Een relatie is meer; dan alleen naar bed gaan.

Als wij nu allemaal 65 plussers zijn geworden(zoals ze ons nu noemen,niet meer senioren of ouderlingen).de leeftijd van 100 willen halen, moeten wij sterker in ons schoenen staan dan ooit, WANT.

Als de jeugd moe is, is ze aan vakantie toe.
Als wij moe zijn zegt men " ze takelen af".

als de jeugd bezwaren maakt,heeft zij een uitgesproken mening.
Als wij bezwaren maken,hebben wij 't niet goed begrepen.

Als de jeugd iets vergeet, hoor je zeggen 'k heb het toch zo druk gehad.
Als wij iets hebben vergeten, zegt men " (t is den ouderdom".)

Maar wij ouderen zijn de overlevers.
kijk maar naar de veranderingen die wij hebben meegemaakt,
meebeleefd en overleefd:

Wij werden geboren voor dat er sprake was van,
televisie, diepvries,flitscamera's creditcardts,computers,
afwasmachinens,microgolven,droogkasten en stoomstrijkijzers.

Wij trouwden eerst en woonden dan samen zonder kennis van zaken en onder
ondervinding(alé dat was bij mij toch het geval).

Wij waren geboren voor er huismannen waren of deeltijdse banen,
kinderdag-verblijven,brugpensioenen,groepsterapieén,
samenlevingscontrakten of generatie-pakten.

Wij hadden nooit gehoord van jongens met piersings,
van bommoeders en van HNSI.

Wij waren er al voor de E40, den B747 jumbo en den TVG
Wij gebruikten alleen een geheugen met hersencellen,
Nu hebben ze daarvoor nog RAM en ROM en geheugen
met garde schijf vol Mega-en Gigabytes.

Toen betekende "Made in japan" nog rommel
Een I-POT(D) was bij ons een stoofpotje om een ei te koken.
en wij dansten nog op 45 en 33 toeren platen,
nu heeft men CDs,DVDs enMP3s.
wij;en de konijnen en andere zoogdieren aten nog selder,
en zij ;hebben het zelfde effect met  viagra en vibrators,      
en Aids was toen nog 't Engels woord voor helpers,
en wij;wij deden't verder  zonder?.

(Met de groetjes van ploef)

(Slag/ onzer kanoniers aan den Yzer)We zagen hoe de mannen zich aan den weg naar Beerst weerden en den krisies bezwoeren.Lang den kant van het bloedputteken behaalt kommandant Deschamps aan het hoofd van de twee andere kompagnieen van het 11° denzelfden schitterenden uitslag: met de mannen van de kompagnie Labeau hernemen ze ook daar de loopgraven. De nacht van den 20° op den 21° Oktober zinkt neer. Geheel duister wordt het niet. Op vele plaatsen laaien de vlammen op. De kanonnen bulderen onder rust. En in de kelders van Diksmuide schuilen burgers,die het nu berouwen niet gevlucht te zijn, want 't schijnt hun of ze deze verschrikking niet levend meer zullen geraken. Op de velden liggen dooden. Brankardiers zoeken gewonden. Te Diksmuide brengt men de lijders naar het hospitaal; ook het huis van den voormaligen Spaanschen gouverneur bij de Noordbrug,is een lazaret, evenals de woning van den notaris B... in de Weststraat. Andere gekwetsten sleuren zich voort over de Hooge Brug, om in veiliger oord te vluchten en genezing te zoeken. Langs de wegen dompelen vluchtelingen, zich richtend naar Veurne.En kaisons met munitie dreunen nader om voorraad te brengen voop den strijd, die nu wel niet geheel staakt, maar morgen zeker nog geweldiger hernomen al worden.(slot)
vervolg( Het leven in bezet belgie.

Na vele tegenslagen loop je met je kop tegen de muur,tot op de dag dat je vanzelf gaat lopen naar die God die zoals je hebt geleerd,van kindsbeen af, je redder in nood zou zijn.
Je vraagt je af hoe kan die God je zo inpalmen dat je blindelinks in hem gaat geloven,alsof hij je bij de hand neemt en je telkens weer op 't rechte pad zet,
zodat je leven ;een leven van rust en ontspanning wordt?
Je kan het niet verbergen en toch ben je bang om het aan mensen door te geven.
Wonderen als ze bestaan ze voelen zeer goed aan maar maken 't ook wel moeilijk om ze te begrijpen.
en toch,ze maken van een mens iets wonderbaars als je er mee kan leven.
(Met de groetjes van ploef)

