Zo maar recht uit 't hart

Vader zijn.....
een hartelijke en eerlijke houding aannemen,
tegenover je gezin in belangstelling tonen,
vooralles wat in huis gebeurt,
is trouw zijn en 't vertrouwen waard zijn.
Vader zijn is....
een wijze en goede vriend zijn van de kinderen,
is sterk zijn, maar ook soepel om te kunnen toegeven.
Vader zijn is;
 beslissingen durven nemen,
 is gebieden met gezag
om kinderen tot zelfstandigheid te brengen,
is het gesprek aanvaarden en nooit verbitterd worden.
Vader zijn....
groot zijn zonder anderen te kleineren,
is sterk zijn zonder anderen te kwetsen,
is er zijn voor't welzijn van elk kind,
 is werken zonder er slaaf van te worden.
Vader zijn....
is in moeilijke momenten moedig zijn,
is meer goedkeuren dan afkeuren,
is blij zijn, ontspannen,begrijpend en vergevend.
Vader zijn is.....
 is aandacht hebben voor echte waarden in het leven.
is ook gelovig zijn, is durven en blijven bidden,
is een verwijzing zijn naar het vaderschap van God zelf.

(Voor dat alles moet je wel een goede vader zijn?)

Aan alle vaders wens ik een prettige vaderdag,
moge je eens goed worden verwend door vrouwen kinders
en kleinkinders.

(Met de groetjes van ploef)

Als de zon niet meer schijnt,
als verdriet je overvalt,
als je ziek bent,als je 't efkens niet niet zitten,
dan krijgt verdriet de overmacht,
en zinkt je weg in stilte,
maar weet ze is er nog ,achter de wolken,
en met de tijd breken die wolken open,
dan kan je weer genieten van die zon,
dan voel je diep in ' hart haar warme gloed,
die weer gelukkig maakt?
die weer  vertellen zal,
hoe mooi het leven nog kan zijn.

(Met de groetjes van ploef)Terug van weg geweest.

Met wat tegenslag die nu aan een oplossing toe is,kan ik dan toch met de nodige medicatie vertrekken.
nog zojuist heeft er iemand mijne linker spiegel van mijnen auto afgereden,
hij is binnen in de garage en komt van avond weer t huis.
Dus tegenslag genoeg gehad en morgen vertrek ik dus met veel plezier
voor 10 dagen.

IEDREEN DIE MIJ NOG EENS BEZOEKEN WENS IK VOORAL
het allerbeste en je krijgt allemaal nen dikke zoen,ergens zal ik jullie missen.

(Met de groetjes van een dikke vriend en tot binnen kort ploef)

Je hebt alles in je,
in je handen,in je hart,
tekens van fijne vrienschap,
echte vreugde en diepe dankbaarheid voor elken morgen,
want alles van jou en mij komt toch uit het hart,
en 't maakt zo blij.

Een ruiker frisse bloemen in een hand,
een teken van een fijne vriendenband,
van echt geluk te kunnen geven,
samen voor iets moois te kunnen leven,
want alles van jou en alles van mij,
komt toch uit het hart en maakt me blij.

(Met de groetjes van mij Ploef)

