Dankbaarheid is het geheugen van je hart

Opa zonder broek aan?
Een jonge man ging op bezoek bij opa en oma,
en trof opa aan op de schommelstoel,
hij zag bij nader toezien dat hij alleen gekleed was  in zijn hemd.
zonder broek en onderbroek.
"Opa" riep de jongeman wat heeft dat te betekenen,
om zomaar zonder onderhoed of lange broek
buiten op de schommel te zitten?
De oude man bekeek zijn kleinzoon in de ogen en zei......
Vorige week zat ik hier buiten zonder hemd en,
's avonds had ik een stijve nek;
waarop oma zegt " dat is een "idee" van mij jongen.
als je ouder wordt moet je het 'op een andere manier bekijken.

(Met de groetjes van sloeber ploef)

Moed,ja er is moed nodig om in 't leven door te gaan
om niet in het verleden te blijven staan.

Er is moed nodig om vast te houden en weg te geven,
een hand vol warmte,een hand vol kracht,
daar is het waar een mens op wacht.

moed in nodig om nog blij te zijn,
om van binnenuit te luistren naar elkaars vreugde en pijn.

er is moed nodig om te blijven geloven,
dat ook alle ellende eens zal doven.

moed is nodig om eenvoudig te leven,
om nietaltijd te hunkeren naar meer,
maar harmonie te vinden in  je daglijks leven.

Er is moed nodig,om in eerlijkheid,
inzet en vertouwen een wereld van
toekomst en vrede op te bouwen?
(Met de groetjes van ploef)

Moeder, ik mis je vriendelijke lach bij 't opstaan,
ik mis je waardevolle woorden,je liefelijke lach,
ik mis de beekjes en de weiden om je heen,
die herinneringen doen mij pijn nu jij er niet meer bent,
soms voel ik mij alleen, dan denk ik weer aan jou,
die mooie dagen die wij zomaar konden beleven,
de rust die mij soms overviel als jij er waart
Moederlief ;wat hou ik toch van jou,
ik mis je iedre dag.

Op een prachtige zomeravond,
gingen Bram en zijn vader wandelen.
Ze trokken naar een heuveltop, links van het dorp.
Toen zij naar boven waren geklommen,
bleven ze staan.
Verrast,
 want voor hun ogen verscheen plots,
een kleurrijke hemel.
Midden in zag Bram de zon,
Zij daalde als een enorme,
rode ballon langzaam naar beneden.
 Het hele gebeuren had hem in de greep.
Hij had maar oog voor de grote,donker rode bol,
Toen de zon verdwenen was,
bleef hij nog een ogenblik verslagen staan voor de gloeiende,
lage hemel?
Onverwachts zei hij dan:
"Pa doe dat nog eens?"

(Met de groetjes van zieke ploef maar er is beterschap op komst)

Woensdag werd ploef
zwaar verminkt tijdens een wandeling met
mijn vrouw door een grote hond,
hij heeft vier grote genaaide wonden,
mijn vrouw is gevallen en is twee rebben gebroken,
ploef is een nacht bij de dierenaards moeten blijven
en is glukkig weer 't huis.
veel pijn heeft hij wel en ligt veel te bibberen?
de dierenaards zegt hij overleeft het wel,maar 't zal een beetje duren.
hij krijgt ontstekingsremmers en verdoving ,en 2x per dag
antibiotica, 't baasken voelt zich er niet goed bij
en hoopt op een spoedige verbetering.
(toch doet hij de groetjes aan allen die dit lezen)

Een man en een vrouw drinken 's morgens
iedere dag koffie, en terwijl hangt de buurvrouw haar
waste buiten.
zegt de vrouw zie nekeer welke vuile waste dat ze buiten hangt?
na veertien dagen zitten ze weer koffie te drinken,
de vrouw kijkt weer eens naar de buurvrouw die haar waste
buiten hangt en zegt?
kijk nu ne keer welke mooie witte waste er nu hangt?
aantwoord de man; 't is dezelfde van iedere dag maar
ik heb wel gisteren je venster gewassen?????
en zo zie je maar???
(Met de groetjes van ploef)

Een goed mens........
Een goed mens is als een klein licht
dat wandelt door de nacht van de beschaving
en op zijn weg gedoofde sterren weer laat branden.
Het goede dat mensen in vrienschap
en liefde aan mensen doen
ligt helemaal buiten deze grote wereld
van de competitie en de efficientie.
Het kan niet gemeten worden,
niet vastgelegd.
Het is een onzichtbare dieperliggende waterstroom,
die je voelt gaan langs de kusten van een wereld,
waar het te lang heeft gevroren tussen mensen.

