Archief

(De lijken van Brusselsche gefusilleerden op het stadhuis ,Burgemeester Max spreekt een redevoerig uit)) Er waren35 beschuldigden.De openbare aanklager was zeker Stoeber,militaer auditeur; die pas van het frond kwam.De verdedigers waren de vier advokaten, meestersKirschen, Alexandre Braun, Dorff en Braffort. terwijl meester De Saedeleer als sekretaris van den heer Braum, de debatten kon bijwonen.Andere Belgen mochten niet bij het proces aanwezig zijn. De eerste zitting had plaats in de zaal van de senaat, en de tweede in de zaal van de  Kamer der volksvertegenwoordiging. De rechters-officieren waren in groot uniform,de beschuldigden vonden zich wreemd in deze in deze rijk gedekoreerde zaal, de soldaten als beelden en Stoeber scheen een beul, die zijn slachtoffers beloerde.Hij had een houding, alsof het hier zijn cariere zou maken. Hij was krijgsauditeur geweest in bezet Frankrijk.Ofschoon uit Beieren scheen hij een hartnekkige Pruis,brutaal niet alleen tegen de beschuldigden, maar ook tegen de soldaten, den tolk en opdringerig tegenover de rechters. Als deze vragen stelden, antwoorde hij hooghartig en liet verstaan, dat aan het Duitsch gerecht niet kon getwijfeld worden, dat hij niets verborg, over alles het licht liet schijnen.Miss Cavell werd het eerst ondervraagd. Zij antwoorde in het Fransch met Engelsch accent. Ze stond daar nederig gekleed,bleek, maar volkomen rustig en onbevreesd.Ze verklaarde 49 jaar oud te zijn,protestant en van Engelsche nationaliteit. De eerste vraag was of zij van November 1914 tot juli 1915 Fransche en Engelsche soldaten huisvesting verleend en Belgen,Franschen en Engelschen, die in militaire jaren waren, naar het frond geholpen had." Ja?" klonk het antwoord" Op de vraag waarom, sprak ze"Omdat ze in doodsgevaar verkeerden."De auditeur sprak dit tegen: zulke soldaten zouden naar Duitschland gestuurd worden,beweerde hij.Miss Cacell was overtuigd geweest, dat zij gefusilleerd zouden worden. Zij bekende aldus tweehonderd personen geholpen te hebben.Mejuffer Thuliez bekende 45 Engelsche, 69 Fransche en 13 belgische soldaten naar Belgie te hebben laten brengen en ook meegewerkt te hebben aan het werk van den "Familiegroet"( Mot du soldat), de briefwisseling met het frond. Op de vraag warom zij zoo gehandeld had, antwoorde ze:" Omdat ik een Fransche ben.." De derde beschudigde was Fhilippe Baucq;35 jaar architekt te Schaarbeek, vader van twee kinderen. Op de gewone vraag of hij katholiek en Belg was aantwoorde hij:" Ja een goed patriot?"Stoeber vatte het edele van dien uitroep niet en noemde Baucq tijdens de debatten spottend " de goede patriot." In een werkje over den" Familliegroet" lezen wij van Baucq."Mijne betrekkingen met Filips Baucq dagteekenen van 't eind der maand Maart1915.Sedertdien ontmoetten wij elkaar bijna alle dagen,en telkens leerde ik dit edel en vurig hart meer en meer naar waarde te schatten. Hij kon maar niet begrijpen dat iemand voor zijn dienstbetoon geld durvde vragen op het oogenblik dat het vaderland gevaar liep. Zekeren dag zegde ik hem:" Baucq, mijn beste vriend, ge moet U een weinig ontzien; vergeet niet dat hij vrouw en kinderen hebt; daarbij de toekomst lacht u toe, hij zijt"Prijs van Rome" houd u op de hoogte der bouwkunst, ontwerpplannen met het oog op de heropbouwing, zoo zult gij ook nuttig werk verrichten en uwe belanden behartigen....."(Vervolg op 5"

Als je van de zomer houdt,
blijft de hemel altijd blauw,
dansen weer herleven,
vogels die weer zweven
't geeft dan ook wat kleur aan je leven.

(Met de groetjes van ploef)

Onze koning brengt een bezoek met zijn stafofficieren in de duinen aan onze kust.

(Met de groetjes van ploef)

Foto van een  hoekje in Diksmuide,voor den oorlog.voor
er werd gevochten tijdens den oorlog 14 18

(Met de groetjes van ploef)

Moordadig gevecht op de brug te Diksmuide,op de brug van den Yzer.
('t mooie hoekje van Diksmuide)

(Met de groetjes van ploef)

