herfst

gisteren heb ik een hele fijne dag gehad
het was gelukkig niet meer glad buiten
dat was maandag wel even anders zeg
glibber glabber over de weg maar ik ben niet gevallen (leef op grote voet) en dan sta ik goed stevig op de grond
maar gister was het gelukkig over met de gladdigheid
ik op me fiets met me accordeon achterop naar school
eerst groepslezen met de kinderen en toen
repeteren met het koortje van 10 heldere kinderstemmen
6 kerstliedjes voor op het podium vrijdag in de grote hal van school
en het klinkt best wel mooi
ze hebben goed hun best gedaan
morgen nog even oefenen en dan kunnen we er tegenaan
smiddag's naar het zorgcentrum geweest
en daar is het elke dinsdagmiddag anderhalf uur feest
de mensen van de huiskamer groep die genieten zo
de oude liedjes van vroeger die hoor je toch niet meer op de radio?
nou ik kan ze allemaal spelen en zij kunnen ze allemaal zingen
en nu de kerstliederen zo gevoelig uit de trekkast vertolkt worden is er een vrouw die riep
"miss you are the one million dollar girl"
een gelach en geklap en dan het commentaar
echt hartverwarmend
ja kom maar over de brug met dat geld zegt een man
ik hoef het niet hoor zeg ik het geeft alleen maar problemen
ik zou niet meer veilig over straat durven
nu kan ik gaan en staan waar ik wil
maar dat u mij zo wilt noemen vind ik een groot compliment dank u wel ik sta op en buig
en ga weer zitten en speel de sterren van de hemel en krijg veel applaus.
het is voor mij liefdewerk oud papier waar ik alles in kwijt kan
en dat doe ik al weer jaren en ik vind het heerlijk om te doen
de mensen zo laten genieten in hun laatste fase van het leven
ze kijken er zo naar uit van daar is ze weer
daar doe ik het voor
en die naam "the million dollar girl" draag ik met liefde

speelster

Onderstaande mail kreeg ik vandaag van blogster "Speelster". Ik had er haar een uitgebreid antwoord op geschreven maar ik dacht misschien zou ’t wel eens fijn zijn om er iets over op mijn blog te zetten. Dus heb ik Jenny toestemming gevraagd of ik haar brief mocht gebruiken als aanleiding voor wat bedenkingen, en die gaf ze graag.

In plaats van een artikel te schrijven zet ik hier gewoon mijn mail aan Jenny, daar staat toch ook al alles in wat ik er over te vertellen had.

’t Is deze keer geen grappig verhaal, zelfs niet plezant om lezen, maar bijt toch maar even door en lees tot het einde als ge zo vriendelijk wil zijn. De onderwaterwereld kan er maar wel bij varen…

---------------------------------------- 

Dit was Jenny’s mail aan mij :

Lieve Laathi,

Ik ben gisteren naar Burgers' Zoo geweest in Arnhem, daar is in een aquarium zo
groot en zo mooi een koraalrif nagebouwd met alles er op en er aan.

Ik heb daar met ontroering naar gekeken. Die leefgemeenschap is zo uniek

Dat kleurenspel zo verwonderlijk mooi dat ik er stil van werd en eens bedacht
wat mensen eigenlijk stukmaken met hun ontwetendheid.

De aarde met zijn natuur is zo kwetsbaar en alles is op elkaar afgestemd,
als dat vernield wordt onstaat er chaos.

Heb je daar wat van gemerkt als je aan het snorkelen was?

Of ben je alleen in ongeremde natuur geweest waar alles nog intact is?

Groetjes en een hele fijne dag Jenny.

 --------------------------------------------

Dit was mijn antwoord aan haar :

Lieve Jenny,

Och meiske... de onderwaterwereld... Ge wilt niet weten wat daar allemaal gebeurt... Das zo erg... Dat doet zo'n pijn...

Door de “El Nino”-stromingen komt er om de paar jaar een te warme stroom water bij de koraalriffen. Meestal is dit niet zo’n ramp. Een 9-tal jaar geleden is er een onverwacht sterke warmwaterstroom in verscheidene rifgebieden over heel de wereld terechtgekomen. Het koraal is er afgestorven omdat koraal pas echt gelukkig is tot maximaal 27° en de watertemperaturen bleven te lang te hoog.

In plaats van in kleurrijke onderwaterparadijzen rond te zwemmen kwamen we plots in maanlandschappen terecht. De koralen waren gebleekt en afgestorven door de warmte.

