Grappen en grollen in de literatuur

Het grijpt wellicht minder naar de keel dan ‘Ich bin ein Berliner’, maar het gevoel is even doorleefd als de uitspraak van John F. Kennedy van 45 jaar terug. Ik geef toe: ik zal nooit met pijpenkrullen rondlopen en een baard tot op mijn tenen kweken, maar wat het hart ingeeft kan niet worden genegeerd.
Zulke uitspraak biedt trouwens heel wat voordelen. Voordelen die voortkomen uit een verleden waarin de underdog die het lijden van een hele wereld op zijn schouders heeft getorst uitgroeide tot een trotse leider die zelfbewust en autoritair zijn land overschouwt en beschermt met hoge (Berlijnse, o ironie) muren. De Wandelende Jood heeft een hele weg afgelegd die niet toevallig in het verlengde  van the American Dream uitloopt. Nee, niet die van Martin Luther King. Dat zou pas van zelfingenomenheid getuigen.
Leren uit het verleden moet de drijfveer van alle gedrag zijn. Intelligentie gekoppeld aan empathie moet bepalen in welke richting afgedwongen voordelen evolueren.
Ik weet waarom mijn sympathie naar de Joodse zaak uitgaat. The winner takes it all. De Jood is de (bescheiden) evenknie van de Amerikaan geworden en dat verschaft hem ongeziene voorrechten.
Na eeuwen van vervolging en lijden werd met de oprichting van de nieuwe staat een nieuwe mentaliteit geïntroduceerd. Gedaan met de naïviteit: we bieden onze andere wang niet meer aan, we ondergaan niet meer gelaten ons lot, we zijn trots op onze afkomst en wie die niet respecteert zal snel ondervinden dat de kansen zijn gekeerd.
Wie het hart op de juiste plaats draagt kan niet anders dan sympathie voor het Joodse volk koesteren. Eindelijk beschikt het over de middelen om zijn rechten op te eisen en zijn verworvenheden te consolideren. Eindelijk kan het zichzelf zijn en aantonen dat het niet minderwaardig is aan wie ook. De Jood is ook een mens en zoals elke mens grijpt hij de rechten die hem toekomen vanuit een machtspositie: agresseren, blind bombarderen, autonome gebieden binnenvallen, huizen van vermeende terroristen met de grond gelijkmaken, burgers wederrechtelijk oppakken of ontvoeren, bloedbaden aanrichten, VN-resoluties negeren… Liet God Hemzelf zijn toorn niet los op zijn vijanden in het Oude Testament?
Ja, ik ben een Jood en sluit me aan bij de betogers eerder deze maand die vonden dat de Belgische media wél oog hebben voor het lijden van het Libanese volk, maar de dode kinderen en de pijn die Joodse burgers wordt aangedaan moedwillig over het hoofd zien. Ik vind dat het lankmoedige, het lijdzame ondergaan dat zo lang kenmerkend is geweest voor de joodse schlemiel en de broeders in de diaspora dient afgelegd te worden. Concreet: laat ons bommen gooien in de redactielokalen van de schuldige kranten, televisiemasten van partijdige zenders dynamiteren, families van journalisten ontvoeren en voor het Israëlische gerecht sleuren en het stenigen weer invoeren. Het moet maar eens gedaan zijn met die linkse partijtrekkerij voor Arabieren die uiteindelijk slechts één doel voor ogen hebben: de vernietiging van het legale Israël en al wat haar dierbaar is. Laten we die Palestijnse Belgen met gif in de aderen voor eens en voor altijd een lesje leren en hun de betekenis van het Woord Gods aan het verstand brengen. Wat in het Midden-Oosten kan, moet hier ook kunnen. Tezamen met dé voorvechters van de democratie en de rechtvaardigheid in de wereld, onder leiding van de door God gezonden president Bush, moeten we in staat zijn om het recht en de waarheid te doen zegevieren en het Joodse volk te doen respecteren. Ook en vooral in het Europa van de holocaust. Ten aanval!