(Foto een Duitsch vliegtoestel wordt in de Engesche linie tot dalen gebracht))De kloosterzusters bleven.Dan werd het gesticht een kazerne voor drie tot vier honderd soldaten, die op het dak toch maarde Roode Kruisvlag lieten wapperen."Worden diezelfde vlaggen ook niet voortdurend op de vrachtauto's met munitie geheschen?" lezen we,"En trouwens, hoe dikwijls hebben de ziekenverplegers niet uit de ramen van de ambulancie op de geallieerde vliegtuigen gevuurd? De groote kapel eerst in hooimagazijn veranderd, word door een predikant gerekwideerd die ze toch te klein noemt voor zijn gelovigen. hij spreekt soms over politiek en besluit dat alle naties een kastijding nodig hebben. We gaan soms eenige oogeblikken in den tuin als er niet teveel soldaten loopen, het weer het toelaat en er geen vliegtuigen boven ons zweven. Arme tuin, welke veranderingen heeft men hem al niet doen ondergaan?; Eerst is hij een slachthuis, kwartieren van varkens en runderen versieren onze fruitboomen,dan bouwt men er barakken voor de herstellenden, daarna wordt hij" Herberg van het klooster", varkenskweekerij, kiekenkot, kantine, kasino, enz,een onzer klassen is in een stal verkeerd, tot groote verontwaardiging der vroegere onderwijzeres. Dagelijks moeten wij protesteeren: nu voert men bedden uit de kostschool weg, dan vernielt men meubels. Onze twee orgels verdwijnen ook; het eerste gaat naar een herberg, het tweede krijgen wij terug, maar leeg vanbinnen. Wij dienen een klacht bij de gedarmen in."Hebt hij den soldaat gezien, die het deed?Als hij zijn nummer kent, zal ik hem straffen?"Hoe kunnen wij den overtreder kennen, daar wij reeds weken lang niet meer in de kapel mogen komen, en bovendien hebben de soldaten bevel de nummers van hun regiment te verbergen." " Ja als als ge hem niet gezien hebt, het spijt mij."Enzoo eindigt de komedie. Om aan onze onderzoekende blikken te ontkomen; besloten de Saksers niet meer onder onze vensters te gaan, en daarom maakten ze, achter in den tuin, een bres in den muur; zoo konden ze verdwijnen en vooral van alles doen verdwijnen zonder bemerkt te worden? Onze bevoorrading was voldoende.Alles was gerandsoeneerd; zelfs het zwarte, onverteerbare deeg, dat tot brood diende. De Amerikaansche bloem verdween in de handen der Duitschers, die voor zichzelf kleine broodjes en koeken bakten. Voor ons werd het meel vervangen door zemelen, stroo, aardappelschillen, aarde zelfs.Wedra hadden wij noch melk, nog boter,noch bier, noch azijn. Het zeer zeldzaam vleech was niet te kopen: 10 mark voor 1 kg, hondenworst,80 en 100 mark voor een hesp en 16 en 18 mark voor een kilogram rundsvleesch.Onze eenige voedingsmiddelen waren rijst, boonen en cerealine( schors van mais) Maar bijzonder pijnlijk was het uitblijven van nieuws: nooit eenwoord uit Frankrijk, van onze familieleden, ons moederhuis? Elke brief bij een burger of in diens huis gevonden, beteekende een groote boete, of gevangenis , en soms den dood: men fusilleerde een man uit Wervik, die zeer onschuldige brieven vervoerde.De burgerij werd met allerlei verordeningen geplaagd: verbod  op zekere dagen en uren het huis te verlaten, aan de deur of in den tuin te verblijven, licht op te steken, enz... Bevel de officieren te groeten die men ontmoet. De pastoor van Belgisch Komen mocht die drie jaren zijn kerk niet gebruiken, die om beurten als stal en magazijn dient. Hij moest zich voor zijn vijf duizend zielen tevreden stellen met een kapel; de begrafenissen gedschieden bijna burgerlijk. De priester ontvangt het lijk aan de deur van de pastorie naast het kerkhof; de geestelijke mag niet in betrekking zijn met zijn bisschop. Wordt vervolgd op 5

'T IS NIET TE GELOVEN MAAR MIJNEN TELLER STAAT OP 0000?
Hoe dat nu moet dat weet ik niet en hopelijk komt 't weer in orde.
ondertussen nog de groetje van ploef.

Morgen is nog tijd genoeg,
alle zorgen komen steeds te vroeg
de mooiste dag is als ik met je dansen mag,
dus dans met mij tot morgenvroeg,
want de zorgen komen altijd veel te vroeg.

'Kben vandaag eens naar mijn ma geweest,
't is immers Moederdag.
reeds 18 jaar is ma gestorven,
Waar is de tijd dat jij er was voor mij,
je vriendelijke lach die ik nu missen moet,
je geborgenheid die 'k bij je kreeg wanneer ik bang was,
je lekker eten dat je met liefde bereidde;
je troostend woord als ik verdrietig was,
je lieve blik die mij gelukkig maakte,
je dikke zoen die 'k kreeg als ik moest slapen gaan,
je verhaaltjes die je met zoveel liefde kon vertellen,
Dat alles mis ik nu; nu jij er niet meer bent?
En toch voel ik mij blij,dat ik U als mijn moeder heb gehad.
Je leeft nog in mijn hart;voor de rest van mijn leven.

