Rust....is dankbaar zijn in 't leven

(Foto Gevechten om Nieuwpoort, Belgische soldaten verscholen achter een muur)Geen georganiseerde eenheid meer; ieder worstelt voor zich zelf,'t is een verwarring van met slijk en bloed bedekte mannen,het gelaat zwart van den rook der ontploffingen... zoodat het niets meer menschelijks meer schijnt te bezitten. en die soldaten strijden met moede gebaren en verwilderden blik,tusschen het flikkeren van een hellevisie. Wat gaat dat worden? Is het het einde van alles? Op dat oogenblik komt het bevel het offensief te nemen, en in een algemeenen tegenaanval kost wat kost den vijand over den stroom te werpen. De instruktie luidt als volgt;" Dat uw charge een wilde stormloop zij?"Als een stroom loopt dit order door de ontwrichte rangen.Al deze vlottende wrakken van troepen vormen weer een blok en ieder neemt plaats in die rij,daar waar hij zich bevindt; de troepen vermengen zich."Maar den stormloop stuit op het geweldig vuur.Artan de Saint-Martin, kommandant van het 3° bataljon van het 4° valt een der eersten.Hij heeft zijn mannen dapper aangevoerd, hen meegesleurd door de veschrikking, onder granaten, door kogels. De vijand heeft de beweging gezien, en vuurt geweldiger nog. De overste roept zijn soldaten hem te volgen,wijst den weg, maar stort in een watergang en werdwijnt. komandant De Hollogne neemt het bevel over.Wat al strijders vallen rond hem. De helft van het bataljon is wedra buiten gevecht. De een hecht zich aan het kruid,dat los laat en den ongelukkige plonst in den vliet , worstelt nog om zijn leven,zakt in het slijk, voelt zijn laatste kracht bezwijken en is nu geheel verloren;de ander kruipt, springt om een sprong voorwaarts te doen, wordt bij deze beweging door een kogel geraakt,slaakt een gil en valt bloedend neer. Weer anderen sterven zonder een blik,blijven bewaard voor een bangen, langen doodstrijd.Twee kompagnies van het 24° volgen het 4° maar zien den weg afgesloten door een gordijn van vuur.Ze kwamen niet verder, de afgematte soldaten, wien de vermoeienis van twee, drie weken op de leden weegt.Majoor Lauwers van de karabiniers wardt ernstig gewond.Wat later treft hetzelfde lot kolonel Biebuyck.Van het 3°bataljon van het 4° kunnen eidelijk nog slechts 190 man naar den weg van Schoorbakke wijken.Ook de grenediers hebben het zwaar te verantwoorden. Zij komen van Pervijse; marscheren nog in volkomen orde;het 2° bataljon van het 1° voorop, onder majoor 'dOulteremont.Deze heeft zijn mannen als volgt toegesproken:"Grenadiers den cijand is den Yzer overgetrokken Men vertrouwt u de eer toe hen terug te werpen.Als straks uw vrees beklemt, went u dan tot mij en volgt mijn voorbeeld?Vooruit, voor het recht, den koning en het vaderland?" In de naakte weiden, waarover het vuur schijnt te laaien, wordt de orde verbroken.De klaroenen schallen om de mannen aan te moedigen. Men ijlt over planken,welke bruggen vormen over de vlieten en buigen onder het gewicht, dan moet men door de verwenschte watergangen doorwaden, omhoog kruipen langs de glibberige oevers, en dat alles geschiedt onder het vreeselijkst bombardement in een orkaan van vuur.wordt vervolgd op 11.

Bij 't opstaan vanmorgen ben ik blij,blij omdat de zon schijnt,om de mensen rondom mij ,mijn hondje ploef,de kippen in den tuin en ook dat ik er nog mag zijn.'Kben blij met al mijn vrienden op de blogs,met de bloemen in de wijde en de bomen die  zachtjes wuiven door de wind,die  in alle stilte  rondom mij vertellen,hoe mooi het leven nog kan zijn,met al zijn heel eenvoudige dingen.
'K ben blij dat God mij deze dag nog geven wil,het zit hem in al die eenvoudige dingen, je moet ze alleen maar willen zien en de kans grijpen om al die grootse dingen nog te voelen; nog te zien ;nog te begrijpen.

