Vrolijk pasen

De kerk is leeg.Er wordt pas liturgie gevierd in den laten avond.
Wij verwachten gelaten de verrijzenis van de Heer.
Pas op paasmorgen,de nieuwe dag er is,Dan is er feest,want de heer
is verrezen.Het nieuwe licht; de Heer is weer onder ons,de wereld herleeft.
wij vieren feest .

Jezus wordt bespot ,hij draagt zijn kruis,een doornen kroon ,en gaat op weg naar zijn vader.
Velen volgen hem,hij wordt ontdaan van zijn kleren en aan het kruis genageld,
aanroept de vader en sterft.
De aarde trilt op zijn grondvesten,daarna wordt hij ten grave gedragen.
Een enge stilte omsluierdt de wereld,De gemeenschap treurt en leeft in 't duister van de nacht.Wij aanvaarden zo de gekruisigde Christus als de Heer van ons leven.
(Met de groetjes van ploef)

Ze zitten allen samen aan de tafel van de Heer.
Jezus breekt het brood en zegt;"neem dit brood" dit is mijn lichaam,daarna neemt hij de beker met wijn: reikt hem aan en zegt"Drink deze wijn ter mijn er gedachtenis; dit is mijn bloed .Nadat zij hadden geeeten ging Jezus aan de praat Vol lof zei Petrus:Heer tot in der eeuwigheid blijf ik je trouw,en Jezus keek Petrus aan en zei"voorwaar ;voorwaar "nog voor de haan kraait zult hij mij tot drie maal toe verloochend hebben.Ze gingen naar het hofken van olijven waar reeds soldaten van de keizer Jezus stonden op te wachten.Deze vroegen Petrus; wie van u is nu die Jezus van Nazaret.en Petrus antwoorde DAT WEET IK NIET, HEM KEN IK NIET , DAAR HOOR IK NIET BIJ?.Jezus ging in stilte bidden, en voor Petrus het wist kraaide de Haan?3 maal.
Jezus werd gevangen genomen en weggebracht, waar de Wijzen der aarde zouden beslissen over zijn lot.
(eigen geschreven tekst Met de groetjes van ploef)

Dat eene lichtje, dat brand in mijn hart.
Dat lichtje van hoop en vriendschap?
Ik geef het door aan jullie opdat je 't zou bewaren in je hart,
en warmte geven,opdat je nimmer koud zou hebben,en licht;veel licht,
zodat je nooit hoeft bang te zijn in 't donker,maar vooral veel liefde,
zodat je't kunt geven aan al wie je lief is;en je zo dierbaar zijn.
zodat ook hij 't ook doorgeven kan en laten schitteren voor ieder mens.

(Met de groetjes van ploef)

Voor ons christen mensen is de Goede Week het hoogtepunt van 't Jaar;Met Jezus gaan wij de tocht mee naar Jerusalem; Wij komen met woorden en gebaren de kern van ons geloof te vieren. De liturgie 'meemaken' brengt je naar de vreugde van Pasen Zo beleven wij Witte Donderdag, Goede Vrijdag,Stille Zaterdag en tot slot Paaszondag dat voor ieder mens belangrijk is.

( Met de groetjes van ploef en tot op Witten donderdag)

Een echte vriend is er altijd,beledigd soms maar heeft dan spijt,hij doet je soms pijn om de waarheid te zeggen,een ware vriend is altijd eerlijk,voert felle discussies, dat is soms nodig,om zo te weten wat er in elkaar omgaat,maar ook niet iemand die elk woordje zeeft. Een ware vriend kletst niet achter je rug; hij geeft alleen; vraagt niets terug.Een ware vriend die is onmisbaar als voeding,geeft je altijd antwoord, zelfs als je niets vraagt,zwijgen kan een vriend zeer goed,en kan een verward verhaal aan een stuk rijgen.Je zult ham altijd mogen, je kunt hem vertouwen en hij is iemend waarvan je wil houden, en er komt aan die vriendschap nooit geen einde.

(Met de groetjes van je vriend ploef)

Aan  allen die mij vandaag bezoeken zie 't bericht op de cite?

