vrede op aarde

vandaag wordt het kerstavond
en ik hoop dat we allemaal gezond
aan de versierde tafel mogen zitten
en dat er niemand zit te vitten
want dan eet die zijn buikje niet rond 

een eenzame ziel
waarvan ik ooit hield
mag morgen ook komen
zijn dromen zullen uitkomen
als hij de avond maar niet vernield

erwten en wortelen met kotelet
heb ik vandaag op het menu gezet
maar morgen is het feest
daar zullen de kleinkinderen blij om zijn geweest
ik ben morgenavond de ganse tijd bezet

het papier moet op straat worden gezet
en als je niet goed oplet
rijden ze je aan op straat
waardoor je nooit meer opstaat
en 's anderendaags sta je in de gazet

al die pakjes onder de kerstboom
waar je van droomt
geven veel plezier
maar sommigen geven geen zier
aan die toestroom

iets bedenken
voor al die geschenken
is een hele karwei
wat maakt die iemand blij
het is beter om geld te schenken

hij werd niet herkend 
en hij was zo bekend
hij  was  nooit thuis
in zijn mooie huis
daar werd hij niet verwend

ze kreeg de deur van het toilet niet meer open
en ze bleef maar hopen
dat iemand haar hoorde
en dat het niet stoorde
dat ze daarna van angst ging lopen

de kerstdagen zijn in het verschiet
en geloof me of niet
ik moet steeds maar denken
aan die mensen zonder geschenken
die je in hun lompen langs de straat ziet

ze kreeg haar  broeken niet droog
en dat zat haar hoog
want ze had er maar een paar
en die waren nog niet klaar
ze begon tegen haar man een betoog

ze had de tafel mooi gedekt
en met bloemen bedekt
nu konden de gasten komen
en beginnen te dromen
van al dat gesmul en gelek

in de vroege morgen
maakte zij zich zorgen
zij moest naar de schoonheidsspecialiste
waarvan ze wisten
dat die zich al dikwijls had verborgen

in ons paleis
het aardsparadijs
gingen ze dineren
en verschillende keren
gingen ze daarvoor tot in Parijs

hij wou niet klagen
hij kon het wel verdragen
dat zijn vrouw in het ziekenhuis lag
en omdat hij haar zo graag zag
zou hij wel zorg voor haar dragen

hij gaat zijn vele geld uitdelen
in al de delen
van de landen
waar kinderen stranden
die van de honger moeten gaan stelen

altijd dat gemis
omdat het er niet meer is
altijd dat getast
naar wat er eens was
altijd dat gezoek en altijd dat uitgevis

men voelt niet de pijnen
en die zullen ook niet verdwijnen
van mensen die hun kinderen moeten missen
men zal zich daar niet in vergissen
als die kinderen de zon nooit meer zullen zien schijnen

in de korenvelden
waar ze elkaar vertelden
dat ze mekaar graag zagen
begonnen ze zich af te vragen
hoe ze dat aan hun ouders zouden melden