Zovelen kijken neer op de Nederlandstalige film. Onterecht mijns inziens. Eén zendt deze zomer een hele reeks Vlaamse  films uit die stuk voor stuk het aankijken meer dan waard zijn.
Ik heb vooral genoten van ‘Max Havelaar’, de op Multatuli’s aangrijpende roman gebaseerde prent, door Fons Rademakers prachtig in beeld gebracht. Ofschoon de intrige zich in de negentiende eeuw afspeelt toen Nederland op Nederlands-Indië de plak zwaaide, blijft het een ferme aanklacht van de uitbuiting van de Derde Wereld of van machtsmisbruik in het algemeen. Ofschoon de denkende mens het al allemaal weet, blijft onrecht zijn hart verscheuren en een revolterend gevoel oproepen.
Ook ‘Lijmen/Het been’, het door Robbe De Hert verfilmde werk van Willem Elsschot, liet een diepe indruk op me na. Meer in het bijzonder de prestatie van Mike Verdrengh in de rol van de gewiekste oplichter Boorman is fenomenaal. Ik las hier en daar commentaren van kijkers die de film vervelend en langdradig vonden. Nee, Hollywood is het niet, dames en heren, maar u leest wellicht ook liever Stephen King dan een literaire parel en daaraan is op zich niets verkeerds mee…. Als we ons maar kapot amuseren, nietwaar meneer Postman?

Je ziet het niet vaak maar het gebeurt: je wandelt in een woonwijk en plots spatten ze je in het gezicht, de kunstwerken die een tuin extra kleur en cachet geven…
Bij deze lanceer ik een nieuwe rubriek (voor zover dit hier mogelijk is) op mijn blog: 'Tuinkunst'. Al wie foto's heeft over kunstwerken (voornamelijk beeldhouwwerken en aanverwanten  neem ik aan), mag me die altijd toesturen, ze komen op deze blog in het zicht van elkeen die dit interesseert…

Ik ga van start in mijn eigen (woon)gemeente, Grimbergen, Dressaertlaan…
Geniet ervan…

Senne is dood. Ja, dé Senne. De acteur. Die wereldberoemd werd in Brussel toen hij in de KVS talloze verdorven Shakespeariaanse koningen speelde.
Althans zo blijft hij mij het meeste bij.
Hij was evenwel meer dan een uitzonderlijk Shakespeare-vertolker. U las het uitgebreid in de krant of op het Internet, u zag het op tv of hoorde het bij de kapper waar hij zijn haar kort liet knippen.
Hij maakte deel uit van de fabelachtige generatie Ann Petersen, Nand Buyl, Ivonne Lex, Anton Peeters, stuk voor stuk schitterende acteurs en actrices, van wie enkel Nand Buyl nog overschiet.
Misschien kan de Koning deze unieke acteur postuum in de adelstand verheffen?
Rouffaer is de naam. R-O-U-F-F-A-E-R… Rouffaer. De Senne.
Dank u wel, Senne, voor de prachtige momenten die u ons heeft bezorgd…

