Zondag 25 februari 2007
La Thys in glansrol
Goed theater is zoals elke kunstvorm: het moet iets losmaken bij de toeschouwer. Het moet hem ontroeren of boos maken of doen nadenken over wat is, was en komen zal.Tijdens de voorstelling ‘Marlene’ over de legendarische Marlene Dietrich flitste me dit door het hoofd toen ik afwisselend ontroerd werd en me vragen ging stellen over wat acteurs moeten doen als een dictatoriaal regime aan de macht komt (Tom Lanoye maakte onlangs ook een toneelbewerking van een roman van Klaus Mann met dit thema). Marlene wordt gestalte gegeven door Leah Thys (ja, ja, Marianne uit ‘Thuis’, dank u wel, bobonne) die hier een indrukwekkende prestatie neerzet. Zo zie je maar hoe soaps je op het verkeerde been kunnen zetten. Als intellectueel wordt er vaak op neergekeken: het zouden maar tweedehandse acteurs en actrices zijn die eraan deelnemen (o ja? Ann Petersen? Marc Bober? Jeanine Bisschops? ga maar door). Ik had datzelfde gevoel onlangs nog bij Herbert Flack toen die een schitterende Salieri neerzette in ‘Mozart’. Thys als La Dietrich… het is een rol die haar op het lijf geschreven is. Niet alleen als actrice verdient ze een open doekje, ook als zangeres mogen de handen flink op elkaar. Voor mij was het net of de Duitse diva zich weer onder ons bevond. Thys heeft ook die zwoele, lage stem die zo kenmerkend was voor der blaue Engel en de manier waarop ze het concert bracht, het was een topprestatie. Beklijvend theater en je gaat dan stilletjes naar huis, een dosis nostalgie was me niet vreemd niettegenstaande ik acht jaar na de Tweede Wereldoorlog werd geboren.
