verdriet
iedereen verwerkt zijn verdriet op zijn eigen manier
ik zelf durf nu meer naar buiten te komen met mijn verdriet en kan het nu ook laten zien en hoef me niet schuldig te voelen dat ik verdrietig ben
al ben ik beslist geen treurwilg wat mensen ook wel zeggen als ze mij zien grienen
ik heb mijn muziek dat me kan ontroeren en ik schrijf alles van me af en als ik het vaak genoeg gelezen heb en ik heb er genoeg van verscheur ik het en heb het voor mijn gevoel een plaatsje gegeven en ik kan weer even verder.
mijn leven lijkt wel te bestaan uit alleen maar rottigheid het ene is nog niet voorbij of het ander ligt weer op de loer.
ik heb wel geleerd om bij de dag te leven en niet me te verheugen op iets leuks want dan gaat het onherroepelijk mis.
ik laat het maar over me heen komen en geniet van het ogenblik dat ik iets leuks beleef.
en dan geniet ik ook intens dat heb ik ook wel geleerd door de jaren heen.
ik zie overal iets positiefs in dat is ook een vorm van overleven.
ikzelf heb het idee niets gebeurt voor niets.
al is dat moeilijk te begrijpen.
we zijn een half jaar geterroriseerd geweest echt bij de knorhanen af.
maar we moesten verhuizen en nu zeg ik bedankt buurvrouw ik woon nu in een buurt zonder rottigheid en vlak bij duinen en strand.
en dat is ook wat waard en ik ben er blij mee
m'n broer en vader zijn op zee verstrooit en zo kom ik geregeld bij hun met m'n hond. en ik praat vanalles van me af.
en dat doet me erg goed want ik kan er niet mee bij mn man terecht helaas.
door mijn positieve instelling is mijn fles ook altijd halfvol.
nooit halfleeg.
speelster