‘Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft de lijst bekendgemaakt van Belgen die dit jaar verheven worden in de adelstand’, zo stond onlangs te lezen op de website van de VRT-nieuwsdienst. Jaarlijks worden door de Koning een hele reeks Belgen wegens hun ‘verdiensten’ in de adelstand verheven en krijgen zij namen als ‘burggraaf’, ‘baron’ of ‘ridder’. Hoeft het te verwonderen dat er op deze lijst vrijwel enkel mensen uit de hogere kringen prijken: oud-ministers, parlementsleden, rectors, hoogleraren, de hartchirurg die de Koning opereerde…
Mag ik aan de vooravond van onze nationale feestdag Zijne Majesteit misschien enkele suggesties doen voor de lijst van 2007 zodat ook meer bescheiden en in de schaduw werkende Belgen naar waarde zouden kunnen worden geschat?
Dan denk ik bijvoorbeeld aan mevrouw Scheirlinkx, sanitair verzorgster in de koninklijke vertrekken die er zorg voor draagt dat de billen van de Koningin zich steeds mogen verheugen op een droge wc-bril?
Of mevrouw Tommelein, een dame van middelbare leeftijd, voor vijf jaar door haar man gedumpt voor een jonger exemplaar, die in penibele financiële omstandigheden twee pubers en een achtjarig meisje grootbrengt?
Of wat dacht U van de heer Saliën, jarenlang vrijwilliger bij het brandweerkorps van Sint-Joris-Winge, die er haast het leven bij inschoot toen hij een baby uit een uitslaande brand redde en een andere keer door een hevige rookontwikkeling met ernstige ademhalingsstoornissen werd opgenomen?
En nu we toch in het ziekenhuis zijn aanbeland, kan ik Uw aandacht misschien vestigen op mevrouw Vercammen, verpleegster. Nee, zij stond niet aan Uw ziekenbed te Aalst, noch op de officiële foto toen U werd ontslagen, maar verzorgt wel al een leven lang hulpbehoevende bejaarden, inzoverre dat ze momenteel met zware rugproblemen wordt geconfronteerd. Weet U, dagelijks enkele bejaarden van hun bed naar een zetel aan het raam versleuren of ze in een badkuip helpen eist zijn prijs, zeker als er jaar op jaar op de personeelskosten wordt bespaard en mevrouw Vercammen steeds minder assistentie krijgt!
Nee, ik maak geen deel uit van de raadgevers van de Koning, noch behoor tot de groep lobbyisten in parlementaire middens of in de bankensector, maar misschien kan de Koninklijke banketbakker op de taart die hij beslist zal bakken voor de nationale feestdag het adres van deze site in chocolade letters gieten zodat Z.M. Koning Albert II Zijn doorluchtige blik ook even landinwaarts kan laten waren?

Je staat rustig in de file en bent bijna ingedommeld als je plots brutaal wordt opgeschrikt door een van die geharnaste motards die rakelings langs je heen scheren. Je mag van geluk spreken als er geen buitenspiegel werd afgerukt en ga er maar eens achteraan als je een kras in je koetswerk meekrijgt…
Je kent ze wel, de kampioenen van de slalom, die zwartlederen hell’s angels op hun opgepoetste lawaaimobiels: ze halen je langs alle kanten in, doorlopende strepen of andere verbodsbepalingen negerend, zodat je constant op je qui vive moet blijven, ze veplaatsen zich onafgebroken van links naar rechts in regelrechte rodeostijl zonder hun richtingaanwijzers te gebruiken.
Als er een maximumsnelheid van 90 kilometer geldt, mag je ervan op aan dat ze aan 120 voorbijrazen en als 120 de limiet is is 160 hun ding…
Snijden ze je de pas af, zodat je op je rem moet gaan staan en heb je het lef om met lichtsignalen te kennen te geven dat je dat niet apprecieert krijg je een opgestoken middelvinger cadeau.
Ze maken lustig misbruik van de rijstrook voor bussen om files in te halen en slingeren de goorste verwijten naar je hoofd als je niet snel genoeg plaats voor ze maakt.
Ik lust ze rauw, die gemotoriseerde belhamels, die levensgevaarlijke snelheidsmaniakken die zich inbeelden zich overal en op elk moment in hun oververhitte toestand voorrang te mogen toe-eigenen.
Als ik er dan eens eentje onderuit zie gaan word ik met ziekelijk leedvermaak vervuld. Ik weet het, het is niet meteen mijn mooiste kantje… Misschien kan de bende van Wim de gemoederen bedaren…

"Les plus beaux vêtements pour une femme sont les bras de l'homme qu'elle aime."

