Mijn gedicht: Toekomst


Ooit werd ik bevangen door ijzige kilte
verloren gelopen in doodse stilte
bedolven onder een berg ongeluk
al wat kon breken, brak toen stuk
De scherven vielen in het rond
rondom mij op de grond
zag de kleuren om me heen niet meer
voelde me ellendig en alles deed zeer
Verstoten door geluk voelde ik mij getest
dacht, is dit alles wat me nu nog rest?
Heeft het geluk mij in de steek gelaten?
Waarom heeft mijn leven zulke zwarte gaten?
Maar toch gaf ik het niet op
liet ongeluk niet meer binnen en riep hard STOP!
gooide het roer van mijn leven om
Wat moet ik doen dat ik hier goed door kom?
Ik ben toen opnieuw gaan studeren
interessante dingen gaan bijleren
een wijdere horizon gaan verkennen
opnieuw door het leven gaan rennen
Ik heb soms wel zwarte sneeuw gezien
als alleenstaande mama wel gewerkt voor tien
maar ik heb mijn eigen toekomst gemaakt
en door alle barricades heen geraakt

