(Je krijgt van mij een dikken zoen en veeeeeeeelgroetjes van ploef)

Op een dag kwam een arme man bij een rijke man, De man was steenrijk en gierig.

De arme man nam de rijke bij de hand en leidde hem naar een raam.
"Kijk naar buiten".zegde hij.
De rijke man keek naar buiten,"Wat zie je ?" vroeg de arme man.
"Mensen" antwoorde den rijke man.

Weer nam de arme man hem bij de hand en leidde hem naar een spiegel.
"Wat zie je nu?" vroeg hij.
"Nu zie ik mezelf", antwoorde den rijke man.

Toen zij de andere arme man?
Onthoud dit goed: in het raam zit glas en in de spiegel zit ook glas,
maar het glas in den spiegel is bedekt met een laag zilver,en daarom ziet men geen andere mensen in den spiegel,maar alleen jezelf.

Wie leeft van hebzucht en droomt van goud en zilver,ontmoet nooit een ander maar alleen zichzelve.

(met de groetjes van ploef,)ik ben terug van weggeweest en alles is weer beter,'t is beter 'thuis dan in het hospitaal )
Aan al wie mij bezoekt een mooie zondag en een mooi lang weekeind.

Als je niet kan worden wat je wil,blijf dan maar wie je nu bent,
in liefde jezelf blijven geven is goed ,zelfs met al je gebreken.
Ik hou van de dag want ik weet niet als 't morgen nog mag.
Ik denk nu niet aan morgen,want ik weet niet wat morgen nog mag.
Het gaat allemaal zo vlug voorbij en ik geniet ;dat maakt me blij.
De waarde van vriendschap weet je te waarderen,wanneer je het verloren bent;want niets is toeval ,je kan er altijd wat uit leren.

De groetjes van ploef een vriend voor 't leven)

(Op de foto da benne 'k ik)kijken naar morgen je bang maakt en achter je kijken triest,
dan wordt je bang en kijk ik naast mij ;dan zie ik jou en wordt weer blij,
een blik ,een woord  een stille wenk, is een geschenk van jou.
Ik ga weer even weg naar het Uz in Gent ,'k ben even weg voor een paar weken,hopelijk hoor je weer van mij in 't volgend weekeind.

Aan al wie mij bezoeken komt wens ik u een goede gezondheid en een mooi
weekeind toe en hopelijk ben ik op 't weekeind 't huis want ik zal mijn ploefken missen jammer dat hij niet met mijn vrouwken mee mag komen op bezoek,maar ja ik zie hem wel weer volgend weekeind.

(Met de groetjes van ploef en tot weldra in 't volgend weekeind)

'T elkens weer ;zullen weer duizenden mensen zingen en bidden,
duizende kaarsen zullen de duisternis verdrijven,
duizende mensen zullen dankbaar Maria gedenken, en telkens weer zal men Haar bloemen schenken.
Maria mijn Hemelse moeder,zo rein en zo goed en zo schoon,gezeten naast God op de troon,als een waterval glinstrend als kristal.
U Maria ;U bent de moeder boven al.

(Met de groetjes van ploef)