Ik wens eenieder die mij dezer dagen bezoekt een Zalige Hoogdag van Allerheiligen,'t is voor eenieder een dag van bezinning,een dag waar ieder wel iemand zal hebben waar de herinnering herleeft op deze dag.
Zeg het met bloemen ,een vroom gebed,zo blijf eenieder in onze herinnering leven, ze gaven toch ons een andere kijk op het leven.
(De groetjes van ploef)

Geluk en vreugde heeft tijd om te wachten....
Voor hen die huilen...
Voor hen die lijden...
Voor hen die op zoek zijn...
Voor hen die geen zelfvertouwen hebben,
voor diegene die liefde uitstralen.....
Want die mensen kennen de waarde van datgene
wat een indruk nalaat in je leven.
( met de groetjes van ploef)

Stuur een boodschap naar iemand,
wiens vriendschap je koestert,
naar iemand die indruk op je maakt,
naar iemand die deel uitmaakt van je leven....
naar mensen,die jou laten lachen,
wanneer je het hard nodig hebt,
naar zij die jou het positieve tonen,
als je alleen maar al het negatieve ziet,
aan mensen aan wie je graag wilt zeggen,
hoeveel hun vriendschap voor je betekent,
of zeg eenvoudig?
Dank je voor je vriendschap,
dat je mij een blik in een betere wereld gunt.

( ploef wenst je daarom een fijn dag)

Vergeet wat was,verlaat wat achter je ligt,
je teleurstellingen , je verdriet.
Liefde begint met een glimlach,
en groeit met een hartelijke zoen.
( met de groetjes van ploef)

De gelukkigste mensen hoeven niet zo nodig ,
het beste van alles,
Ze accepteren gewoon wat op hun weg komt.
(Met de groetjes van ploef)

Moge je op je weg,
genoeg geluk aantreffen,
genoeg uitdaging om sterk te worden,
genoeg hoop hebben, om in de toekomst te geloven.

( Met de groetjes van ploef)

Er zijn momenten  in je leven,
waarin je iemand zo kunt missen dat je denkt,
was hij maar hier.....

Droom over wat je het liefste is.
Ga,waarheen je wenst te gaan.
Wees dat, wat je wilt zijn.
Je hebt maar een leven.
Doe er mee wat je het liefst doet.
(met de groetjes van ploef)

Vluchtelingen,iedere dag worden ze vermeld in de media
Het ergste is dat dat wij bij al die berichtgevingen niet meer stilstaan?
Wat zouden wij doen ?
Hoe zouden wij ons voelen moesten wij alles moeten achterlaten ?
Ons huis, onze familie, onze wereld waarin wij leven...weg.
welke pijn zou dat teweegbrengen.

VLUCHTEN? een eeuwenoud verhaal,
vluchten,voor je kleur, je eigen taal.
Voor oorlog..... zinloos geweld,
of gwoon omdat je mentaal bent uitgeteld.
Vluchten, een onderschatte pijn,
om je zelf te kunnen zijn.
Om je geloof of mening je gedachtegoed,
of gewoon omdat je even anders doet.
Vluchten is leven met pijn en smart,en toch nog hopen,
niet te moeten vluchten om jezelf 't ontlopen.

(Met de groetjes van ploef)

Je lag zo zacht in mij geborgen,
tot het vroege licht
van deze nieuwe morgen,
onthulde ons je lief gezicht.

Nu je vredig ligt,
zachter dan den morgen
in de armen van de zon geborgen,
aan mijn hart zo dicht.

Weet ik: je bent van dezen morgen
zelf het nieuwe licht.
in een wereld vol van zorgen
heb jij weer hoop bericht.

Je bent de liefde, nieuw geboren,
waardoor alle verten opengloren?

