Archief

de kerstdagen zijn in het verschiet
en geloof me of niet
ik moet steeds maar denken
aan die mensen zonder geschenken
die je in hun lompen langs de straat ziet

ze kreeg haar  broeken niet droog
en dat zat haar hoog
want ze had er maar een paar
en die waren nog niet klaar
ze begon tegen haar man een betoog

ze had de tafel mooi gedekt
en met bloemen bedekt
nu konden de gasten komen
en beginnen te dromen
van al dat gesmul en gelek

in de vroege morgen
maakte zij zich zorgen
zij moest naar de schoonheidsspecialiste
waarvan ze wisten
dat die zich al dikwijls had verborgen

in ons paleis
het aardsparadijs
gingen ze dineren
en verschillende keren
gingen ze daarvoor tot in Parijs

hij wou niet klagen
hij kon het wel verdragen
dat zijn vrouw in het ziekenhuis lag
en omdat hij haar zo graag zag
zou hij wel zorg voor haar dragen

hij gaat zijn vele geld uitdelen
in al de delen
van de landen
waar kinderen stranden
die van de honger moeten gaan stelen

altijd dat gemis
omdat het er niet meer is
altijd dat getast
naar wat er eens was
altijd dat gezoek en altijd dat uitgevis

men voelt niet de pijnen
en die zullen ook niet verdwijnen
van mensen die hun kinderen moeten missen
men zal zich daar niet in vergissen
als die kinderen de zon nooit meer zullen zien schijnen