(Een vrolijke moederdag van je zoon)
(Met de groetjes van ploef en voor jou een bloemken Lieve Ma)

Maar ook dit bloemken is voor alle moeders die dit lezen

 (Fote Koning Albert bezoekt het op Duischers veroverd terrein)'T Was nabij dit terrein det het militair kerkhof van Ter Hand lag. Er verhief zich daar een gedenkteeken voor de dooden, te midden der graven, maar tevens op een uitstekend punt. Later kwam het uit, dat dit monument  niets anders wasdan een waarnemingspost.Binnen bevonden zich twee portalen en buiten was er ee trap, die naar het platform leidde, vanwaar men de gansche omgeving kon overzien. Achter Berlare lag het groot fronstation van Ledegem met zijn talrijke lijnen in allerlei richting. Burgers van Kortrijk moesten er laden en lossen, munitie en allerlei materieel.De arbeiders waren verplicht te gehoorzamen. Men voerde ze met geweld weg; kortom Ledegem en Becelare waren twee punten aan 't front ; waar het volksrecht op dezelfde wijze metde voeten werd getreden, gelijk wij het in Noord Frankrijk beschreven.Ook te Roeselare zag men die ongelukkigen , er waren zeer veel Gentenaren bij, ze logeerden in barakken. In deze tijd onving Vlaanderen nogmaals het bezoek van dfen Duitschen keizer. Deze moest toch zijntroepen komen bemoedigen.Het gemeentebestuur van Kortrijk kreeg bevel voor den hoogen gast, onmiddelijk het meubilair van een slaapkamer te laten maken . Het moest aande kommandatuur de modellen der meubels toonen.Dit werk eischte een uitgave  vzn 40.000 frank. De meubels werden naar een huis in de Doornikwijk gevoerd. maar de keizer ging er niet overnachten; men begrijpt waarom,De geschiedenis van de kostbare meubels was bekend en spionnen konden alles nagaan en het nieuws ter juister plaatse melden, waar de opperste  krijgsheer vertoefde.En Kortrijk was bij de vliegers goed bekent.Geen dag toch schier ging er voorbij, of het regende bommen te Kortrijk, vooral rond het station, doch ook op andere punten. De burgers brachten angstige nachten door in vele straten waren de kelders door openingen in de tusschenmuren gekapt, verbonden zoodat men onder den grond vluchten kon.Toen tijdend dit offensief in 't hart der stad een vreeselijke ramp plaats had en een luchttorpedo drie huizen neersmakte, zoodat zeven personen om 't leven kwamen en velen gewond werden, verlieten tal van inwoners de gteisterde stad want Kortrijk was onveilig geworden. Hierook zag men steeds meer aanvoer van gewonden veel gestichten lagen gestatig vol , en treinen brachten er verder't land in of naar Duitschland.Tusschen Kortrijk en Bissegem, terzijde den weg naar Meenen, was een reusachtig munitiedepot , waar eveneens  veel dwangarbeiders aan 't werk gesteld werden. men wierp daar natuurlijk ook veel bommen. Trouwens, tal van Belgen zijn daar door de gevaarlijke taak zelf gedood? Ja het geweld langs de leie was vol ellende en tragiek.Meenen werd in dezen tijd ontruimd en onderging het lot van Roeselare, men plunderde de huizen en onttakelde deze; vooral toen de koude dagen aanbraken en men het hout van deuren, ramen, vloeren, zolderingen opstookte.O, dat leven nabij het frond, drie jaren lang,enten slotte toch in ballingschap gezonden te worden.Slaan wij even het dagboek open van een klooster te Komen dat der Gardiennes Adoratrices de I'Eucharistie.Het gesticht was eerst een Belgisch-Fransche en dan een Duitsche ambulancie geweest maar Komen werd beschadigd en de ambulancie vertrok.Wordt vervolgd op 4

Een boterham smeren voor elkaar,
samen ons nestje onderhouden,
in vrienschap naast elkaar,
en even keuvelen over 't heden,het verleden,
een klein geschenkje geven,
elkaar gewoon bewonderen,vergeven,
want iemand wil dat je gelukkig bent,
want iemand wil dat jij er altijd bent.