Papa heb je efkens tijd?
Eeen papa kwam laat 't huis van zijn werk, moe en gespannen.Zijn vijfjarig zoontje wachte hem op dij de deur en vroeg."Papa hoeveel verdien je  per uur?" "Dat zijn jou zaken niet" zie de Papa nors."toch zou ik 't willen weten," vroeg de jongen." Als je het echt wil weten,ik verdien 20.00 euro per uur." "Oh," zei de jongen en 't wat verlegen,"Papa mag ik 10.00 euro lenen?" De Vader werd boos en zei:"Om met dat geld iets onbenulligs te kopen zeker? Ga naar je kamer.Ik werk hard en ik heb geen tijd voor dit kinderachtig gedoe."
De jongen ging heel verdrietig naar zijn kamer. De vader dacht boos na over de vraag van zijn jongen. Stilaan werd hij rustiger en, vroeg zich af of hij niet te streng was geweest. en ging naar de kamer van zijn zoon en vroeg:"Slaap je?" " Nee zei de jongen."Ik heb nagedacht," zei de vader." misschien was ik te hard voor je". Het was een lange dag en ik liet mij gaan, en 't was niet eerlijk tegenover jou. je krijgt je 10.00 euro waar je om vroeg." De jongen ging rechtop zitten en zei:" Dank je Papa? en haalde toen 10.00 euro van onder zijn hoofdkussen."Je had al geld?" zei de vader verwonderd en werd weer boos.De jongen keek zijn vader aan  en zei"Nu heb ik juist genoeg papa. Ik heb 20.00 euro.Kan ik nu een uurtje van je tijd kopen? Alsjeblieft, als je morgen een uurtje naar huis kan komen, ik zou graag samen met je eten.....Het jeven is te kort om altijd hard te werken. We mogen de tijd niet laten voorbijgaan,zonder dat wij tijd hebben gegeven aan hen die ons dierbaar zijn Papa.

(Met de groetjes en eventjes tijd voor wie dit lezen wil van ploef)

(FOTO (Het door het vuur gespaarde Kruisbeeld in de Kerk van Meessen)Aangezet door de opoffering van hun overste, kruipen de mannen in kleine groepjes over de kalsijde, terwijl den vijand van het machienegeweer verwisselt. En tusschen de gewonden door, achter den begrasten dijk, gaan ze langzaam de kompagnies van het 3° bataljon, zonder echter door te dicht spervuur, meer noordelijk voort te kunnen rukken.Door deze tweede mislukking blijft den toestand onveranderd en de Duitschers maken van deze verpoozing gebruik om nog meer in het binnenste der bocht te dringen en naar Schoorbakke op,eenige loopgraven te bezetten. En verdoken in de moerassigen grond, zitten nu beide partijen tegenover elkaar."Bah de nevel wordt weer dikker," mompelt Graide die zijn doorweekte jas voelt verstijven onder de kilte van de avond," hoe laat kan het wel zijn.'t is de nacht over mij komt." Hij buigt het hoofd op de borst, als plotseling Maes hem in de armen nijpt." Kijk daar, tusschen Stuivekenskerke en de boomen op den weg naar Schoorbakke, ziet ge er niet iets dat beweegt?"Ja ja ik zie iets zeer groots naderen." Een donkere massa beweegt zich ginds boven den grond, en weldra ontwikkelen zich uit dien blok gestalten, die in géometrische orde vooruit rukken;'t is de koninklijke garde de laatste reserve, het korps grenadiers, de schoonste mannen van het leger, die rechtop marscheerden,geregen in hun uniform.Het groot hoofdkwartier, dat te Veurne zetelt en natuurlijk op de hoogte is van den ernstigen toestand, hier te Tervate, heeft kolonel Servais, die de 4° brigade aanvoert, bevel gegeven den vijand terug te werpen en den dijk van den Yzer te bezetten; Servais beschikt over de 2° brigade, het 5° bataljon van het 4° linie, over grenadiers en karabiniers. Al deze afdeelingen moeten met het 8° samen werken." Er heerscht  over de gansche linie een oogenblik van vreeselijken angt" schreef den artilleriekapitijn M. C. IN"Recits de Combattants" " Onze troepen, die zich buigen zonder op te geven, hangen met de einden van een boog aan den Yzer, van de uiterste punten der bocht, waarvan de Duitschers de verdediging gebroken hebben. Maar dit nieuwe front schijnt een bronzen aarden wal,in alle haast opgeworpen voor een machtigen vijand, en die afbrokkelt bij het rijzen van het water, naarmate men hem ophoogt.( vervolg op 10)