(Met de groetjes van ploef)

Vakantie zou bij uitstek tijd moeten zijn
om tijd voor jezelf te nemen,
rustig bij jezelf te verwijlen,
't huis te keren bij jezelf.
Maar velen zoeken juist veel activiteiten;
voortdurende aanwezigheid van anderen
en heel wat afleiding op,
omdat ze bang zijn van zichzelf
en wat er leeft in de stilte.
 Het is dan ook maar zeer de vraag als je,
zoals iemand schreef in zijn dagboek,
tijd neemt voor jezelf,
 of je jezelf dan ook 't huis zult aantreffen.
Naar de mate dat dit wél lukt,
kan je ook God vinden,hem ontmoeten,
want God is altijd thuis?
(Met de zondaagse groetjes van ploef)

is niet onverschillig zijn,maar aanvaarden dat je t niet
in de plaats van een ander kunt doen.
Is niet banden verbreken ,maar bewust zijn dat een andere
zijn vrijheid nodig heeft.
is niet passief zijn maar lessen trekken
uit de gevolgen van de daden.
is niet onmacht herkennen dat het eindresultaat ons niet toebehoort.
is niet verwijten nog beschuldigingen,maar 't beste uit zichzelf geven.
is niet zorg dragen  voor anderen maar met hen omgaan.
is niet in een ander zijn plaats doen,
maar motiveren 't zelf te doen.
is niet oordelen, niet veroordelen,
maar de andere mens laten zijn.
is niet alles willen beredderen, maar de andere zijn
eigen leven laten leiden.
is niet benaderen maar anderen de werkelijkheid laten ontmoeten
is niet verwerpen, is niet wegwerpen, maar leren aanvaarden.
 Is wel groeien naar de toekomst.

(Met de groetjes van ploef)

Ik wens je een superdag,
het leven is kort? kus zeer traag;
wees trouw,( tussen hakjes)
lach iedere dag uitgelaten,
en heb nooit  spijt van iets dat je kan doen lachen.

(Met een vrolijke lach van je vriendje ploef)

Was vriendschap liefde,dan hield ik van jou,
was het water ,dan zwom ik naar jou,
maar 't zit em diep in 't hart,en 't blijft altijd het beleven waard,
'T is helpen waar het kan,
't is meer dan woorden zeggen,
het is een beetje houden van,vandaag ,
morgen,door dik en dun voor elkaar zorgen.

(Met de groetjes van ploef)

Als je zingt,
zing dan het lied van je hart;als je ze vergeten bent,
dan roept een vriend wel stop,
als jij die roep van 't leven niet meer kent.

(Met de zondagsche groetjes van poef)

Als je een roos was in den woestijn,
zou ik mijn tranen laten vallen,
om je in 't leven te kunnen houden,
en elke traan die ik laat vallen,
zou er een van vriendschap zijn,
voor jou van mij.

Een groet een handdruk,een lach en een zoen,
en 't is weer eens gelukt ,'t nog eens te kunnen doen,
met jullie allemaal mijn vrienden,'k wil er veel voor geven,
om dit nog lang te mogen beleven?

(Veel lieve groetjes van ploef)

Er zijn duizend verklaringen voor het kwaad,
maar geen ervan is een excuus voor de daad.

Maak van je leven een huis om in te wonen,
met een open deur voor vrienden.

Als ' tegenslaat, lach dan goed gemeend,
en leef met en voor elkaar.
dan wordt de armste woonst een behaaglijke 't huis.

Waar je ook gaat, ga met heel je hart, want
wat niet kan is nooit gebeurd.

Maak maar een put voor een ander,
maar val er eerst zelf in.

Een zonnestraal opend een bloem,
zoals een vriendelijk woord je kan doen lachen.

Vrienden zijn als sterren,
je ziet ze niet altijd maar ze zijn er altijd.

Kijk niet naar 't verleden maar naar de toekomst.
want je moet er voor de rest van je leven,
mee verder leven.

Groot ben je die nooit zijn kinderhart verliest.

(Met de groetjes van ploef) Met mijn hoedjen aan ,met mijn strekjen aan,en ploefken gaat op stap)

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
vallen al je dromen in 't water,
als je geen antwoord geeft op verdriet,
zullen je tranen nooit drogen,
als je 't leed in de wereld niet wil zien,
worden Gods woorden voor altijd verborgen.
als je geen liefde hebt voor elkaar,
is er ook geen hoop op zegen,
maak dan ook de liefde waar,
schrijf het op alle wegen.


(Met de groetjes van ploef)

Als mensen samen komen,hun harten laten dromen,
van heimwee boordevol, dan komt met stille schreden,
vroomheid aangetreden,geluk,vergeving en liefdevolle vreugde.
want als mensen wensen in 't leven, door eenzaamheid gedreven,
elkaar nabij te zijn,als zij elkander dragen, door goede en door
kwade dagen, dan wil ook de Heer bij hen zijn.

(Met de groetjes van ploef)

Zo zong een bloem in een vaas,Ik ben een bloem van 't veld,
wie vroeg mij mee ter stede,waar ik nooit meer bidden zal
lijk ginder in het rustig dal,mijn eenvoudig bloemengebed,
Nu sta ik daar in huis en in een vaas,zo triestig te verwelken,
mijn hart het doet er pijn van,je hebt mij pijn gedaan,
als mens zul je dat nooit verstaan,de taal van bloemenkelken,
'Ik ben een bloem van 't veld,voor mij geen tuin, geen snoeien,
geen vaas ,die mij gevangen houd,laat mij maar in het vrije veld,
bij 'd andre bloemen bloeien, en ben ik uitgebloeid, laat mij dan maar verwelken, terwijl je luistert naar mijn laatste zang,
want ik ben bang te sterven in een vaas tussen de mensen.

(Met de groetjes van ploef)