Emmy swerts.
Met de groetjes van ploef

Foto(karabiniers achter  zandzakken)kolonel Leestmans, die sedert het begin van den aanval al de maatregelen genomen heeft, om in geval van nood onmiddelijk te kunnen ingrijpen , brengt zijn kompagnieén naar voren. Hij stapt aan het hoofd van de kolon , die den weg naar Kaaskerke naar Diksmuide volgt. Nauwelijks komt hij op de hoogte van de spoorweghalte, of een regen granaten van allerlei kaliber valt rond hem neer. Ongetwijfeld hebben de waarnemers van de Duitsche artillerie aan wie in het vlakke landschap niets ontsnapt , deze beweging bemerkt. Een helsch vuur wordt aan aanstonds samengetrokken op de ruimte, welke de kompagnieén van het 11° doortrekken om eerst de brug, en daarna Diksmuide te bereiken. Slag op slag ontploffen de projektielen met oorverdoovend geraas, op den weg zelve, in de weiden welke er langs loopen; huizen storten ineen,letterlijk verkruimeld door de ontploffingen welke gansche brokken muur in allerlei richtingen slingeren. Onder de doodelijke stortvlaag van yzer en vuur, en steenen,aarzelen de mannen van de voorste kompagnieèn een oogenblik.Instinktmatig zoeken zij een dekking en schuilen in de grachten langs den weg. Maar luitenant-kolonel Leestmans heeft zich rekenschap gegeven van de lichte weifeling die ontstaat. Recht, in het midden van de weg, prachtig en vol vuur, den sabel in de hoogte,richt hij zich tot de eerste elementen, die in de gracht dekking hebben gezocht en sleept ze mede onder de kreet:Leve het 11°? vooruit, jongens?" En het voorbeeld volgende van den aanvoerder, wakkeren al de officieren hun manschappen aan. "Vooruit het 11°? Op den vijand los?" En het 11° linie-regiment rukt vooruit, ondanks het bombardement, dat in hevigheid verdubbelt, door het helse vuur heen, dat het langs alle kanten insluit. Mannen storten neer, op den slag gedood, zonder één kreet: anderen,gewond,zakken ineen aan den boord van den weg: het bloed spat op de beslijkte uniformen:maar men rukt vooruit.Zoo bereikt men de maalderij, waar kolonel Meiser de dapperen ziet voorbij trekken, die den dood tegemoet gaan.De mannen juichen hem toe en loopen voorbij,sneller, steedes sneller, medegesleept door hun aanvoerder, wiens kalme dapperheid hen allen beheerstert.Eensklaps ontploft een reusachtig groote granaat te midden van de baan, waarvan onze troepen  de zijwegen volgen. Een heele groep wordt door den slag omver geworpen : eenige mannen, door het geweld van de ontploffing in de lucht geslingerd, komon op de steenen terug neervallen, met verbrijzeld hoofd. Een heel klein soldaatje van nauwelijks achtttien jaar, door een granaatscherf aan de hals getroffen, heeft den ruggegraat verbrijzeld. Men hoort een doordringende kreet:"Moeder?..." Dan, het geweer loslatend, de oogen vol ontzetting, draait hij rond en stort met een dof geluid aan de voeten van den kolonel Meiser zelf neer.vervolg op  (13)

Foto: (een  dorpje aan den yzer voor den oorlog )          Hij stuurt een kompagnie wielrijders,die van kapiteinTacques en dan de kompagnie Borms,van het 11° naar de weg van Beerst.Welk een tocht door de granaten. Menige fietser stort van zijn zadel,ligt kreunend neer. De kompagnie Borms zet het op een looppas, moet dan hijgend tegen een muur dekking zoeken, trekt weer verder, tusschen kuilen, over puin en bereikt eindelijk de linie.De kompagnie Pouplier worstelt daar wanhopig en juicht helpers toe,maar er zijn er slechts 121; gelukkig verschijnen dan weer eenige honderden strijders, die der kommpagnieUrbin; nog is den strijd ongelijk en dus moeilijk...De kompagnie Mansaert ook van het 11°, stormt nader. Ook deze bijstand wekt nieuwen moed bij de anderen. Als de Duitschers vooruit rukken, worden ze telkens teruggeslagen. De onzen schieten onverdroten, zoodat de geweren warm worden. De vijand laat een allerhevigst vuur op onze posities richten. De arme strijders staan daar bijna op het vlakke land. Al hun grachten zijn schier toegeschoten.De groepjes dunnen onheilspellend. Toch wijkt men niet.Krampachtig hecht men zich aan deze linie."En avant"dreunt het.Vier kompagnies fusiliers zijn daar. En ze sluiyen zich bij de belgen aan en samen vallen de bondgenooten de tegenpartij op het lijf,stooten met de bajonet, slaan met de kolf van het geweer, vechten,worstelen, man tegen man tot de Duitschers vluchten met achterlating van vele dooden en gewonden en ook van gevangenen, welke angstig de handen omhoog heffen en "Kamerad,kamerad ?" roepen.De verloren stellingen zijn hernomen. In de nacht, rekenend op de vermoeienis der Belgen en de verassing der duisternis, doet de vijand drie stormloopen, doch ook deze worden in bloed gesmoord. Zoo mislukten de eerste  aanvallen op de stad.Wij hebben tot nu toe de feiten beschreven op de positie zelf, ten eide het verband van den strijd niet te breken. We zagen de versterkingen aanrukken, moeten nog verhalen hoe die in de stad geraakten.Kolonel Jacques had de vraag om versterking aan kolonel Meiser overgebracht. Deze had nog zes kompagnies onder bevel van luitenant kolonel Leestmans beschikbaar. Onmiddellijk wordt hen bevolen zich naar den rechteroever van den Yzer te begeven; gelijktijdig wordt aan kolonel De Vleeschhouwer 't verzoek gedaan den weg van Diksmuide naar Beerst en het omliggende terrein zoo hevig mogelijk te doen beschieten. Kolonel Meiser verwittigt insgelijks admiraal Ronarc'h, det de hevige aanval, welke het bruggenhoofd doorstaan moet, het noodig heeft gemaakt al zijn reserves in het gevecht te brengen. Hij verzoekt den admiraal troepen ter beschikking te stellen. wordt vervolgd op 12

