele malen ...



Pp

 

Bang... bang...

Ik ben in de war.
Verdwaal in mijn hoofd. Op de vlucht.
Voor mezelf en m'n angst.

Bang. Voor morgen.
Woorden zijn niet langer een nest.
Gedachten zijn granaten.

Hoe kom ik hier levend uit?
Of is het de dood
waar ik naar verlang?

 

 

Blauwwit

mijn ziel
is van papier

m'n bloed
vloeit koningsblauw

schrijf jij
m'n bladwit vol

met leven

Pp

 

Als was zij ooit de wind ...

 

Licht als een duif
die landt op de nok van een dak.
Plant zij haar vlag
voluptueus op mijn labiele land.

Laat mij jou lezen,
schrijft haar adem in mijn oor.
Ik hoor de zomer
en voel haar golvend koren.

Zij vult de vijvers van m'n leven.
Dobbert naar de kant
van mijn verlangen.
Als was zij ooit de wind.

Pp

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




Pp

 

 

Zo dichtbij als een kind

 

hier ligt lapland
onder mijn hand
zo groot

en ginder
door het open venster
reizen sterren

zo dichtbij
is het heelal
voor hem en mij

Pp

 

 

Laat alle deuren op een kier.

Behoedzaam maar behendig
draag ik zijn leven in mijn handen.
Een lichte last van woorden.

Een dikke dichter. Nolens . 877 pagina's groot.
De ochtend wacht nu op berijmde bomen.
En bevroren bloemen op het behang.

En met voorzichtige vingers
blader ik dan door zijn dagen.
Geletterd en geschreven. In sourdine.

Laat het raam maar op een kier.
Zo sijpelt 't licht naar binnen.
Ik drink me dronken aan zijn zinnen.

Ze nipten aan z'n lippen.
Toen hij sabbelend op het leven
woorden prevelde op wit papier.

Maar, o zo blauw van binnen.

Pp

 

 

Alleen en van geen god gestoord

 

Loom
ligt het licht
te talmen

onder
wierook
van bewogen wolken

lucht
filtert geluid
uit leven

even
wijkt de wereld
voor de lichtheid

van duiven op een dak
kinderen die huilen
het brommen van een vlieg

oorlog
verschuilt zich
in Irak

hier
schuilen mensen
voor elkaar

straks
haalt duister
de avond binnen

Pp

 

Ouverture tot overspel

 

Ik meet haar blik.
Dit duurt al jaren.
Kan de aanblik niet hertalen.

Soms merk ik wanhoop.
In soorten verdriet. Seizoensgebonden.
Zoals de mode.

Maar dan van een eindeloze couture.
Zo diep.
Gesneden als een decolleté uit haar leven.

Waarin het masker
dat haar behaagt, haar sluiert,
desnoods als maagd.

Straks, kom ik, lieveling,
oreert ze, terwijl ze
haar overspelig huis betreedt.



Pp

 

 

La tourneuse de pages

 

In mijn hoofd groeit een vrouw.
Zes zomers lang en nog altijd meisje.
Ze lacht als een bakvis
en weent als een waterval.

Ze legt woorden in mijn mond.
Draait de bladen van m'n leven om.
Op haar strand, mag ik spelen. Heel even.
Want we stelen van de tijd. Tastbare uren.

Verboden lichamen. Een lawine
van ondergesneeuwd gemis.
Het lot laat ons minnen. Nu. Niet later.
Winter wikkelt zich rond onze jaren.

 

Pp

 

 

Een matineuze lezer

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de blauwe dauw.

Zo te leven, zo te sterven...
als een lezer van papier.

 

 

Pp

.

 

Een matineuze vlinder .

 

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de ochtend.

Zo te leven, zo te sterven...
als een vlinder van papier.

Pp

 

 

 

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

Bleu comme toi

Als
zij er niet meer is
verzamel ik

stukjes vrouw
in woorden
om te troosten

een blauwziek bundel
helpt haar vinden
tussen lijnen

zie ik
ze verschijnen
wit van gemis

maar
o, zo blauw
als bleu en blue

uvi

.

 

Zij

Als
zij er niet meer is
dan verzamel ik haar

stukjes vrouw
in woorden
om me te troosten

een bundel
helpt haar dromen
tussen de lijnen

zie ik
haar verschijnen
wit van gemis

maar, o zo blauw

Pp

 

Schrijversverdriet

Ik schrijf je neer
maximaal mooier
dan je bent

je grijze ogen
vul ik
met het blauw van zee

en voor je benen
leen ik
Griekse zuilen

je borsten
laat ik één, neen twee
majeure maatjes zwellen

en jouw silhouette
schilder ik
uit jonge abrikozen

voilà, nu ben je een
goddelijke Penelope
van kop tot teen

o, wreedaardig lot,
wat moest nu deze schone
met een Cyrano de Bergérac

had ik maar nooit zo'n dom idee gehad
nu ligt ze naakt en zielsverliefd
te dromen in de armen van een schilder

.