(Foto Belgische mitralieuzen door honden getrokken) O, de oorlogstijd was er een, waarin de karakters scherp aan 't licht kwamen, de goede doch ook de slechte. En van de laatste wist den bezetter een handig gebruik te maken. Uit dit alles begrijpt men dus de noodzakelijkheid, om dat vluchten flink te organiseeren; maar tevens den haat der Duitschers tegen die organisaties.De organisaties waartoe miss Cavell behoorde ontstond feitelijk in Frankrijk. De soldaten daar moesten zich aanbieden bij prins de Croy op zijn kasteel te Belligny; deze liet hen naar Belgie brengen.Daarvoor zorgde mejuffer Louise Thuliez van Rijsel. Ze leidde de doldaten naar den ingenieur Caniau te Bergen of naar gravin Jeanne de Belleville. Soms reisde ze mee naar Brussel. Te Brussel verdeelde men de gevluchten onder drie personen; miss Cavell,Philippe Baucq en den apotheker Severin.Deze dienst had ook vertakkingen en werkte uitmuntend van November 1914 tot Juli 1915.Edith Cavellwerd op listige wijze achtervolgd en aangehouden, dat zij een Duitscher verbond Dadelijk voerde men haar naar de gevangenis. Vele andere aanhoudingen volgden.De bezetter zou streng straffen. Hij noemde helpen van soldaten verraad in den rug van het eigen leger en wilde een afschrikwekkend voorbeeld stellen.Ridderlijk genoeg om in dat alles vaderlandsch gevoel te herkennen was hij niet.Hij noemde die feiten misdadig. Voor de rechters toonde miss Cavell zich zonder vrees. Ze bekende alles en betuigde fier te zijn  op hetgeen ze deed voor de goede zaak.Met veel overtuiging had zij haar plicht aangevat .Toen den oorlog uitbrak, bevond ze zich met vakantie in Engeland.Dadelijk keerde ze naar Brussel terug, omdat haar arbeid hier nu van zeer groot belang was.Met de zelfde toewijding verpleegde ze alle gewonden, van welke nationaliteit ook, dus eveneens de Duitschers.Haar ambt was haar heilig en stond boven den haat der oorlogen.Maar toen ze gelegenheid vond, om de zaak  van haar land en van Belgie te dienen,greep ze die aan.Ze hielp vermomde Belgische en Fransche soldaten en bevorderde ze hun vlucht. Nu voor het Duitsch gerecht bekende ze zulks openhartig.Haar eerlijkheid en vaderlandsch gevoel maakten echter geen indruk op de Pruisische militairen.Integendeel, de prooi bood zich gemakkelijk aan. Men moest niet zoeken naar bewijzen. De beschuldigde leverde ze zelf.Edith Cavell rekende niet op genade,ze wist welk gevaar zij liep.Wordt vervolgd op 4.

't Kleinste gebaar...'t geeft hoop om te leven, om de zon te dragen voor wie ze niet kent.
Open je deur....'t kan genoeg warmte geven om tranen te drogen,te zijn wie je bent.
Ja een bezoekje, een bloem en spelende kind'ren,bij kaarslicht een lied dat iedereen kent....'t is de berg die wij moeten beklimmen,
de kracht om te leven er te zijn voor elkaar;
zelfs in moeilijke dagen nog blijven beminnen, zeg ja durf het aan, teken mee voor elkaar.

(Met de groetjes van ploef)

(Foto Belgische ruiter op verkenning)Om hun tocht naar Holland mogelijk te maken, hun de middelen voor de gevaarlijke reis en gidsen te verschaffen, vormden ze verscheidene organisaties. Tot een daarvan behoorden miss Cavell, Philippe Baucq en de andere hierboven gemoemde personen. Het was werkelijk niet gemakkelijk uit de klauwen van den bezetter  te geraken. Van Frankrijk was den afstand den Nederlandsche grens groot, en de weg onbekend. Men moest weten waar te logeeren ,en voedsel te  ontvangen, in het bezit zijn van papieren, van eenig geld.Er lagen zooveel andere klippen op dien weg. Voeg daarbij, dat de Duitschers hun spionnen hadden,bekwame detektieven en ook Judassen, die verradersloon wilden verdienen door eigen broeders over te leveren. En vooral daar,waar den reis ten einde zou lopen,aan den grens zelf , waren de gevaren vele. Daar had den bezetter vele dienaren, loerende,listige kerels, die met allerlei papieren en schoone woorden het vertrouwen van hen die wenschten te vluchten, wisten te winnen.zij toonden getuigschriften, gaven zelfs geld voor de reis, voorwendend dit daarvoor van onze regeering te ontvangen en boden zelfs een gids aan. Hadden ze de geen kwaadvermoedende jongelingen in hun net,was alles tot in de puntjes bepaald, dan waren ook de Duitdchers gewaarschuwd en op hun hoede.De valsche gids vertrok met zijn slachtoffers dikwijls door de bosschen der Kempen, maar vlak bij de grens , doemden eensklaps de Duitsche schildwachten op en waren de ongelukkigen overgeleverd aan den vijand. Dan voerde men hen naar Duitschland,natuurlijk na lange ondervraging in de hoop nog sporen te vinden, die tot de aanhouding van anderen zou leiden.De veraders trachtten ook de ware gidsen op te sporen en trokken daarvoor zelfs naar Holland. ze ondervroegen daar de ontsnapten, ze hadden ook familieleden, die ontvluchten wilden, een zoon of broeder, die begeerde aan den Yzer zijn land te dienen, maar ze wisten den weg niet om uit Belgie te geraken.Wee zoo de ontsnapte in de val liep en adressen van helpers en gidsen gaf. Menigeen, die in't bezette land uit liefde voor zijn volk, dergelijke  diensten bewees en zelfs uiterst voorzichtig was, zag eensklaps zijn huis door Duitschers omsingeld of werd verrast op het oogenblik, dat hij zijn arbeid verrichte en gevluchten den weg wees.De laatste processen, toen Duitschland verslagen was, geven een treurig beeld van al die praktijken.En hoeveel verraders zijn onbekend gebleven.(Vervolg op 3)

Leven mag je niet benauwen,
blijf er in geloven,en blijf, er van houden,
het is soms... als een toverboek,
't geheim dat is zo sterk;en zo eenvoudig,
maar ook prachtig; want het wonder schuilt heel diep in jou.

Groeien, kiemen,nemen ,geven;
lachen ,lief zijn ,leven; daar worden mensen"mensen" van
dat kan voor alleman en 't is een deelken van Gods plan,
en zelfs den wereld wordt er beter van .

(Met de groetjes van ploef)