(FOTO Patroelje van Zouaven aan de Noordzee)Wat heb ik toch vandaag?" vraagt hij zich beschaamd af,want het is nog niet lang genoeg oorlogsman om te weten, dat men niet elken dag even dapper is.Gedurende drie uren, tegen den dijk of er eenige meters van, vuren onverstoord de soldaten van het 8° neergehurkt in hun loopgraaf,gehoorzamend aan de overste die het dichst bij staat  en zelf bestookt door zulk een hevig mitrailleurgeschut, dat ij het hoofd niet kunnen verheffen om te mikken en het geweer omhoog steken, en het zoo lossen.De strijders kunnen niet zien wat er verder rondom hun gebeurt, maar het gekerm der gewonden geeft hun een denkbeeld van de slachting. De oversten zijn alleen nog luitenants, adjudanten,sergeanten zelfs. Daar is luitenant Lambert bezweken, het bevel van een handjevol mannen overlatend aan den Sergeant Rosthof. Soms kruipen gekwetsten zoo langzaam naar Stuivekenskerke dat zij beweeglijk schijnen. Tegen drie uur krijgt het 1°bataljon de bij den Yzer  gelegen slooten te ontruimen om naar de loopgraven bij de boerderij Vasseur terug te keeren, want den toestand is onhoudbaar geworden.Onweerstaanbaar aangetrokken door alles wat dekking heeft, snellen de soldaten naar de drie hoefjes, die zich tusschen de boerderij Vasseur en den Yzer bevinden. In de eerste ontploffen de schrapnells op de hoogte der dakgoten, de muren storten in en steenen rollen met groot lawaai neer.Uit den kelder stijgt geklaag op.Kapitein Pottier die komen zien is wat er gebeurt, en er gewonden aantreft, verbindt zich met sergant Colette. Bij Tervate was iets ernstigs gebeurd. het was ongeveer noen, toen majoor Blairon, van den drempel zijner kleine smidse, aan de andere zijde der brug, een fourier zich in een huisje van het gehucht zag verbergen. Hij had hem reeds eenmaal naar den post teruggestuurd. In zijn drift om de gegradeerde te berispen, snelde majoor Blairon op de vreeselijk bestookte helling en viel neergebliksemd bij de brug, welke hij, zooals hij beloofd met zijn lichaam barikadeerde.'t Was een ramp, want met hem verdween de energieke ziel van het 3° bataljon. Kolonel Couturiau verneemt op het kasteel van Vicogne met misgenoegen, dat het 1° bataljon niet doordringen kan.Elke minuut uitstel zal het moeilijker den vijand terug te werpen.Hij beveelt kommandant Van Laethem(2°bataljon) de verlaten loopgraven terug te nemen.Om een uur vertrekt kommandantVan Laethem aan het hoofd zijner mannen, maar op de nootlottige helling van Tervate doet het helsch gerucht der mitrailleurs, het gekletter der kogels op de steenen ,de gruwelijke aanblik der lijken, welke de loopgraven vullen, onzesoldaten een oogenblik in hun stormloop wankelen."volg mij,mijn vrienden, ik zal u toonen hoe wij te werk gaan?.roept kommandant Van Laethem; hij springt op de helling en krijgt in de nog geopenden mond een kogel, welke hem neerwerpt naast majoor Bairon.(vervolg op 9)