ALLEN DIE MORGEN TANKEN.KRIJGEN TIEN LIETER MAZOUT GRATIES?
Te bekomen aan alle tankstations in de direkte omgeving.je moet zich in de voormiddag aanmelden tussen 10 uur en 18 uur.

(Met de groetjes van ploef en veel rijgenot)zorg dat je der bij bent

Hij was maar een man opeen ezel, eenvoudig en zonder aanzien.Zonder grote parade,onder rode loper onder de voeten,en onder lijfwacht.Geen speciale veiligheidsmaatregelen, geen agenten en geen beveiligde wegen.Hij was maar de man op den ezel,de koning der armen, de missias van dienst,zonder troon, zonder plechtige ontvangsten van de overheid, vol zorg voor de verlaten , mensen,zonder  gekroonde hoofden.Hij was maar de man op een ezel, vol van aandacht voor de armen,de  zachste mens op deze wereld.Hij reed op een zacht dier  door de hardste steden,Moeten wij dan ook die man op zijnen ezel niet binnenlaten en ons grondig veranderen als wij zijn naam willen dragen?

(Groetjes van ploef)

Dag kelsey,veel liefs van je nieuwe vriendje ploef hier in onze wereld is 't niet best met 't weer maar de weerman belooft beter voor de komende dagen,van op mijn site stuur ik u een bloemeken als dank voor je bezoek;weet je kelsey ik hoop dat je mama blij zal zijn als ze dit leest want (k heb 't gevoel dat ze veel verdriet heeft te verwerken,vergeet niet af en toe eens wat te schrijven want het maakt haar echt gelukkig,zo ik laat je nu en beloof je af en toe eens nog een briefje te schrijven.Veeeeeel groetjes van ploef
De foto is van ikkkkkkkkkkkke ploef) en nog eens veel liefs.

(Foto)( Verzorging der gewonden on de ambulancen achter het frond)Zich voortsleurend onder de regen van steenen,gruis,pannen,kalk sleepten de gewonden,die van den dijk terugkeerden,zich voort naar den hulppost van de herberg"De Pelikaan")) en zij vertelden aan de soldaten,die op de uitdeeling der soep wachtten, het noodlottig nieuws,dat ze in hun koortsachtigen angst nog overdreven." Het Duitsche leger is bezig over den Yzer te trekken met zijn kanonnen. De linie is gebroken....wij zijn er aan? " Reeds dompelden de koks den grooten lepel in den ketel om de uitgestoken gamellen te vullen, toen eensklaps een order kwam."Het bataljon moest de enkele honderden Duitschers, die over den stroom gedrongen waren, terug werpen." Met een stem als een hoorn, die de harten versterkte, riep kammandant Guffens tot zijn mannen: " Denk er aan, dat hij allen in het land een moeder, een vrouw, een verloofde of een zuster achtergelaten hebt? Voouit, mijn vrienden,om hen te bevrijden." De jonge luitenantCalmes,die van geestdrift weent, sleept eerst zijn volkje naar de Vicognestraat mee, welken welken weg men al volgen tot op de hoogte van Tervate, om dan loodrecht naar den Yzer te marcheeren."Goed geluk, vrinden, tot dezen avond," zegt hartelijk den onderwijzer van Stuivekenskerke, M Degrave, een uitmuntend man, die zich voor de soldaten uitgesloofd heeft. Bij het verlaten van het dorptrekt men zwijgend door den zijgracht van den aarden weg;de koude, welke uit den dichten nevel straalt doet nog scherper den honger gevoelen: de mannen denken aan de goede soep, die in de ketels der dorpelingen afkoelt. Rond hen is den vijand onzichtbaar ,maar het gezoem der kogels,die den mist scheuren ,verraadt zijn loensche nabijheid. ALLES GAAT GOED?ZOLANG MEN TUSSCHEN  DE KANTEN WANDEN MARSCHEERT?maar bij het einde van den gracht,waar men op een groote vlakke, met de verwenselde kanalen doorsneden weide komt wordt de gang verschrikkelijk. Het is  nutteloos er aan te denken kolonne gewije  op te rukken.De mannen dalen neer in de vlieten, stappen tot aan de schouders door het water en hied het geweer boven het hoofd. Onzichtbaar voor de kameranen en deze onzichtbaar voor hen;dolend door al dat kruisen van grachten, geraken de mannen van elkaar af: verblind botsend tegen de oevers , verwarrend in kruid en lisch,weren de kerels ich al brommend en vloekend en hebben slechts als richtpunt de stem van kapiteinPottier, die rechtop over het gras stapt.'t wezen rood en opgeet door het roepen boven het helsche lawaai:"Vooruit, mijn vrienden, langd hier, langs hier?.Vervolg op (6)