"De mooiste kleren voor een vrouw zijn de armen van de man van wie ze houdt."

(Yves Saint-Laurent)

Met de film ‘Girl with a Pearl Earring’ werd het werk van Johannes Vermeer voor twee jaar opnieuw onder de aandacht gebracht. De prent steunt op de roman met dezelfde titel (1999) van de Amerikaanse schrijfster Tracy Chevalier die hierdoor haar moment de gloire in onze contreien beleefde.
Wat weinigen weten is dat in datzelfde jaar haar landgenote Susan Vreeland eveneens een (verfilmde*) roman uitbracht waarin Vermeer centraal staat. In ‘Meisje in hyacintblauw’ wordt het verhaal verteld van een fictief schilderij dat de Delftse kunstenaar van zijn tweede oudste dochter zou hebben gemaakt. In acht verhalen beschrijft Vreeland waar het doek doorheen de eeuwen terechtkwam en in welke omstandigheden het telkens van bezitter veranderde.
Eenzelfde procédé paste Annie E. Proulx reeds toe in ‘Accordeonmisdaden’ (1996) en ook de film ‘The Red Violin’ (1998) had een gelijkaardige opbouw. Vreeland verrast echter door de chronologie radicaal om te gooien: haar eerste verhaal speelt zich in de twintigste eeuw af als de zoon van een naar Amerika gevluchte nazi een collega-professor van de authenticiteit van het schilderij probeert te overtuigen. Daarna volgt ze het spoor van het kunstwerk tot bij de conceptie ervan in de zeventiende eeuw en bij het meisje dat ervoor model stond. Zo houdt ze in elke eeuw eventjes halt om een verhaal te vertellen waarbij het schilderij telkens een rol speelt. In enkele gevallen worden de bezitters uit geldnood gedwongen om ‘Het meisje in hyacintblauw’ van de hand te doen, een enkele keer wordt het als huwelijkscadeau weggegeven, in Hitler-Duitsland wordt het door een soldaat van een verdreven joodse familie gestolen.
Na het eerste verhaal ‘Liefde genoeg’ dat je met gretigheid leest, zakt het spanningsniveau wat om slechts af en toe (‘Blauwe hyacinten’ over echtgenoten die elkaar bedriegen en ‘Stilleven’, over het ontstaan van het doek) op te flakkeren.
Tracy Chevalier en Susan Vreeland waren niet de eersten om Vermeer in een roman op te voeren. Ook Marcel Proust deed dat in zijn ‘A la recherche du temps perdu’ (1913-1927) met dit verschil dat de Nederlandse kunstenaar daar slechts een bescheiden onderdeel was van een omvangrijk geheel.

