Berichten van 17 april 2006 tot 23 april 2006

Toen ik in de jaren tachtig het literair eenmansschrift 'De Vos' uitgaf was ik begonnen met het aanleggen van een verzameling grappen in de literatuur.
Nu ik 'Niemands meester, niemands knecht. Leve mij', een door Brigitte Raskin samengestelde keuze uit Johan Anthierens' autobiografisch werk aan het lezen ben, bekruipt mij de zin om deze aparte hobby weer op te nemen. Drie grapjes dus van de meester van de ironie, het sarcasme en het cynisme.




1. "Van de humordagen in Heist onthoud ik volgend verhaal: een man klaagt bij de dokter zijn nood over zijn ongelooflijk geheugenverlies. 'Hoe lang heb je dat al?' informeert de arts. 'Wat?' " (blz. 203)

2. "Ik hoorde het mopje van Roland Verhavert en die had het al van Hugo Claus en iedereen aan wie ik het kwijt wil, zegt: 'Ik ken het al hoe, vindt u het?' Het is een zeer positief verhaal, een triomf van het leven. Ik begin.
Er wordt een kindje geboren en dat gebeurt nog wel meer, maar  het opvallende is dat de boreling onbedaarlijk veel schik heeft. Sinds zijn ontstaan proest het van het lachen. Moeder maakt zich ongerust, vader vindt het vreemd en de dokter begrijpt het niet. En als het al die beduusde gezichten ziet, giert het kind het uit.  De dokter roept een specialist bij dit opgewekte verschijnsel en die draait en keert het wicht en vraagt zich af waarom  het zijn rechtervuistje krampachtig gesloten houdt.  Na veel wrikken en trekken krijgt de arts het handje open en wat ziet hij in de geopende hand? Precies. De pil."
(blz. 235)

3. Over zijn schoonmaakster: "Een tijdje later maakte iemand haar beklag over Lily's onprettige manier van telefoneren. 'Ja, meneer', verweert ze zich, 'maar u weet dat ik dat doe omdat ik zo ongemakkelijk telefoongesprekken voer.' Waarop ik haar ontsla van de plicht in mijn afwezigheid af te haken, laat maar bellen, sus ik haar. 'Ja, maar wat doe ik dan met dringende oproepen?' vraagt Lily.