Met een fijne lach bekijk ik nu mijn leven,'k bewonder ook de schoonheid van onze natuur,de mensen om me heen,de bloemen en de planten, de dieren in de weide,mijn verstand zet ik op nul en jaag de trieste dingen om mij heen naar dromenland; zo werd mijn leven weer 't beleven waard,en 'k weet dat God mij van veel tegenslagen nog bewaardt.
Vele maal loop ik te dromen,voel ik mij goed,vooral tussen de mensen om mij heen,"Houden van"  doet wonderen en 't is allemaal vriendschap die je krijgt.
Aan alle bloggers die mij bezoeken hou ik de beste herinneringen vast en wensen van liefde en genot zijn voor mij weggelegd iedere dag van mijn bestaan. (Love en de beste groetjes van ploef)

Lieve Heer,ik hoop dat je begrijpt dat het niet altijd even gemakkelijk is om vergeving te schenken en nieuwe kansen aan te reiken.Toch wil ik je vragen mij te helpen om het telkens opnieuw te proberen, tot zeventig maal zeven keer als 't nodig is.Laat mij niet wachten tot een ander 't voor mij doet of tot dat het zo moeilijk wordt dat er geen uitweg meer is.Maar geef mij den moed zelf te proberen om met een warm hart naar mensen toe te gaan, op de manier zoals u naar mij toekomt. Ik zal je daarvoor altijd dankbaar zijn.

(Met de groetjes van ploef)

Mijn lieve God;geef ons uw Geest  van alertheid,zodat wij geen onbezonnen dingen doen,maar integendeel ingaan op wat u ons vraagt in mensen. Zorg dat wij uw naam 'ik zal er zijn' waarmaken hier op aarde.Leer ons kijken om ons heen hoe u aanwezig bent in mensen, in bloemen in pas geboren dieren,zo stil, zonder enige commentaar.

(Met de groetjes van ploef)'k ben nog een beetje suf van den antibiotica)