(Met de groetjes van ploef en geniet van 't goede weer)

Eeen groene plant,
met kleine gele bloemen,
een dag om hem te zoenen.
Vogels doen hun best,
met 't bouwen van een nest,
een klein konijntje komt voorbij,
en ieder vogel legt een ei,
bollen komen uit de grond,
en 't gras is flink aan 't groeien,
bloemen bloeien overal,iets waar ik ieder jaar op wacht,
 het zonnken dat vriendlijk lacht,
en 'd aarde met zijn mooiste kleuren pracht,
dat frisse groen doet ons verblijden,
bloemen, bomen in volle kleur,en met al die geuren,
't is als in sprookjesland,
ja ja ;de lente 'z is weer eens in het land.

(Met de lentegroetjes van ploef)

Vrij geboren.
Zo vrij als een vogel,
zo vrij als 't gras in de weide,
vrij om je hart te volgen.
Leef vrij;
de wereld zal je nog verbazen,
kijk nog een naar de sterren,
 geen muur kan je hinderen,
vrij als een onstuimige zee,
geen reden om je te verstoppen,
Bornfree;
 en je leven is 't leven waard,
als je vrij geboren bent,
muren zullen je niet hinderen,
ja geen reden om je te verstoppen,
want vrij geboren zijn is altijd 't leven waard.

(Met de groetjes van ploef)

(FOTO VERVOER VAN SPIJZEN NAAR  DE LOOPGRAVEN  DE WARME SOEPMAN )En vijfde tegenaanval dan, ontstuimiger nog, gestund door alle helsche weermiddelen. De Kanadeezen hielden zich dapper. Ze wilden van geen wijken weten. Versterkingen naderen, hoe ook geteisterd, eer ze op den Goudberg waren. En ook die vijfden aanval mislukte en de Goudberg met al zijn lijken en zijn arme gewonden bleef aan de Britten. Wat noordelijker kampten matrozen en Londensche al even hardnekkig; om het gehucht Moselmarkt , en bleven er meester .Passchendale was nauw omsloten. Te Roeselare heerschte zenuwachtige angst bij de Duitschers.Ze vreesden reeds de stad te moeten ontruimen. Wat er eenigzins aan versterking was, werd ter verdediging gezonden ,Passchendale moest behouden blijven. Zo was er in den  nacht van Allerheiligen, den vierden hoogdag reeds tijdens den oorlog.En welk een hoogdag nu: overal lagen dooden en stervenden, zwaar gewonden, waarvan er zoo weinig konden geholpen worden. Men hoorde de kreten , gekerm en nu en dan gehuil, waar patroeljes op ekaar botsten en een kort,hevig gevecht leverden. De Britten legerden in het slijk, zochten een schuilplaats in granaattrechters,tot aan de borst, de de schouders in 't ijskoude water. Toch hielden ze het uit, ze wisten dat er een vreeselijke strijd nog zou volgen. Maar men moest wachten op meer hulp, op verplaatsing van geschut.Zoo gingen de beide eerste dagen van November slechts in schermutselingen voorbij; de tegenaanvallen van den vijand mislukten. Den 5* was de worsteling heviger en namen de Britten steunpunten ter Brookseinde en bij Poelkapelle. Want ook nog om een andere reden moest men trager te werk gaan. Op vele plaatsen waren nog Duitsche blokhuizen of pilledoozen, echte schansen, met veel machinegeweren . Men was ze voorbij gestormd en de bezetters van die punten gaven zich niet over, hopend dat 't getij weer keeren en de linie van de Britten terugvallen zou.Die punten, steeds bedrijgingen in flank en rug; moest men opruimen en zuiveren, zooals men zulks in militaire taal noemde. En 't was een vreeselijk werk; allereerst leed men zware verliezen door het vuur uit de blokhuizen zelf, welke met een paar handgranaten of door artillerie niet vernield werden: en dan geschiedde dit opruimen onder ontzettende aktie van het vijandelijk geschut, dat de gansche vlakte bestookte. Den 6* eindelijk konden de Britten pogen verder te rukken en hun doel; Passchendale te bereiken.Bij dit dorp was nog puin van hoeven, door beton, aarde en zakken, in echte vestingen herschappen.'t Waren brandpunten van verzet.Tanks werkten wel mee, maar vormden op het bloote veld, zonder eenige beschutting, voor een gemakkelijk doelwit van de Duitsche kanonnen. Tal van stormwagens lagen dan ook vernield aan de weg van Poelkapelle.Van 's morgens  reeds begon de strijd. De Britten gingen ten aanval, van 't Noorden, 't Oosten en 't Zuiden rukten zij naar het dorp op. Tegen den middag hadden zij de begeerde plaats. Hevige aanvallen. Telkens weer sprongen de Duitschers nader. De Britten sloegen hen terug, maar even toch was de tegenpartij weer meester van het Oostelijk deel. Versterkingen wierpen ze weer uit posities en Passchendale was veroverd.Tergelijkertijd worstelde men voor de hoogten tusschen Becelare en Geluwvelt. Daar behielden de Duitschers hun stellingen(Wordt vervolgd op 3)

