Archief

Gelezen:  MOBIEL  van Stephen King.

Stephen King, dé horror-schrijver bij uitstek, is al jaren mijn favoriete schrijver.  Ik denk wel al zijn werken gelezen te hebben.  Maar toch kom ik soms nog een boek tegen waarvan ik constateer: hé, die is me ontglipt.  Zo ook:

MOBIEL.

De hoofdpersoon Clayton Riddell, een tekenaar uit Maine, bevindt zich in de straten ven Boston als plots alles in een oogwenk verandert.  De meeste mensen worden op slag krankzinnig, vallen elkaar aan en  moorden, auto’s botsen en veroorzaken enorme opstoppingen, er zijn ontploffingen te horen en er ontstaan enorme branden.

Hetgene wat ze later 'de puls' noemen is begonnen: alle mensen die hun gsm opnemen ontvangen een mysterieus signaal wat hen op slag verandert in moordzuchtige psychopaten..

De overlevende personen zonder mobieltje, worden geconfronteerd met verbijsterende chaos en tomeloos geweld. 
Samen met Tom en een tienermeisje Alice ontvlucht Clay het brandende, gedoemde Boston, in een wanhopige poging zijn zoon te bereiken voordat die ook zijn mobieltje aanzet.

Ze ontdekken dat de ‘foners’, want zo noemden ze de gekken, enkel overdag verder trekken. Dus waren de gewone mensen, de ‘normies’ verplicht om 's nachts te reizen.

Dan komen ze aan in Gaiten Academie waar het hoofd van de school en de leerling Jordan hen de slaapplaats van een hele bende foners tonen. Ze slapen op een voetbalveld waar  de hele nacht muziek speelt.  Samen slagen ze erin om de hele groep op te blazen.
De volgende ochtend maken ze kennis met een leider van de foners die ze ‘Rafelman’ noemen en die over sterke telepatische eigenschappen blijkt te beschikken. Vanaf nu hebben ze ook allemaal dezelfde  dromen.
Op hun verdere tocht komen ze nog enkele andere normies tegen, welke het gewaagd hadden om 2 zwermen foners te vernietigen.

Onder de onweerstaanbare dwang van Rafelman  trekken ze samen verder naar Kashwak, een plaats waar geen gsm-ontvangst is.  'Kashwak-no-fo' zoals er onderweg op verschillende plaatsen geschilderd staat.  

Als ze met een busje in  Kashwak aankomen staat Rafelman hen op te wachten. Het veld staat gevuld met de stinkende foners. Toch lukt het hen er te ontsnappen. 
Hier splits de groep zich: Clay trekt alleen verder om zijn zoon te zoeken en de rest vlucht gewoon weg.
Clay vindt zijn zoon langs de weg, maar ook hij was al een foner....

Het einde van het boek is erg plots en laat de lezer met enkele open vragen achter.  Zo weet je bijvoorbeeld nog altijd niet wie of wat er achter het gsm-signaal zit, of onze vrienden elkaar nog zullen terugvinden  en wat er met Clay’s zoon gebeurt nadat hij....

Maar dat verklap ik niet.

Anekdote: Stephen King bezit zelf geen GSM.

(foto: www.berendrechtonline.be)



Het Reigersbos in Berendrecht

De terugkerende reigers uit het zuiden zijn zes weken later dan anders (volgens de krant) weer neergestreken in het Reigersbos in Berendrecht. 
Ik heb nochthans reeds eind februari in mijn tuin bij de vijver al ongewenst bezoek gekregen van een reiger en nadien nog een paar keer.  Resultaat: vijf  goudwindes, twee algeneters en een vijftal prachtige goudvissen met sluierstaart verdwenen.

Ondanks zijn beperkte oppervlakte van 4,3 ha, herbergde dit bos vroeger één van de belangrijkste reigerkolonies van België.

Samen met de omliggende gebieden was het domein bijzonder waardevol als broedplaats voor de blauwe reiger en als wandelgebied.

Door de aanleg van een afwateringssloot dwars doorheen het domein werd echter de waterhuishouding verstoord. De gevolgen voor het biologisch leven bleven niet uit. Het grondwaterpeil in het gebied is sterk gedaald. Door het ophogen van de poldergronden in de buurt gingen voedselrijke zones verloren en de jonge aanplantingen van de stad Antwerpen op de opgespoten zandgrond mislukten.

De Berendrechtse reigerskolonie bestaat al meer dan honderd jaar. De ‘voorouders’ landden voor het eerst in 1906 in het bos van het 17de-eeuwse Kasteel van Berendrecht, het kasteel van de nu 87-jarige Graaf Daniel Le Grelle.

In de toenmalige polders vonden de reigers voedsel zoals vis, muizen en kikkers in overvloed. Maar dat is tegenwoordig niet meer zo. De enkele plassen die er nog zijn worden door de reigers in een minimum van tijd leeggevist. De vogels zoeken dan hun voedsel in vijvers bij particulieren. (waar ik dus kan over meepraten: ook vorige zomer heb ik 2x een reiger bij mijn vijver op bezoek gezien; achteraf had ik nog 12 vissen over van de 25).

Maar veel reigers laten de laatste decennia het Reigersbos links liggen en trekken naar sloten en plassen in Zeeland en naar het Verdronken Land van Saeftinge. In vogelvlucht is dat maar enkele kilometers verder. Het reigerbestand daalde van 355 nesten in 1950 naar nu nog een 50-tal.

Men vraagt dan ook met aandrang deze vogels niet te storen in hun doen, want als deze laatste ook nog eens ergens anders een rustiger plaatsje uikiezen om te broeden, dan blijft er niet veel meer over van het alom gekende Reigersbos.

(herwerking van mijn artikel van 23/02/08 over het Reigersbos)