* Brush in Fate (2003) met Glenn Close en Jan Decleir

Annelies, Jorunn en Nathalie… iedereen kent ze intussen wel als Laïs, de drie meiden die een kleine tien jaar terug furore maakten op (onder andere) Dranouter en daarmee de aanzet gaven tot een schitterende carrière. Folkrock, wereldmuziek, folkpop: hoe catalogiseer je hun muziek eigenlijk?
De basis van hun muziek is in elk geval de volksmuziek en daarvoor putten ze uit ons rijk verleden. Toen ze niet alleen maar a capella zongen maar met een  begeleidingsband begonnen te toeren en zelfs in Frankrijk optraden werd een nieuw begin gemaakt.
Dat Laïs nooit blijft  stilstaan, blijkt met hun recentste initiatief. De maand mei stond immers in het teken van hun toernee met het Vlaams Radio Koor onder leiding van Johan Duijck, toch wel een gedurfde combinatie.
Anderhalf uur lang werd je meegevoerd naar hogere sferen met een programma dat schommelde tussen klassiek en de typische Laïs-sound. Zowel apart als in samenzang met het koor was de magie nooit weg en de inbreng van het koor in enkele Laïs-songs was verbluffend mooi.
Het concert werd zo aangekondigd: “De volksmuziek heeft steeds een stem gegeven aan de gewone man. Het was een middel om zijn blijdschap, zijn passies, zijn verdriet te uiten, om verhalen te vertellen en om tradities in ere te houden. Het verhaal dat het Vlaams Radio Koor en Laïs vertellen is eenvoudig: muziek is universeel en kent geen grenzen. Ze laten horen hoe de volksmuziek door de eeuwen heen werd overgeleverd en tot vandaag nog componisten en uitvoerders inspireert: van de troubadours, via Poulenc, Britten en Shostakovich tot ... Laïs.”
Hoogtepunten voor mij waren alleszins het magnifieke ‘Déploration sur la mort de Jean Ockeghem', een zesstemmig polyfonisch lied waarbij de drie dames in samenzang gingen met twee koorleden en de dirigent himself, en de Russische liederencyclus van Dmitri Shostakovich, een ontdekking, met Annelies in de hoofdrol. De helderheid, de zuiverheid, de tonaliteit van haar stem gekoppeld aan de prachtige interpretatie van een wondermooi lied bezorgden me kippenvel en tranen van ontroering.
Mijn respect en bewondering voor deze drie Vlaamse meiden is hierdoor enkel groter geworden en wie weet wat we nog van hen mogen verwachten…

In Vilvoorde, waar burgemeester Jean-Luc Dehaene de plak zwaait, heeft men de hoofdvogel van intelligente aanpak van criminaliteit en pedofilie afgeschoten. Opdat jonge kereltjes niet meer zouden worden lastig gevallen, mogen personen  ouder dan 18 de schaarse basketpleintjes die de stad nog rijk is, ‘op politiebevel’ niet meer betreden.
Dus jongeren (en ook ouderen) die hun lievelingssport nog willen beoefenen, zien zich verplicht bij een club aan te sluiten (voor zover dat nog kan in de sportfailliete stad) willen ze problemen vermijden.
Is het zo dat men de verzuring te lijf gaat?
In navolging van dit staaltje intelligente dorpspolitiek, vond ik een viertal ludieke verbodstekens te lande. Leuk om te bekijken misschien en er zelf nog een paar andere bij te verzinnen?

Meneer de Eerste Minister,
Met lede ogen zien wij dagelijks de asielzoekers op het scherm steeds hogere eisen stellen. Deze ongenode gasten gebruiken alle mogelijke middelen om druk uit te oefenen op de overheid om hun illegale toestand te regulariseren alsof er geen wetten en verordeningen zijn waaraan iedereen onderworpen is. Niet alleen bezetten ze onze kerken en ontheiligen ze katholieke bodem, maar gaan ze ook nog eens in hongerstaking. Aldus jagen ze de gemeenschap op kosten door ons de factuur van hun ziekenhuisopname te laten betalen.
Ik zeg u, in naam van alle kappers van België: het is genoeg geweest! In plaats van zoveel aandacht te besteden aan die vaandelvluchtigen die ons land komen op stelten zetten, zou de regering beter iets doen aan de problemen van de kleine zelfstandigen. Wij, kappers, werken ons te pletter en kloppen dagen van soms meer dan 12 uur om het hoofd boven water te kunnen houden. Na een rechtstaand leven worden we niet alleen getroffen door spataders, vingerspasmen, gelkramp en lakhoest, maar worden we voor onze werklust nog gestraft met een pensioen waarmee je niet eens voldoende wc-papier kan kopen om een maand met een schone poep rond te lopen.
Omdat we nu al jaren in de woestijn prediken en er blijkbaar meer eieren onder vreemde luizen worden gelegd dan aandacht besteed aan de eigen mensen hebben we besloten om tot de actie over te gaan.
Een van de volgende dagen zullen alle Belgische kappers onverwacht tot het kaalscheren van hun klanten overgaan als de regering aan hun eisen niet tegemoetkomt.
Ik kan u verzekeren dat deze actie zijn doel niet voorbij zal schieten vermits er in onze agenda’s namen staan die bij iedereen een belletje doen rinkelen: ik denk niet dat de kaalgeschoren koppen van minister Landuyt, Herman Brusselmans, Yasmine, Sandra Kim, Carl Hoefkens, Elio di Rupo, Jan Hoet, koningin Fabiola, en Marc Reynebeau onopgemerkt zullen voorbijgaan.
Wij hebben trouwens opgevangen dat ook andere bevolkingsgroepen het hartsgrondig beu zijn: de verwaarloosde jongeren overwegen drugsparty’s ‘to the finish’, onze cipiers willen de guillotine opnieuw invoeren om de gevangenisbevolking drastisch terug te schroeven en onbegrepen sm’ers gaan zich toeleggen op wurgseks ‘without return’.
Na de ‘sans papiers’ zullen dus de ‘sans cheveux’ binnenkort hun intrede in het stadsbeeld doen zo u uw verantwoordelijkheid blijft ontlopen.
Met verbolgen groeten,