Er werd destijds gevreesd dat het misschien wel honderd jaar ging duren eer de riffen zich volledig gingen kunnen herstellen.

Gelukkig scheen het iets sneller te gaan, want tot mijn grote verbazing zag ik een jaar later, op die zwaar aangetaste plekken, toch alweer enkele kleine purperen stipjes oprijzen.

Vorig jaar hadden er zich op die plaatsen al terug echte kleine koraalbosjes gevormd. Maar natuurlijk alleen de "snelgroeiende" soorten. Een koraal dat 1mm per jaar groeit gaat dus nog weinig kans maken tussen zijn sneller groeiende soortgenoten...

Met de riffen verdwijnen natuurlijk ook veel vissoorten die van en in het koraal leven…

Tja, alles hangt aan mekaar in deze wereld.

Een andere bedreiging voor de koraalriffen zijn tegenwoordig de hotels die tomeloos op palen in water gezet worden. Zo zijn ze Bora Bora in de Stille Zuidzee naar de bliksem aan 't helpen...

Vreselijk om zien.

Ik ben er vroeger een paar keer geweest en de koralen waren de mooiste van de wereld. Kleurrijke overvolle koraaltuinen die barsten van de verschillende soorten visjes!

Drie jaar geleden kwam ik er terug en het was een witte gebleekte woestenij... Zo pijnlijk...

Bora Bora is een atolletje (in feite een gigantische rots) en omringd door een ondiepe lagune en een rif. Er is in de hele ring rond de lagune maar 1 opening naar zee waar vers zeewater door naar binnen en naar buiten kan stromen. De tientallen, als paddenstoelen oprijzende, “paalhotels” lozen al hun afvalwater in het atolletje… Alles verstikt. Nu zijn ze van plan om een tweede gat in de koraalring te dynamiteren zodat er meer zeewater binnen en buiten kan vloeien. Maar dat gaat het eco-systeem helemaal verstoren.

Het gaat ermee eindigen dat de toeristen in hun duurbetaalde paalhotels met hun sjieke kamers met glazen bodems enkel nog een turquoise zee kunnen zien waar geen levend koraal meer in te bespeuren valt...
Maar ze snappen het niet... Duurzaam toerisme is hun blijkbaar onbekend hoewel de eilanden onder Frans bestuur staan. (Frankrijk gebruikte destijds die eilanden om hun atoomproeven te doen, vandaar dat die ook nog altijd rijkelijk gesubsidiëerd worden door de Franse staat. Als een soort “wiedergutmachung”. De Polynesische cultuur is er kompleet door ontwricht geworden. De mensen hoeven niet te werken, ze worden vadsig en onnoemelijk dik want ze krijgen toch alles van de Franse staat… Maar kom, dat is weer een heel ander droef verhaal…)

Dit is het rif rond Raiatea, een eilandje in de buurt van Bora Bora en Tahiti.
Ik heb haar genomen in november 2003.
Van de jaren daarvoor kan ik niet zo direkt iets laten zien want daar heb ik geen
digitale foto's van.
Je ziet de ondiepe blauwe lagune (tussen 1 en 2m diep).
De dunne witte streep bovenaan is het rif, de afscheiding met de zee,
die op sommige plaatsen wel enkele duizenden meters diep is.

Op Bonaire, één van de mooiste snorkelgebieden, voor de kust van Venezuela, woeden soms zo’n vreselijke stormen dat heelder velden van waaierkoraal afbreken. Het is er onderwater soms een puinhoop. Net als een bos waar een tornado door geraasd is…

In de Galapagos eilanden, het aards paradijs, waar ik 10 jaar geleden in volle zee rondzwom tussen de zeehonden, loopt het ook helemaal mis. Wegens politiek wanbeleid van het moederland Equador en overbevissing.

De Japanners grazen er heel de territoriale wateren af naar de zeekomkommer. Een van de lievelingsgerechten van de Japanners en dus veel geld waard.

Het brengt voor Equador meer geld in 't laatje dan de toeristen (die er anders ook al verdorie veel geld voor moeten betalen om de Galapagos te mogen bezoeken!)

Ook de zeeschildpadden worden er gevist hoewel het niet toegelaten is.

