Zondag 10 februari 2008
HET WATERBED
EEN HALF JAAR GELEDEN KOCHT ONZE ZOON,
EEN GROOT WATERBED,HEEL GEWOON.
SINDSDIEN LIGT ONZE OUDE KATER,
ALLEEN NOG OP DAT BED VAN WATER.
DOCHTERLIEF VOND DAT ZO JAMMER,
DAT ZE GING SPAREN EN ZO KWAM ER
OOK BIJ HAAR EEN WATERBED,
ZODAT BASTET,GROOT EN VET,
NU DE KANS HEEFT OM TE KIEZEN.
ALLEEN IK ZIT NOG TE KNIEZEN,
WANT REKEN MAAR,IK MIS HEM WEL,
ZO DIK EN WARM EN ZACHT VAN VEL!
DUS WAT KOOP IK,EER VROEGER DAN LATER?
UITERAARD EEN BED VOL WATER!
Ik weet niet meer wat mij deze week overwam,toen ik s,avonds laat tijdens dat noodweer de hond Sjefke ging uitlaten. We hadden er ook helemaal geen zin in en Sjefke keek me aan zo van: moeten we nou echt hierdoorheen?Maar het hoosde al heel lang,en ik wilde toch ook wel naar mijn warme mandje.Nadat ik mezelf had ingepakt als een brandweerman gingen we op pad met het verplichte poepzakje bij de hand. Binnen no-time waren we kletsnat ,dus renden we naar de poort aan de overkant om daar nog enigzins te schuilen.Toen Sjef wat plasjes had gedaan,wilde ik weer huiswaarts gaan.Opeens zag ik midden op de rijweg iets wits bewegen,en Sjef bleef stokstijf staan.Daar zat heel zielig ineen gedoken een knots van een zilvermeeuw!Zoiets verwacht je echt niet op dat tijdstip,dus ik moest wel even goed denken of ik niet liep te dromen.Mijn eerste reaktie was om de vogel naar de stoep te jagen, in verband met het autoverkeer.Hij liet zich gelukkig een paar meter verder rollen,uit angst voor mij en Sjef. Ik ben gelijk naar huis gegaan en heb Sjef achtergelaten bij het baasje.Die verklaarde me voor gek dat ik weer zonodig een beest moest redden,in dat noodweer.Hij zei:joh...dat beest is allang weer weg,blijf nou maar thuis!!!Maar als ik zoiets in mijn hoofd heb dan heb ik het niet in mijn kont...Dus nam ik een katten- vervoerbox en rende snel terug.En daar zat hij nog op dezelfde plek gelukkig!Met een grote badhandoek heb ik hem ingepakt als een rolmops,en in de box gelegd.Hij gaf geen kik,en dat heeft hij tot de volgende ochtend volgehouden.Want het leek mij het beste dat hij wat tot rust zou komen in de douche.Dat kon ook niet anders omdat mijn 5 poezenkinderen allang doorhadden dat er iets bijzonders aan het handje was.Ze liepen als een stelletje aanstellers naar elkaar te brommen en te blazen.De andere dag zijn we maar eerst gaan kijken of hij nog leefde,en gelukkig keek hij me aan vanonder de handdoek met zijn kraalogen .Het was zo,n komiek gezicht......net een boerinnetje met een hele grote neus!!!Manlief heeft hem zo vroeg mogelijk naar de vogelopvang gebracht,waar hij helemaal onderzocht werd.Het bleek niet zo ernstig te zijn als ik in eerste instantie dacht.Er zat een flinke wond aan de vleugel bij de borst,waardoor hij niet vliegen kon.Volgens de vrijwilliger die met hem bezig was,kwam het weer helemaal goed met de meeuw.Hij mocht blijven logeren tot hij weer vrij en met gezonde vleugels kon gaan vliegen.En zo kreeg de meeuw een tweede kans!!!
1 appel in blokjes gesneden