Namens de Unie van Misnoegde Kappers
Coiffeur Firmin

Je hoeft geen fan van klassieke muziek te zijn om ‘Carmen’ van Bizet te kennen, de op de gelijknamige novelle van Prosper Mérimée gebaseerde opera. Wie kent het verhaal van deze uitdagende Spaanse zigeunerin niet die een korporaal verleidt, hem aanzet tot deserteren en meesleurt in een smokkelavontuur, waarna ze hem dumpt voor een stierenvechter?
Het maakt deel uit van ons collectief geheugen en eenieder heeft wel eens de ‘Toreador’ uit volle borst meegezongen.
Maar wat zou u ervan denken mochten we de handeling naar een van de Afrikaanse townships rond Kaapstad verplaatsen, je weet wel die krottenwijken  rond de grote steden die de Apartheid kenmerkten? Wat als we van onze soldaat een politieagent maken en de stierenvechter het galakostuum van een succesrijke tenor laten aantrekken die vanuit de sloppenwijken zijn weg naar de top heeft gezongen en daarvoor door zijn medeburgers op handen wordt gedragen?
Zou het geloofwaardig zijn de Franse voertaal te verlaten en de cast in het Xhosa te laten spreken en zingen? Zou u het toejuichen dit meesterwerk dat tot ons westers cultureel erfgoed behoort door kleurlingen te zien spelen?
Zou u uitroepen: dit is te gek voor woorden? Met alle Chinezen maar niet met den dezen? Of erger: wie onze iconen besmeurt moet worden gestenigd?
Mogelijk reageert u gelaten: als Peter Sellars Don Giovanni in de achterbuurten van New York situeert en Cosi fan Tutte met Viëtnamveteranen programmeert dan kun je je aan alles verwachten toch?
Sommigen onder u zullen dit misschien boeiend vinden en zich de bedenking maken dat een verfrissende kijk op de dingen je wereldbeeld verruimt.
Hoe je het ook draait of keert: je kunt het blasfemie vinden of een stap te ver of interessant of te gek, maar negeren zou zonde zijn… Tot 4 juni kun je je nieuwsgierigheid in Flagey bevredigen, waar deze unieke filmversie draait. Ten titel van informatie: winnaar van de Gouden Beer in Berlijn in 2005.