In de Thaise en Maleisische wateren gebruiken ze dynamiet om te vissen. Heel praktisch. Onder water een bom laten ontploffen en al de vissen komen dood boven drijven... Ze hebben ze maar op te scheppen met grote netten. Erg genoeg ook de kleintjes, en de oneetbare soorten…

Het is een verboden systeem maar het gebeurd haast overal (ook in Sri Lanka, zelfs onder het toeziend oog van de Navy. En als je dat daar dan aanklaagt dan beweren ze gewoon te weinig boten te hebben om te controleren). Ik heb het zelf dikwijls genoeg meegemaakt. Het is een verschrikking.

Maar de vissers blijven voor de snelle winst kiezen en weigeren er bij stil te staan dat ze hun eigen visbestand uitroeien door op deze wijze verder hun zee uit te putten.

In Sri Lanka worden ook haaien gevangen voor de vinnen (haaienvinnensoep weet ge...).

De dieren worden gevangen, hun vinnen afgesneden, en ze worden levend terug in zee gesmeten want met de rest het vissevlees doen ze toch niets... De dieren sterven een trage gruwelijke dood, stuurloos ronddobberend...

De Malediven (enkel de noord-atollen) zijn ook ernstig geteisterd door de warme El Nino stroming, daar is ook al veel meer dood dan levend koraal. Daar wordt ook de nodige schade aangericht door het toerisme. Niet elke snorkelaar gaat respectvol om met de onderwaterwereld. Je ziet er mensen met laarsjes over de koralen wandelen. Ze breken alles kapot. Je komt er ook veel onervaren snorkelaars tegen die wanhopig met hun vinnen in ’t rond spartelen terwijl ze hun hoofd boven water houden en zo alles kapot stampen. Gelukkig spelen die taferelen zich meestal af dicht bij de hotels en komen die mensen zelden op “ongerepte” plaatsen… Maar toch, het gebeurt…

Veel bootverhuurbedrijven nemen hun snorkelaars en duikers mee naar afgelegen plekken en ook de onervaren snorkelaars doen daar de griezeligste dingen. Ze stampen en trappelen om boven te blijven in plaats van zich met zo weinig mogelijk gedruis en bewegingen onder water voort te bewegen.

Sommigen van de bootverhuurders zijn zo wijs om eerst hun publiek te keuren op hun kunde en kennis alvorens ze naar kwetsbare plekken varen, maar de meesten niet. Die kiezen voor de snelle centen.

Een recenter gevaar vormen ook de toeristen die snel op de luchthaven een onderwaterfotoapparaatje kopen en niet weten hoe ze er mee moeten omgaan.

Onderwaterfotografie is niet zo makkelijk als het er uit ziet. Er is golfslag, er zijn stromingen en getijden waar rekening mee moet gehouden worden. Ga met hoog water in zee en na enkele uren blijk je niet meer aan land te kunnen omdat al de koralen tot boven water steken… Hoe geraak je dan uit de zee? Alweer door alles kapot te trappen...

Ook haast alle leven in de zee is gevaarlijk. Vele koralen zijn giftig, de meesten zijn scherp als scheermessen, vissen kunnen bijten en steken. En ernstige wonden veroorzaken. Er leven zeeëgels waarvan de pinnen afbreken en in uw huid blijven steken. Anemomen en sommige kwallen kunnen ook giftig zijn. Er zwemmen dodelijke zeeslangen.

En daartussen begeven de argeloze fotografen zich dan en klemmen zich vast aan - wat ze denken dat een onschuldig “rotske” is - om toch maar een stabiel fotootje te kunnen nemen… Ze doen zich pijn en beginnen te spartelen en alweer vernielen ze alles rond zich heen…

Ze komen onverwacht in stromingen terecht en beginnen in paniek als een gek te zwemmen in schoolslag waarbij ze alles in hun buurt tot moes slaan en zich zo verder verwonden…

Hoe het in het Australisch Groot Barrière rif gesteld is weet ik niet. Ik ben er nog nooit geweest en ik weet alleen van horen vertellen dat er daar een groot probleem is met de "Christuskroon" ("Crown of Thorns"), een dikke stekelige zeester die in grote onuitroeibare kolonies de overhand krijgt en stilaan heelder stukken van  't rif aan 't oppeuzelen is.

Ik ben ze ondertussen ook al tegengekomen in de Stille Zuidzee.

Het is een beetje vergelijkbaar met een sprinkhanenplaag in Afrika.