(Foto; Wat van Passchendale overblijft)Terwijl in hun gracht met stilstaande water, de enkele mannen van luitenantSeverin en kommandant Louis, tot  aan hun schouders in den vloed, zonder eten of drinken na een slapeloozen nacht  geduurende zeven uuren zullen vuren op de Duitschers, die over de voetbruggen komen,, vraagt majoor Aulaerts van het 9'linie, die verneemt hoe de vijand bij de Roode Hoeve nog een brug slaat,versterking aan zijn overste Reding.  Deze zendt twee compagnien waarvan een door zijn zoon wordt aangevoerd, maar hoe prachtig ze ook aanmarcheerden  worden deze afdeelingen reeds vernietigd voor zij den Yzer bereikten.Luitenand Legrand en luitenand Mahieu  worden gedood en luitenant Berg is doodelijk gewond, terwijl men majoor Aulaerts gekwetst wegvoeren moet. Van oversten beroofd, gedund door de machienegeweren van de bocht overtuigd van de onmogelijkheid in deze kromming, die reeds doorboord is en waarin een vloed van mitrailleurs en voetvolk doordringt, nog verderen weerstand  te kunnen bieden, wijken de soldaten van het 2', met hun gewonden, naar den weg van Schoorbakke  rechts van de brug zal het bataljon Lippens nog den ganschen dag stand houden  de bocht is dus tusschen den haak van luitenant Severin tot aan hetbataljon Lippens. open voor den vijand die zich verschanden gaat op de hoeven en in de grachten, wanhopige pogingen werden in het werk gesteld om den tegenstander nog te verjagen. Majoor Blairon zond zijn laatste reserve, de compagnie Pire, die juist wat rust geboot omdat den vorige dag afgelost was.De officier stapte aan het hooft van zijn mannen.'tGing door een geweldig vuur; veel soldaten, de fourier, een korporal sneuvelden ; dan viel den luitenant zelf. En 't werd nog erger. Eensklaps barstten de mitrailleurs los. Van de kompagnie bleven nog eenige mannen over, zonder oversten. Ze kropen terug tusschen de gewonden, over de dooden. Men hoorde tusschen de knallen der granaten en het fluiten der kogels gekerm. gekreun, geschrei. De toestand was verschrikkelijk. Hier scheen geen uitkomst meer.WIE ZICH EVEN BLOOT GAF? WAS EEN MAN DES DOODS.Kolonel Couturiau  zond dan het 1'bataljon van het 8' in 't vuur. We hebben reeds gezegd, dat dit in reserve was te Stuivekenskerke, het kleine dorp,dat daar altijd zoo vergeten lag tusschen de weiden, ver van de groote wegen. Maar den vijand vond het dus wel en had het den ganschen nacht beschoten. Op enkele inwoners na, waren alle inwoners gevlucht;.Alleen de pastoor en den onderwijzer waren op de dorpsplaats gebleven om de gewonden bij te staan. Weer geven wij het woord aan Marguerite Baulu om de episode van de 35 mannen van dit 1'bataljon te beschrijven. Haar verhaal geeft den lezer een denkbeeld van al het moordadige van dezen eersten Yzerslag ..In den nacht van 21 op22sliep het dorp Stuivekenskerke vreedzaam. Eensklaps schkudde tegen den ochtend een geweldige ontploffing de huisjes. De straatsteenen sloegen de ruiten uit, en aldus werd brutaal ook een raam geopend van een school waar de compagnie Pottier kantoneerde.Maes(een soldaat uit Coxyde, voor den oorlog onderwijzer), was zoo afgemat daar hij den vorigen dag loopgraven gemaakt had, dat hij pas een seconde na de slag ontwaakte; in de terugkeerende stilte gingen zijn oogen open op het bevallig dekor van een schoolklas, kleine lessenaars, een bord, wantkaarten. Maar onmiddelijk daarna slingerde een nieuw gedonder de potten met geraniums van 't vensterkozijn en 't roode steengruis over den vloer."Buiten vallen er nog bloempotten, mompelde Graide( een der manschappen van de compagbie) en weemoed vervulde eensklaps zijn hart. Gedurende eenige oogenblikken volgde hij met het oog de dikke schrapnellwolken tegen den hemel." als hij onzen Yzerveldtocht aan de kleine boeren van Coxyde vertelt, zult hij ook uw blik naar Stuivekenskerke moeten wenden",zei hij tot Maes" want er is iets, dat mij zegt,dat de veldtocht hier voor mij eindigen zal." "Zijt gij hek...wilt ge...." Maar hij werd onderbroken door het vreeselijk lawaai dat het dorpje van de kleine school vervulde.vervolg op nummer 5

Wie lief kan zijn,aanvaard elkaar zijn fouten,ze geven vrijheid,geven ruimte om zichzelf te vinden,zonder dat ze elkaar hinderen.Ze aanvaarden ook mensen hun fouten;hoe vervelend die ook kunnen zijn, hoeveel geduld je er voor moet hebben.Ze weten dat wij met de fouten die wij 't liefst niet zouden hebben moeten leren leven.