In De Slegte kunnen literatuurliefhebbers vaak interessante romans aan een schappelijke prijs op de kop tikken. Vorige maand stonden talrijke romans van de Albanese schrijver Ismael Kadare in de belangstelling en kon je je ze voor een prikje aanschaffen. Verrassend toch voor een romancier die vorig jaar de Man Booker International Prize kreeg en daardoor internationaal hoog scoorde.
Een van de romans die werden aangeboden was ‘Het dromenpaleis’ over een Ottomaans ministerie, het Tabir Serail, dat de dromen van zijn burgers minitieus ontleedt om na te gaan of er geen aanwijzingen in verborgen zitten die een gevaar voor de staat kunnen uitmaken.
Niettegenstaande deze roman als een aanklacht wordt beschouwd tegen de totalitaire staat in het algemeen, vond ik deze niet expliciet genoeg aanwezig, beperkt de schrijver zich tot een gewone registratie van feiten en vind ik niet zo direct aanwijzingen die op enige kritiek zouden wijzen. Natuurlijk werd dit boek geschreven op een moment dat Albanië nog een dictatoriale status had en was het wellicht niet zo verstandig om al te duidelijk de machthebbers te gaan aanvallen (toch werd het bij zijn verschijnen in 1981 meteen verboden), maar dan kun je je de vraag stellen wat voor zin zo’n roman dan nog heeft.
Misschien heb ik niet de beste roman van Kadare uitgekozen en zou ik hem met een andere titel nog een kans moeten geven. Iemand suggesties?

Een andere mening

De Zinneke Parade wordt stilaan een begrip in Brussel. Zaterdag trok ze voor de vierde keer sinds 2000 door de straten van onze hoofdstad: een kleurrijke, borrelende en bruisende optocht met mensen van allerlei pluimage die het multiculturele karakter van het trefpunt Europa dik in de verf zette.
In hun inventieve, uit ouder materiaal gerecycleerde flitsende kostuums, begeleid door de vaak bizarste wagens en muziekbands, speelden, riepen, schreeuwden, scandeerden en zongen de deelnemers hun weg doorheen de dikke rijen toeschouwers die zich langs het parcours hadden opgesteld. Voor wie er nog aan twijfelt: wit, zwart, bruin, geel, oranje, blauw, groen, grijs: zo zal onze bevolking eruitzien over honderd jaar, want ‘Brussel verbeeldt de toekomst’ was het thema van de parade. Vandaar dat alle deelnemende groepen zich hadden toegespitst op de samenleving van morgen en de problemen die zich (verder) zullen stellen als eenzaamheid, stress, bodem- en luchtvervuiling, water- en energietekort, vuilnisverwerking, dictatuur en slavernij.
Wie de vrolijke, kleurrijke bende langs zich heen zag huppelen en dansen kon met eigen ogen vaststellen dat alle lagen van de bevolking hun futuristisch steentje hadden bijgedragen: oud, jong, dik, dun, groot, klein, arbeider, intellectueel, student, professor, gepensioneerde, kind, kleuter, adolescent, kroegbaas, marolien, junk, huismoeder, grootmoeder, buikdanseres, slangenmens, eenzaat, fuifbeest, hig-brow, low-brow, zuipschuit, holebi, trans, blond, bruin, zwart, grijs, valide, minder-valide, sportief, stram, soepel, noem maar op, ze waren er allemaal op hun manier en hun aanstekelijk enthousiasme deed Brussel zinderen onder een onverwacht schalks lachend zonnetje.
Op een ogenblik dat het land dooreengeschud wordt door racistisch geïnspireerde steek-, schiet- en vechtpartijen, bewijzen de Zinnekes massaal en op ludieke wijze dat de overgrote meerderheid van de bevolking een harmonieuze samenleving met respect voor eenieder wenst. Een beter antidotum tegen zinloos geweld en racisme bestaat er niet.
Wie breien een verlengstuk aan deze jonge Brusselse traditie? Voor wanneer een Sinjorenoptocht, een Stroppenstoet, een Maneblussersparty of een Brugsezottenmars?

Wie van sprookjes houdt en van een sprookjesbos kan één keer per jaar door een écht sprookjesbos wandelen. Het bevindt zich in Halle en is gehuld in de prachtige paarse gloed van hyacinthen.
Eind april - begin mei is het ideale moment om het Hallerbos te bezoeken.
Dus als je je alsnog wilt onderdompelen in een sprookjessfeer wordt het de hoogste tijd…