En dan spreek ik nog niet over wat er aan de Oost-Afrikaanse kust gebeurt tijdens de moesson...

Dan regent het zo hard, dat de toplaag van de landbouwgrond (mét meststoffen én chemicalieën) in de rivieren stroomt en zo op de duur in zee terecht komt. Een normaal jaarlijks proces dat heel veel algengroei aan de kust veroorzaakt. Maar nu met de kunsstofbemesting neemt het stilaan dramatische vormen aan... In het regenseizoen kleurt de zee bruin van de modder en de algen…

Toen ik in 99 in Tanzania was stond er trouwens zoveel water in de binnenmeren dat de flamingo’s in nood kwamen. De garnaaltjes die ze als voedsel gebruiken zwommen op een te grote diepte en de steltlopers konden ze niet meer vangen.

Och Jenny, ik zou hier nog uren over kunnen doorzagen... 't Is toch zo erg wat ze met die wonderwereld aanvangen...

Over een paar weken ga ik snorkelen naar de Rode Zee. Daar was de laatste jaren alles nog redelijk in orde omdat die zee vrijwel ingesloten ligt en zo beschermd is tegen de warme stromingen. De Israeli’s en de Egyptenaren zijn ook zuinig op hun grootste inkomstenbron. Dat was vroeger wel anders… Twintig jaar geleden mocht daar nog naar hartelust met spearguns door de toeristen op vissen geschoten worden. Maar daar zijn ze ondertussen toch al wijzer geworden.

Weet ge Jenny, ik denk dat ik over dit probleem eens een artikeltje op mijn blog ga zetten. Want ik dacht dat iedereen zich van deze onderwaterproblemen bewust was, maar das niet slim van mij, want mensen die nooit onder water komen die zullen dat inderdaad niet weten. Of toch zeker niet aan de lijve ondervinden. En er dus ook nooit bij stilstaan wat er onder water allemaal mis loopt.

Op dat punt ben ik zelf ook in fout, want ik zet op mijn blog ook altijd van die mooie onderwaterfotootjes en geen foto’s van de ellende die ik onder water aantref.

Misschien zou ik daar toch ook eens af en toe een foto van moeten nemen…

Zoudt ge 't goed vinden moest ik bij het artikeltje dat ik ga schrijven uw mailtje plak? Dan weten de mensen naar welke aanleiding ik mijn epistel schrijf.

Laat maar weten of ge dat OK vindt.

Dus ge ziet lieve Jenny, ge hebt me alweer inspiratie gegeven! 

God weet maakt mijn schrijfseltje de mensen wat bewuster en gaan ze wat omzichtiger om met de - hun misschien onbekende - unieke onderwaterwereld.

Merci en nen dikke knuffel!

Laathi.

Te veel prikkels.

Hij zit daar met zijn ogen dicht.
Voorovergebogen aan tafel.
Het lijkt of hij slaapt.
Maar dat is niet zo.

Ik zet de tv op een andere zender.
Een schreeuw van tafel.
LAAT DAT......
IK luister hoor.

Oh, sorry hoor lieverd
Ik dacht dat je sliep
Kan ik ergens anders naar kijken.
Ik zet de tv weer teug.

Waarom zit je aan tafel.
Dan kan ik het beter volgen.
De beelden maken me gek.
En zo is er rust in me hoofd.

Dank je wel voor de uitleg.
Hou ik er rekening mee.
Ik ga boven kijken op de pc
En jij veel plezier aan tafel.

Speelster.

Liefde is universeel.
Houden van gaat nooit over.
Broer zus verhouding.
Eenrichtingsverkeer.

Elke keer loslaten
Slikken en doorgaan.
Geen discussie aangaan
Steeds weer, laat maar.

En dan soms toch weer
Als is het maar een moment
Jou oude ik zien.
Dat maakt zo verward.

Ik weet wie je bent
Dat is belangrijk
Jij kijkt langs me heen
En je ogen slaan toe.