( Foto de zwaar gegavende Sint-Janstoren van Diksmuide)Al de vorderingen der geallieerden zouden van ondergeschikt belang blijven, zo men geen meester werd van de gansche heuvelrij en in de eerste plaats van Passchendale. Zestig dagen duurde nu de geweldige strijd. Men had den vijand 30000 gevangenen 700 officieren ontnomen ongeveer 100 kanonnen, 500 machienegeweren,200 mortieren; men wist, dat zijn verlies aan dooden en gewonden ook zeer zwaar was. De tegenpartij has herhaaldelijk  zijn divisies moeten afwisselen. Van 31 Juli tot 30 Oktober had men op dit kort frond 52 verschillende divisies geteld.Ja, meer dan de helft der effektieven van het westelijk front had voor Ieperen moeten strijden en was min of meer gehavend geworden.Doch , angstig keek de Entente naar Rusland.Van daar konden de divisies aangevult worden. En 't was  of de Centralen aan de wereld wilden toonen,dat ze nog veel vermochten, want terzelfdertijd begonnen ze een geweldig offencief tegen de Italianen en deze moesten tusschen de Isonzo en Piava wijken. Dat gebood  aan de geallieerden de tegenpartij in Vlaanderen niet te los te laten. Ze moesten de Duitschers vast houden en verhinderen troepen tegenover de Italianen te voeren. Den 30* Oktober laaide den strijd dan ook weer fel op. De Britten gingen ten aanval tusschen den spoorweg Ieperen-Roeselare en den weg Poelkapelle-West-Roozebeke. Nogmaals sloeg het weer tegen; het stortregende en gansch het gewest was een slijkpoel. De wagens der transporten zonken tot aan de assen in den modder, men moest telkens eindjes weg aanleggen, om eenige vordering te maken. Ook de tanks werden daardoor in hun aktie belemmerd. De Kanadeezen bestormden Passchendale en drongen binnen het dorp. Verwoed werd  er gestreden, man tegen man. Uit allerlei mitrailleurnesten spoot het kogels, De artillerie bracht afschuwelijk spervuur, waardoor toch versterking aanrukken moest. De Kanadeezen werden weer uit Passchendale geworpen, maar klemden zich aan den Goudberg, een gewichtige stelling.Hindenburg  had belast dat Passchendale tot elken prijs behouden moest worden. De staf gelastte dus ook
den Goudberg terug te nemen. Door artillerie en mitrallieurs gesteund,vielen de Duitschers de hoogte aan. een bloedige worsteling ontstond. Vier maal viel den vijand aan, viermaal werd hij verdreven.vervolg op (2)

Indien ik je kon dragen over de diepe grachten ,
van je getob en je angsten heen,
 dan droeg ik je dagen lang.

Indien ik de woorden kende om antwoord te geven,
op al je vragen, over leven;over jezelf,
over liefhebben en gelukkig worden,
dan sprak ik dagenlang met je

Indien ik vrede kon planten in je hart,
om geduldig te wachten en te hopen,
dat het zaad van vrede in je openbrak
dan wachte ik dagen lang op je.

Als ik genezen kon wat omgaat in je hart,
 aan onmacht en onverwerkt verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
vele dagen lang.

Maar ik ben niet groter en niet sterker dan jij,
en ik weet ook niet alles,
ik ben maar een vriend op je weg,
voor uren en voor dagen lang.

Ik kan alleen maar hopen dat je 't weet,
je moet nooit alleen vechten, huilen,
als je een vriend hebt voor het leven lang.


(Met de groetjes van ploef)