(Met de groetjes van ploef) ps/ ploef is ziek en aan 't herstellen)

(Foto Duitsche soldaten op de uitkijk in het duin van Oostende)Als de kardoezen der genie uitgeput zijn, trekken de Duitsche soldaten over de bruggen en hechten zich op de helling van den dijk aan de overzijde, waar ze door de kruin geschieden zijn van onzen schiet-loopgraaf,die nu zwijgen moet. Bij deze aanwijzing van gemis aan munitie, hijscht de vijand zich al kruipend op den dijk,en slaat met den geweerkolf op de mannen der genie, die daar ontwapend beneden hem zitten. Velen worden aldus doodgebeukt.Enkelen,die nog patronen bezitten, bieden weerstand  ,maar de anderen vluchten naar Tervate,en verspreiden rond zich het alarm en de schrik."De Duitschers zijn er over...Achteruit?Ze zijn met vier honderd?" roepen de eersten."Ze zijn met duizend?" schreeuwen de volgenden.Ze zijn met tweeduizend?" herhaalt men van alle zijden.Eenige officieren van het 8° trachten de vluchtelingen tegen te houden, maar den chaos van waanzin sleurt deze mee naar de brug van Tervate en drijft ze op de helling,waarop de vijand mitrailleurvuur richt, zoodat de onzen bloedend  over elkaar in de gracht tuimelen. Opgeschrikt door het gerucht dezer ramp snelt majoor Blairon uit de smidse,links van de brug,houd wat hij kan van de verschrikte vluchtelingen tegen, groepeert ze en luistert dan bleek van woede naar hun verslag en laat te Vicogne, een kasteeltje,wat verder tegen Stuivekenskerke colonel Couturiau verwittigen door den Wielrijder Wittamer, die, terwijl hij op zijn fiets springt,zijn chef hoort mompelen:"Zoolang ik leef,zullen ze niet over de brug trekken."Daarna kalmeert de kolonel de paniek der manschappen van de genie, die hij heeft kunnen verzamelen,en stuurt hen naar hun stelling waar van minuut tot minuut, de toestand nog ernstiger wordt.En inderdaad, is in een poging van heldhaftigen weerstand,majoor Deltenre gesneuveld,en zijn er acht officieren buiten gevecht.Drie slechts blijven overeind aan 't hoofd een handje vol mannen. Onvermijdelijke verwarring  vergroot de ramp.Toch slaagde luitenant Severin er in om achter het massief van den dijk 80 soldaten te verzamelen, en vermeerderd met de compagnie Louis van het achste die rechts van hem stond,vestigt bij zich loodrecht op den dijk, drie honderd meter ten Zuiden van de weg naar Keiem,ongeveer op de hoogte van paal elf.De vijand is dus over de rivier,en verspreidt zich langs den dijk en in de grachten.Hij is op dit oogenblik nog niet zeer talrijk maar organiseert zich meesterlijk;twee machienegeweren in den dijk opgesteld, vegen den kruin-noord enzuidwaardts, anderen zijn naar de binnenzijde van den sector gericht;hoeven bij deb stroom worden versterkt en alle toegangen naar de nieuwe positie met ijzerdraad beschermd.(wordt vervolgd op 4)

Tot ik ontdekte; de schoonheid van het leven,Het leven bestaat ook uit haat, tot ik ontdekte dat dat alleen onwetendheid was.bang voor lief te hebben tot het mijn hart raakte en het gevoel plaats maakte voor zonovergoten dagen.Ik had schrik om oud te worden tot ik zag dat wijsheid groeide.Bang voor de toekomst, tot ik ondervond dat waarheid sterker maakte.Ik had schrik voor pijn tot ik leerde dat pijn nodig was om te groeien. en ik had schrik voor mijn lot,tot ik ontdekte dat ikzelf de macht in handen had om mijn leven te veranderen.en ik voelde mij een kind van God.
(Met de groetjes van ploef en nog een gezellig weekeind)

Ik was bang tot ik besefte,dat ik mocht beminnen.                                         Ik was bang om te falen,tot ik ondekte dat ik alleen faalde als ik niet probeerde.
Ik was bang voor waardering te hebben tot ik ontdekte om tevreden te zijn.      Ik was bang  voor de mening van anderen tot ik ontdekte dat mensen een mening over mij zouden hebben.
Ik was bang voor afwijzing, tot ik leerde mezelf te vertrouwen.
Ik was bang voor de waarheid,tot ik zag hoe lelijk leugens waren.
Ik was bang voor de dood tot ik ontdekte dat de dood niet het einde was maar het begin

(Met de groetjes van ploef)