Speelster 21-5-2018

Wat is normaal....
Iedereen is abnormaal.
Niemand is gelijk
Iedereen is apart

Liefde is universeel
Een mens heeft lief
Een mens wil geliefd zijn
Een mens is een kuddedier

Soort zoekt soort
Homo zoekt homo
Lesbo zoekt lesbo
Hetro zoekt hetro

En dan mensen uitsluiten
Uit geloofsovertuiging
wat is dat voor iets
Dat is niet normaal

Speelster 17-5-2018

Kiezen...

vaak valt er niets te kiezen
Je hebt het maar te nemen
de ziekte dementie overvalt je
en de aftakeling begint

een liefde volle verzorging
daar kies ik voor
die keuze is gauw gemaakt
maar wordt nooit volmaakt

doorgaan tot het niet meer gaat
dan opname, geeft dat rust?
dat is persoonlijk voor een ieder
deze keuze is o zo zwaar

eigenlijk valt er niets te kiezen
het moet, het kan niet anders
voor beiden heel erg sneu
na zoveel jaar samen

speelster 6-5-2018

Muziek.....

Dementie geeft veel problemen.
Waar ik me soms geen raad mee weet.
Elke vorm heeft zijn eigen aanpak.
Geen mens met dementie reageert hetzelfde.

Als de communicatie moeilijk gaat
Is muziek vaak een uitkomst
Dan zie je fonkelende ogen
En een lach op het gezicht

Persoonlijke aandacht
Even een aai over de hand
Kijk elkaar aan en zie
Er is contact

Dit heb ik geleerd
En leer nog steeds
Muziek doet wonderen
Merk ik elke keer

Alleen ik heb geen contact met mijn man
Dat heb ik losgelaten
De ziekte heeft hem gegijzeld
Dat blijft pijn doen in mijn hart

Rationeel weten
Gevoel blijft
Alleen contact is weg
En komt niet meer terug

Zijn pc is zijn maatje
Elke keer weer de zelfde muziiek
Dat maakt hem blij
Dan voelt hij zich vrij

Zo is er contact
Samen zingen
Even elkaar aankijken
Flonkerende ogen.

Het is maar een ogenblik
En geen herkenning naar mij
Hij leeft in zijn eigen wereld
Samen is alleen.

Speelster 16-3-2018

in de war.

gister ging de zomertijd in
wat een gedoe
mijn man helemaal van slag
hij raakte in paniek

ik sussen en kalmeren
niets aan de hand
komt vanzelf goed
je hebt tijd genoeg

maar ja tijd en tijd
het gevoel is anders
haasten kan niet
dus boos en gefrustreerd

gelukkig is het goedgekomen
en de kalmte weergekeerd
en vanmorgen opgewekt
naar de dagverzorging

Speelster

wat doet de chemie met de hersenen.
dat daar geen onderzoek naar gebeurt
is wel te verklaren
Men komt dan aan de economie.

Er komen steeds meer jonge mensen voor met dementie
het is geen ouderdomsziekte meer.
Het is aftakeling van lichaam en geest.
onomkeerbaar proces wat niet te genezen is.

waarom ik hier op kom
is zeer verklaarbaar
ik maak het mee
met mijn man

Mensen die werken met oplosmiddelen
zoals alcohol, thinner, benzine, chloor,
ook zware metalen en bestrijdingsmiddelen
alles propt op in de hersenen.

en op een dag is het feit geslecht
de een krijgt het jong, de ander laat
mijn man was 35 dat de eerste symptomen kwamen
dat is achteraf te beredeneren

hij werkte vanaf zijn 16e met die stoffen
in hoge concentraties
er werd nergens naar gekeken.
ook nu vandaag de dag niet

Sommige bedrijven doen goed werk
want gezondheid staat voorop
maar zijn te duur voor klanten
die willen slecht en goedkoop

daarom zal dementie steeds vaker voorkomen
en hoe vuiler de lucht wordt
Hoe meer ziektes zullen ontwikkelen
wereldwijd is dat aan de orde

Speelster

Vervuilde grond.

En weer gaat Nederland in de fout.
Ze leren niets van het verleden.
Lekkerkerk, Volgermeerpolder.
zwaar vervuilde gebieden.

het is baggerbedrijven toegestaan
vervuilde grond uit het buitenland te halen
en dat in grindpoelen te dumpen
te gek voor woorden

men leert dus helemaal niets
grondwater dat vervuilt wordt
mensen en dieren die ziek worden
planten zullen er ook last van krijgen

En zo gaat er weer een milieuschandaal ontstaan
Maar ja geld regeert
en niet het verstand van de mensen
het mensDOM blijft dom

speelster.

De schrik van me leven.....

Kom thuis met accordeon.
Niets aan de hand.
Tot zo bij het eten.
Al wat er komt...Niemand.

Ik voel me steeds meer niet op mijn gemak.
De zorg vraagt zich ook af...
Waar meneer blijft.
Ik weet het niet.