K' liep vanmorgen in de hof,
en ik bekeek de bloemen om mij heen,
 alsof ze wilden zeggen,
geniet nog eens van ons,
het weer is goed ,de zon is er,
en straks wordt het weer herfst.
wij zullen straks weer verdwijnen, in een diepe winterslaap.
Maar weet ; daarna wordt het weer lente,
en dan ; dan zijn wij er weer,
en kan je weer genieten , 't zal zijn,
alsof wij nooit zijn weggeweest.
En die gedachte maakt mij steeds gelukkig.

( met de groetjes van ploef )

Ik wens een mooie zondag aan alle bloggers maar in t bijzonder Johan De Soete,Jen.the,PAUL Geyskens en Leen  Truyens bedankt voor je bezoek. Mij is 't druk gezien de verkiezingen ,maar terugkomen doe ik zeker. Voor allen een bloemken uit dank, Roger
In ieder geval de beste groetjes van ploef

Aldus richtte men de verdediging van Diksmuide in.zwak slechts was de borstwering, waarop nu den vijand zijn stormpoopen zou doen. Het bombardement was de voorbereiding. Onze soldaten hadden er weinig beschutting tegen. De granaten regenden onophoudelijk op hun onvoldoend ingerichte instellingen. Kommandant Pomplier  op den weg naar Beerst was een der eerste slachtoffers.Hij werd door een granaatscherf gedood.Rond drie uur verminderde het vuur. De officieren wisten wat zulks beduidde.Een aanval zou volgen. Op welk punt zou hij losbreken? Overal, maar 't hevigst tusschen Beerst en Eessen ?  Een grijze vloed stort aan."Hoch ? Hoch?" huilen de Duitschers . Ze ondervinden nog geen tegenstand. " Hoch ?" schreeuwen ze overmoediger.Dan een geweldige uitbarsting. Onze  artillerie heeft de  vijandelijke benden laten naderen tot ondr goed bereik der kanonnen en deze spuwen eensklaps hun volle vuur.Als graan voor de zeis vallen de mannen neer. De anderen aarzelen."Voorwaarts ?"tieren hun officieren en slaan de weifelaars met het plat van den sabel of dreigen ze met een revolver.De bressen worden gestopt. De grauwe massa rolt weer aan. Nogmaals ontploffen granaten in dien menschenhoop.Hen hoort gehuil en smartgeschrei."Vorwarts ?" herhalen de oversten.Even naderen de scharen. Weer wankelt de muur.Talrijker liggen de gewonden en dooden in bloedplassen op het veld. Door dien storm kan men niet."Vorwarts, Vorwarts ?. Maar de Duitschers luisteren niet meer,wenden zich om, botsen tegen elkander, vluchten en verdwijnen in hun dekking van Beerst en Eessen. Maar de onzen in den Noordelijken sektor hebben eveneens zware verliezen geleden. Zooveel mannen werden gegrepen in de hagelbui der machienegeweren. Kommandant Pouplier zagen wij vallen. Luitenant Hanut neemt 't kommando over, stort gewond neer, nahem ook luitenant Mostenne. Een onderofficier voert nu het bevel,kan de mannen niet weerhouden en deze wijken een eind. De beweging brengt de gansche linie in gevaar. De Duitschers worden naar de loopgraven gestuurd en nemen ze onder zegegroep in. Onze kompagnie die van labeau rechts moet nu ook achteruit,want hij wordt niet in het front,doch ook in de flank bedreigd.Ten zuiden van den weg naar Eessen en Woumen valt den tegenstander ook geweldig aan.Daar vraagt men dringend versterking. Kolonel Jacques op den markt hoort dien kreet,hoort insgelijks  hoe den toestand bij Beerst kritiek wordt. Aldus ontstaat gevaar voor het bruggehoofd.Als den vijand op een punt doorbreekt en met een groot aantal in de stad dringt ,bestookt  hij de andere, zwakke troepen in den rug en komen dan tusschen twee vurenJacques geeft zijn bevelen: aan den Noordelijken sektor.Neem nu stellingen terug"en aan de Zuidelijken:" Houd vol, de versterking komt." vervolg op 11) Foto Diksmuide brand)