(FOTO. Den Yzer voor den oorlog))In de onmogelijkheid de troepen in de ruine op te stellen,brengt men hen in de loopgraven er om heen,vanwaar ze kruipend van gracht tot gracht , trachten den Yzer te bereiken. De Kompagnie Pottier, welker honderd mannen reeds tot 30 verminderd zijn, wordt aangeduid om de hoeve Vasseur met de haak van kommandent Severin te verbinden.Rond den middag is de vereeniging voltrokken. Kruip achter dat dijkje, 't is een prachtige schietpost, mompelt Maes als hij met Graide in het slijk daalt.Rechts wordt het landschap afgesloten door den oever van den Yzer, maar in het front ligt een vreeselijk kale vlakte. Een oogenblik werpt de zon een bleek licht door de zilveren druppels van den mist,maar weldra wordt den nevel weer dichter."Ik ken niets vervelenders dan slijk, dat hard wordt op het vel", zegt Graide."En een kogel dan?"Rond de gracht ruischen de koperen punten en maken bij het dringen in den grond een droog gerucht, als van waterdruppels op bladeren.Zonder verpoozen schieten de soldaten in schuinsche richting naar den dijk, waar de Duitschers, die den stroom overstoken hebben, over de kruin kruipen om zich dan in de loopgraaf te laten zakken."Spaar uw patronen maatje" zegt vriendelijk totWittamer een soldaat, die bij het laatste woord in de armen van zijn kameraad valt, door een kogel in het hart getroffen.Zijn buren willen hem beklagen, wanneer hun aandacht gewekt wordt door iets vreeselijks: op een lichaam dat zich in den gruwelijkste smarten wringt, verheft zich de helft van wat een menselijk wezen was.Uit de halve mond klinken nog kreten onder zin en een gehuil, dat men vermoedt een smeekbede te zijn om te drinken.De gracht knettert onophoudelijk in den nevel en de officieren van het 8° en de genie sturen dan ook naar  den korpsoverste,ravitailleur na ravitailleur."Munitie, munitie?".De angstkreet van alle loopgraven trilt op den kommandopost van majoor Blairon, en tot Vicogne.Willems, de Corthis, Wittammer, de kleine soldaat Leopold Chevalier en anderen en nog anderen, doen verscheidene malen de gevaarlijke reis.Een der bevoorraders die druipt van het water der vlieten, waarin hij doolde is op het punt de achterhoede van de linie te bereiken, als een granaatscherf met de juistheid van een geweldigen bijlslag hem den rug klieft van den nek tot de laatste wervels. Alle organen liggen trillend bloot;de man die nog leeft, slaakt een  dat men zich niet kan voorstellen.Is het die kreet welke de ruwste soldaten aangrijpt? Weer bevangt de vage vrees Graide. Bij elke granaatontploffing beheerscht hem,dorst doet hem hijgen. wordt vervolgd op 8.

Neem even nog den tijd,om te lachen,om te wenen.

Maak even tijd om te leren,maak de tijd om te denken.

Maak nog tijd om te spelen, maak tijd voor dromen.

Maak vooral tijd om te leven.

(Groetjes van een goede vriend ploef)

Wacht niet op zorgeloze dagen om gelukkig te zijn,
want altijd zal er iemand kretiek op je hebben.

Wacht niet tot iemand vriendelijk is om gelukkig te zijn,
want altijd zal er iemand jaloers op je zijn.

Wacht niet tot ze je genoeg betalen om gelukkig te zijn,
want altijd zul je minder verdienen dan je meent waard te zijn.

Wacht niet tot je gelijk krijgt bij iedereen,
want altijd zal iemand denken intellegenter te zijn.

Wees nu gelukkig en tevreden,
daarvoor heb je meer dan eene reden.

(Met de groetjes van ploef)

Het is een voorrecht mensen te ontmoeten voor wie humor bij 't samenzijn hoort.
Zulke mensen zijn zeer zeldzaam; veel talrijker zijn zij met wie je eerder de ernst dan de blijdschap van het leven delen. Mensen met zin voor humor zijn naar mijn mening onvervangbaar want het mensenbestaan wordt zeer saai, als niemand meer kan knipogen naar de schamele kanten van het leven.

(Met de groetjes van ploef) Foto; Onze petanque ploef in actie.

'T is zo simpel om te zien wat liefde is,'t is precies de zelfde liefde die ik mis.
In de spiegel zie ik niet ,de persoon die jij wel ziet.
Ga op weg ik mis je niet,je liefde kan ik niet meer  langer aan,
waar jij groeide ben ik domweg blijven staan,waar ik vroeger voor je ging is nu nog een herinnering.jou ben ik niet langer waard,want ik ben niet de prins op 't witte paard.(gevonden in een oude schrift)

Voor wie 't begrijpen kan(Met de groetjes van ploef)

Dat je vader nu heeft promotie gemaakt op zijn werk?

Hij heeft nu 500 mensen onder zich; hij rijdt nu 't gras af op 't kerkhof in de buurt.

(Zie foto  en de Groetjes van den ploef

Zoek iemand die je kan laten lachen want een lach is meer waard dan duizend andere dingen.
Zoek dus iemand die je laat lachen.