Wel, ik heb gegeten
En krijg eten mee voor Meneer.
Ik ben op het ergste voorbereid, zeg ik.
Dan valt het misschien allemaal wel mee.

Thuisgekomen zie ik niemand in de kamer.
De achterdeur is los.
Er is ook niemand in de keuken.
Ik roep en hoor een stem.

Een pak van mijn hart, hij leeft.
Hij kon zijn sleutels niet vinden en bleef thuis.
Ze zaten in een andere zak van zijn jas.
En verder zoeken dat gaat niet.

Ik heb eten voor je, eet maar lekker op.
Ga ik nog even terug het goede nieuws vertellen.
Dat je niets mankeert.
En zal de groeten doen.

de zorg is blij met de goede afloop
En ik krijg een dikke knuffel.
Blij fiets ik weer naar huis
Zonder naar gevoel.

Speelster

Uit elkaar.

Mensen hebben het erover.
Zo oud en dan uit elkaar.
De een woont thuis
De ander in het tehuis.

Konden ze niet samen in het tehuis?
Nee, dan hadden ze ook samen kunnen blijven .
Een echtpaar haal je niet zomaar van elkaar
Dan is er echt iets aan de hand.

Soms als beiden dement zijn
Kan het wel samen in de woonkamer
Elkaar kennen ze niet meer
Toch af en toe herkenning

Vertederd naar elkaar kijken
Even een hand over de wang
Aandoenlijk handen streken.
Ja het gevoel blijft.

Een ander echtpaar
Het vechtpaar
Die leven apart
Onder toezicht een uur bij elkaar

Hij thuis en zij in het tehuis
Schrijnend en schreiend.
Maar het kon niet meer
Het is pijnlijk en doet zeer

Dementie een gemene ziekte
Wat dat doet met emoties
Wel daar weten we alles van
Die dit overkomt.

speelster 2017

Waarom?

Dementie is onuitputtelijk.
Dementie sloopt de naaste.
Tegen vreemden zo aardig.
Tegen mij zo kribbig.

Dat is niet te rijmen
En dat doet zeer
Telkens weer

waarom tegen mij zo kribbig
en tegen jou zo lief
Dat valt soms niet uit te leggen
Ik weet het gelukkig wel
Ik ben eigen en vertrouwd
tegen jou lief en aardig blijven
Anders blijf je weg.

twee gezichten in één persoon
lief en aardig voor jou.
alsof er niets aan de hand is
thuis kribbig en narrig
want dat is vertrouwd
daar kan men zich zelf zijn
met de ziekte dementie

de partner is spekkoper
en heeft het maar te slikken
tuurlijk is er een uitweg
maar die kiest men niet
zolang het gaat doormedderen

Oh wat zijn we sterk
Oh wat is het een werk.
tot het niet meer gaat
dat voelt als verraad

Dementie een aflopende zaak
een feit dat is raak
Iedereen gaat er anders mee om
er is geen handvat voor

Liefde, kracht, gevoel.
het leven leven.
dat is het doel
met heel veel gevoel....!

Daarom!

Speelster 2017.