Dadelijk bevonden zich onder de gewelven zestien muzikanten, twee kinderen en de herbergiester. Daar bij deze laatste de tanden klapperden, zie een vrouw om haar gerust te stellen:" Wees niet bang,madam, binnen vijf minuten zal alles over zijn."De woorden waren pas geuit, toen een granaat den buitenmuur als een blad papier doorboorde en in den kelder kwam ontploffen. Eerst werden allen tegen den muur geslingerd of op den grond geboogen... waar weldra klonk uit het puin een lang gehuil van ontetting en angst op; lieden, die slechts een been of een arm meer hadden, de oogen uit de kassen, hieven zich op, vol wonden en begonnen te kermen.Een der kinderen was dadelijk gedood geweest,evenals een der muzikanten. Anderen waren in den buik gewond of verblind,doof, kreupel.Zij, die niet aan de beenen getroffen waren, ontvluchtten al schreeuwend, gevolgd door hen die niets hadden, maar toch ook huilden. Eenige oogenblikken later verliet kolonel Jacques  de herberg Den Vrede,waarvan den top afgeslagen was, en richtte zich naar den andere zijde van het plein,naar " De gouden Balance", toen door dit koffiehuis een granaat vloog, waarvan een scherf de kolonel aan den voet kwetste.Terwijl hij te midden van een vreeselijke gedaver voortging met spreken tot den kommandant Leclercq, die hem verbond, wees Jacques , toen de andere huizen ook vernield werden, de beneden verdieping van het stadhuis als zetel van de staf aan. Terwijl men er de papieren overbracht, droegen brankardiers op baren de gewonden uit de Concorde heen, die men door een bres in den keldermuur haalde.Het was nu middag voorbij. Het mombardement verminderde. Wat burgers kwamen te voorschijn, een bakker keerde naar zijn oven terug.Bij het gebouw der Broeders van Liefde  zag men boven boven een puinhoop een vrouwenhoofd. In het gesticht zaten de kinderen onder de gewelven godsdienstige liederen te zingen.Weldra hernamen de Duitschers hun beschieting.Diksmuide's leger afdeelingen stonden onder bevel van admiraal Ronarc'h, die van de Belgische groot hoofdkwartier afhing. Onder eijn kommando had hij ook de Belgische brigade Meiser van het 11°en 12° linie en de artillerie van kolonel Vleeschhouwer. Ronar'h had zijn post aan de halte van Kaaskerke gevestigd en kolonel Meiser aan de Hooge Brug. De verdediging der stad elf was toevertrouwd aan kolonel( later generaal) Jacques, dien wij op de markt zagen.Neen, het was niet de beloofde rust in Frankrijk voor onze soldaten ?Nooit was de beproeving zoo waar geweest als thans. Nimmer in de vorige gevechten had men van de Belgen geeischt, wat men nu van hen vergen zou, dagen,neen weken vol te houden, zonder zwaar geschut,met weinig munitie, bijna zonder voedsel, en ook zonder rust, tegen een overmachtigen vijand, welke geen volk ontzag en tekens nieuwe troepen liet aanrukken.De loopgraven begonnen bij den IJzer BIJ Beerst-Bloote, kruisten dan den weg Diksmuide-Beerst even ten Noorden van Keizershoek, bogen zich langs het Bloedputteken iver het kanaaltje van Handzae, doorsneden de spoorweg en steenweg naar Eessen, richtten zich naar het kerkhof op de baan van Woumen en stuitten opnieuw op den rivier: ze vormden dus een halven cirkel. . Daarna zaten one troepen, het 1° bataljon van het 12° linie ten noorden van den spoorlijn het 2° ten Zuiden, het bataljon was bij de stad in reserve.De fusilliers-mariniers bevonden zich nog over den IJzer,gereed om als versterking aan te rukken.vervolg op 10) foto Oude abdij te Meessen)