Leef je leven,ga tot 't uiterste opdat je altijd zou kunnen blij zijn ,zelfs bij tranen van een ander.

De gelukkigsten hebben  soms niet altijd 't beste van wat ze zoeken,

Ik wens je al 't geluk op je weg,omdat je mij dierbaar bent,mijn vriend bent aan wie ik 't zeggen kan.

(Met de groetjes van ploef)

In 't leven zijn er momenten waarin je iemands afwezigheid sterk aanvoelt.

Je zou ze willen uit je dromen nemen "beleven" en vasthouden in je hart?

Als de deur van 't geluk zich sluit opent er wel een andere deur?
Kijk dus niet naar de gesloten deur maar naar de deur die open gaat.

De mooiste toekomst hangt af van de noodzaak uit 't verleden te vergeten....

Je zal nooit vooruitgang maken, zolang je uw vergissingen niet uit je hart verbannen kan.

(Met de groetjes van ploef)

(Foto Het laatste afscheid)Blijf vlak achter mij en verlies mij niet,kleine,schreeuwt Maes, verplicht te huilen om zich van Graide verstaanbaar te maken, die toch niet ver van hem verwijderd is.é Ik ben een man van de moerassen en ken dat hier. H'e fourier, gij gaat naar Pervijse, langs daar....kom hier.... volg mij "Als Maes na eenigen tijd den fourier niet meer achter zich hoort, kijkt hij om..."Niemand?"Den hals door een kogel doorboord, ligt de gegradeerde te ziektogen onder het groenachtig vlies van een vaart."He...is dat zoo gauw afgeloopen?"Graide, die zwijgt, heeft weer een slecht voorgevoel; maar hij schud zijn schouders, als wilde hij het van zich afwerpen. en vooruit op Gods genade?Men ziet in de vochtige gangen lange rijen groene jassen en blinkende shako's verschijnen."Hier karabiniers... wij kennen de juiste richting."Zonder verpozen voegt den majoor der karabiniers zich bij luitenant Van Rolleghem in een gracht, waar de officieren schetsen maken en elkaar inlichten over den toestand, die als volgt is: het bataljon van het 8° moet als steunpunt een vrij groote hoeve nemen, waarvan men het roode pannendak rechts van den aardeweg ziet; vandaar zullen de mannen naar den Yzer marcheereen, de vijandelijke groepen welke in de weiden gedrongen zijn, terugwerpend.Maar deze hoeve,de boerderij Vasseur genaamd naar den majoor,die wil trachten er zijn kommandopost te vestigen, evenals drie andere kleine doeningen,tusschen de hoeve en den Yzer, zullen weldra het doel van zulk een allergeweldigst bombardement zijn,dat zij in weinig tijd slechts nog een onregelmatigen en zwarten puinhoop vormen Majoor Vasseur wordt op de groote boerderij door een kogel gedood en een enorme gekwetste zeug welke uit haar hok ontsnapt, komt neervallen zich wringen en sterven op zijn lichaam.Vervolg op 7 

Als je morgen naar de Heer toe moet,en onderweg komen de vragen in je hart en twijfels in je Geest,zie dan toe wie meegaat op de weg....
Het zal een mens die eerst vreemd voor je is,misschien luistert hij en maakt hij veel voor je duidelijk. Zijn stem zal warm zijn en vol begrip: zijn hand vast en zacht, en wanneer je hem uitnodigt om binnen te komen, het al valavond zijn, en zie toe als hij met u het broodbreekt: het kan de Heer zijn, heel duidelijk, en daarna maar weer gewoon de mens die de weg met je gaat.....
Heer, laat me de moed niet opgeven. zend me bij tij en ontij blije en hoopvolle mensen op mijn weg, die de zin zien van alle leven.Mensen die mij kracht geven door hun voorgaan om toch door te gaan in Geloof en hoop.
Blijf bij mij-hoe ook-nabij, maar liefst in mensen in wie Gij verrezen zijt.

(Tekst uit 't parochieblad) ((Met de groetjes van ploef))