ik wens iedereen een hele fijne plezierige dag toe
ikzelf heb alleen nog maar plezier in het leven
ook al draag ik een flinke rugzak
iemand zei ooit jij sjouwt geen rugzak maar een halve camping met je mee
ik ga straks naar een school voor moeilijk lerende kinderen en die help ik met nivolezen
dat doe ik elke dinsdag- en donderdag ochtend
van 11 tot kwart over 12
en al 15 jaar lang en ik doe dat met veel plezier (eerst als leesmoeder en tegenwoordig als vrijwilligster)
er is een minpunt en dat is dat ik merk dat de kwaliteit van leven van deze kinderen zeker met 10 jaar geleden een stuk minder is
en dat komt in mijn ogen door de ritalin die deze kinderen slikken
toen mijn kind 15 jaar geleden op die school kwam slikte een op de 10 kinderen ritalin
nu is het 9 van de tien die ritalin slikken
ik hoor van ouders dat hun kind zo duf wordt
ik dacht niet dat dat de bedoeling is maar dat de drukte wat onderdrukt zou worden
ik heb dus liever een druk kind aan tafel die luistert dan een die bijna in slaap valt
het is zo zonde maar ik ben geen dokter en ik zie genoeg en merk dat ritalin soms goed helpt
maar dat het ook de verkeerde kant opgaat
vanmiddag ga ik uit spelen en dan kan ik ook lekker mijn emoties kwijt in mijn spel op de accordeon
oude mensen zie ik opfleuren
ogen zie ik twinkelen
een blik van herkenning
die oude moppies van hun jeugd
mee zingen mee klappen en plezier hebben
dat ik wat ik zo'n anderhalf uur breng
gezelligheid kent geen tijd
maar voor de een is een uurtje veel te lang en voor de ander is 2 uur veel te kort
dus af en toe een korte pauze
en dan hoor ik oh wat mooi muziek
en we kunnen het nog zien ook
een praatje een liedje
een melodietje
dat doet de mensen goed
een arts klopte me eens op de schouder en zei
mevrouw wat u brengt dat is pas een goede medicijn
vreugde en plezier dat vrolijkt mensen op
en dat weet ik maar al te goed en zolang de mensen het leuk blijven vinden ga ik gewoon door om voor die mensen te spelen
want deze mensen zijn oud dement en komen nergens meer
maar gevoel hebben ze wel en dat laten ze blijken ook
en dat is dubbel plezier
want als je plezier kunt overbrengen via woord muziek of gedicht
een heerlijk fenomeen
laat je niet weerhouden en ga aan de slag
de mensen zijn zo dankbaar en die hartelijkheid daar put ik kracht uit

elke dag
is een leuke dag
met mooie
en minder mooie momenten

die later toch weer
naar humoristische momenten worden vertaald
Azo is een dag
dan toch een leuke dag geworden

speelster

als mensen zichzelf van het leven beroven vooral als ze jong zijn dan hebben die al een hele lijdensweg achter de rug
het zijn ook mensen die geen liefde kennen en voelen
het zijn mensen die zo veel pijn hebben dat zij als enige weg zien ik wil dood dan ben ik verlost van de pijn
het zijn ook mensen die absoluut de zin in het leven kwijt zijn en geen plezier meer kennen
het zijn mensen zonder emotie
en als het een bekende is van jou dan is de schok groot en het ongeloof daar
want het was toch zo'n aardig mens
ja voor de buitenwereld maar innerlijk een strijd voerende van pijn en verdriet
dus als het je overkomt dat een bekende zelfmoord pleegt berust dan in het gevoel die persoon heeft nu rust gevonden en is verlost van pijn en verdriet
ik hoop dat dat een stukje troost geeft
want zelfmoord plegen doe je niet zomaar daar is lang over nagedacht neem dat maar aan
iemand die zegt dat ie het gaat doen wil aandacht en doet het niet
het zijn de stille die het plegen op het moment dat ze er klaar voor zijn en dan is de schok groot
en ben je verdrietig dat je er niet bent geweest voor die persoon want je wist het niet
kijk eens om je heen en praat met die stille dan kun je een leven redden
maar als hij/zij het echt niet meer ziet zitten dan is hij /zij niet meer te redden
ook al schijnt de zon nog zo fel ze voelen en begrijpen het leven niet meer
en dan moet je er maar vrede mee hebben dat ze er op een gegeven ogenblik niet meer zijn

speelster

drieluik.

Sinds de chemische industrie zijn intrede heeft gedaan is het met de mensheid stukken achteruit gegaan. De chemische industrie maakt veel slachtoffers zonder dat men er echt erg in heeft. Tot het je zelf overkomt en dan is het te laat. Aftakeling is wat je dan in je vroege leven te verwerken krijgt. En je kan niemand om verhaal vragen. Want niemand die jou gelooft.

Men schrikt niet meer als er een misvormde baby geboren wordt.
Een operatie en het euvel is verholpen.
Harde woorden maar zo werkt het wel.
De oorzaak is te vinden in chemicaliën.

Je wordt ziek door je werk en wilt verhaal halen.
Wel dat is een proces van Jaren.
Als je goed onderbouwd te werk gaat
is de mogelijk dat je in het gelijk gesteld wordt groot.
Maar de werkgever neemt je dat niet in dank af.

Je bent ziek en gehandicapt tegelijk.
Je bent afhankelijk van je naaste geworden.
Dit brengt veel spanningen met zich mee.
Je wilt nog zo veel en het gaat niet meer.
Eindstation is dan het verpleegtehuis.

Dit heeft de chemische industrie op haar geweten.

Speelster