Guido Devos glimlacht en grijnst, satert en schatert, maar is ook wel eens serieus…

Stuur dit bericht door

Je stuurt Dit is de wereld waarin we leven! naar een vriend of vriendin. Die krijgt een mail met een link naar het bericht.

Meer van Dagboek van een verschoten saboteur

DE SABOTEUR DUIKT WEER OP

Het is als het ontwaken na een lange, droomloze nacht: onthutst blik ik rond in de kamer van mijn bescheiden bestaan en constateer dat tranen en hartenpijn slechts verdwaasde blindheid tot gevolg hebben gehad. Wat veronachtzaamd werd door onwetendheid moet opnieuw in de armen worden gesloten met de tomeloze liefde die in elk van ons huist. Het is een kwestie van je ogen openen en je oren spitsen, je handen uitstrekken en je tenen krullen.
Op zoek naar mezelf ben ik op het punt teruggekomen waar ik mezelf verloren was.
Ik raak je weer aan. Ik neem de draad weer op.
Ik word weer mens.

Een saboteur zet aan tot denken
Of het knap en mooi en grappig geschreven was, of dat je zo lekker kon meeglijden op de herkenbare gevoelens en meningen, dat is opeens niet meer van belang. De aanraking verandert iets aan dat getob met die vraag, bijvoorbeeld het voegt er iets aan toe, zet iets op z'n kop, maakt iets ongeloofwaardig, doet iets van kleur verschieten. Je twijfelt, je bent van streek, je houdt opeens rekening met andere dingen. Dat gebeurt ook wel eens na het gesprek met een stervende vriend, of als je verliefd bent, of alleen bent in het bos of tijdens de nasleep van een beroving.

(Uit de lezing ‘Niet de bedoeling’ van Dirk van Weelden)

Jeannine trekt haar zwierige dichtershoed - damesmodel - strak over haar oren, zet haar zonnebril stevig op, slaat haar artistieke sjaal strijdlustig over haar linkerschouder en begint te lezen. Zoals in haar eigen gedichten ziet ze nu in de waas die voor haar ogen trekt vallende sterren, ziet ze zeeën van azuurblauw verschieten tot gifgroen, hoort ze oesters klepperen als castagnetten.

(Folkert van der Borg in zijn correspondentie met Victor van Olst)

Maar meestal ontvlucht ik de woorden, en voel ik de vlam van mijn fantasie opflakkeren. Zwart, donkerblauw, wit; zo verschieten de kleuren even, waarna ik waak over mijn creatie, vol blije wezentjes die niet weten wat studeren is, maar die slechts rollen over het gras.

(Anoniem, gevonden op het net)

en zie de eennachtsmuggen zoemen
in de kelder van vervlogen idealen
heldere kleuren verschieten
in herhalende verhalen en ongeremd genot

(Anoniem, gevonden op het net)

Zij eet het rood van vliegenzwam
Strekt zich op de bodem uit, stijgt op
door scheuren in het web van mist
Vijf vogels vliegen met haar mee
Sterren verschieten gloeiend

(Nicolette Leenstra)

De Duitser Franz Marc (1880 - 1916) had iets met blauwe paarden. Waarom blauw zul je je afvragen? Je kunt een blauwe teen hebben of blauwe druiven eten of een blauwtje oplopen, maar een blauw paard, waar haalt ie het verdorie uit?
Kunstenaars hebben nu eenmaal van die eigenzinnige ingevingen, dat is u wellicht al een tijdje duidelijk, en Marc, expressionist zijnde, vond dat hij daardoor de kracht van een paard weergeeft. Sommigen zien er een symbool in van de mannelijke seksualiteit dat iets dierlijks heeft.
Geef toe: het heeft wel iets, hè?

IDYLLE
Martialis (°40 - 102)

Mijn kleine huisje heeft een veilig dak,
met rijpe druivenranken aan een olm.
Kersen, rode appels: bomen vol,
olijventakken hangen zwaar omlaag.
En waar mijn perkje stroompjes water drinkt
staat fijne groente, kruipt de malve, klimt
papaver voor een ongestoorde slaap.
En krijg ik zin om vogels te belagen,
wil ik schichtige hertjes in mijn netten
jagen, visjes aan mijn hengel halen:
verder gaat dat niet, ’t is eerlijkheid
en eenvoud troef. Geen duur gedoe voor mij
het leven is zo kort! Hier wil ik zijn
en blijven tot het einde van mijn dagen.

FUNERAL BLUES
W.H. Auden (°1907 - +1973)

Zet alle klokken stil, snijd de telefoon af,
Geef de hond geen kluif meer, voorkom zijn geblaf,
Verbied pianospel, breng met omfloerste trom
De baar naar buiten, roep de rouwklacht om.
Laat vliegtuigen kermend cirkelen en in het groot
Boven ons hoofd de boodschap schrijven Hij Is Dood
Doe om de witte hals der druiven een crêpepapieren kraag,
Zorg dat elke verkeersagent zwarte handschoenen draagt.

Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost,
Mijn lange werkweek en mijn Zondagse troost,
Mijn middag en mijn middernacht, mijn spraak, mijn lied.
Ik dacht dat liefde eeuwig duurt, dat doet ze niet.

Sterren zijn overbodig, doof ze stuk voor stuk;
Pak de maan in, blus de zon van ons geluk;
Maai weg het woud, leg droog de oceaan.
Want niets meer komt er ooit nog goed voortaan.

DE GROTE SCHOONMAAK:
Wat zegt je score over jou?

4: Je wijst alles wat vreemd is of afwijkt van de norm af, maar aangezien je een eerder zachtaardige mens bent, stel je je niet te agressief op. Je handelt de zaakjes op een beschaafde manier af. Mooi zo.

5-8: Met vreemde snuiters of abnormale individu’s kun je niet zo goed over de baan, maar soms wordt het je te veel en als ze je uitdagen, kookt het potje over. Toch oppassen: zulke mensen hebben weinig normbesef en hebben zichzelf niet altijd onder controle. Zorg dat je steeds een boksijzer bij de hand hebt.

9-12: Wie er anders uitziet of een afwijkend gedrag vertoont, zet zichzelf buiten de maatschappij. Daarom vind je dat doorslaggevende argumenten nodig zijn om deze onverantwoorde lieden wakker te schudden. Discussie is uit den boze. Actie is het enige wat telt! Je bent een man (of vrouw) uit één stuk en nee, niet jij maar zij zijn de extremisten…

↑ Terug naar de berichten