na een vreselijke dip kruip ik weer uit het dal me emmertje was overgestroomd en ik kon niets meer ik sta voor een vreselijke beslissing maar die zal toch genomen moeten worden om de agressie niet groter te laten worden dan die is zal mijn man binnen niet al te lange tijd opgenomen moeten worden ik heb daar al te lang tegen aan gehikt en de ernst niet ingezien maar wat me 14 dagen geleden is overkomen en wat goed is afgelopen dat wil ik niet meer meemaken ik zat achter de pc en zei wat dat kwam verkeerd over en hij pakt de stoel waar ik op zat en smeet me zo de slaapkamer door met stoel en al gelukkig kwam ik goed terecht want voor hetzelfde had ik me nek kunnen breken en er niet meer geweest dat is ook de druppel geweest waardoor ik in elkaar ben geklapt altijd maar rekening houden met ........ en voor mij is er niemand op dat moment ik heb het nu op een rijtje en ben blij dat ik de juiste personen tref waar ik er mee over kan praten volgende maand zal ik een gesprek hebben met de huisarts en vragen of er een behandelingsplan opgestart kan worden want zo gaat het niet langer dat hij eens goed geobserveerd wordt en kijken hoe zijn gedrag dan is want echt ik sta met mijn rug tegen de muur ikzelf neem deze dagen om te verwerken en te bezinnen hoe nu verder want het is nog al wat qua gevoel en emoties ik wens jullie allemaal een heel fijn kerstfeest toe en hele fijne dagen
dit was dus een jaar geleden we zijn nu een jaar verder en nog bij elkaar in februari heb ik de knoop doorgehakt en voor me zelf een pc gekocht sinds die tijd is er een stuk rust in huis want nu kan hij niet zeggen zit je nu al weer achter de pc? hij heeft zelf ook een pc en kan er achter kruipen wanneer hij wil de krenten in de pap zijn af en toe de lieve woordjes elke zondag kookt hij eitjes en die zijn echt lekker die routine heeft hij nog en zal ook nog wel vast te houden zijn zondagavond kwam ik thuis van het accordeonconcours en de eitjes stonden klaar ik heb ze met liefde en smaak opgegeten en hij was zo blij dat moment deed me zo goed dan ga ik toch niet zeggen van"het is al zo laat dan eet ik toch geen ei?" nee zulke momenten koesteren want dat is het enige wat eigenlijk heel goed gaat.
En weer zijn we een jaar verder en alles gaat naar wens. De kleine dingen die goed gaan koesteren. De rest maar vergeten. Zo blijft er genoeg over om van te genieten. Mijn Hobby's houden mij op de been waar ik intens van geniet. Dichten, schilderen, accordeon spelen, lezen, en de pc met al haar mogelijkheden waar ik me creativiteit in kwijt kan. Zo nu en dan een spelletje spelen op de pc, Mantelzorg wat ook veel plezier met zich mee brengt, Ik blijf optimistisch en positief en op zijn tijd heel erg lief hihi.
een mooie zonopkomst het is hier onbewolkt en er staat een stevige bries het wordt een mooie dag vandaag
veel vogels schreeuwen over de daken meeuwen en kauwen vliegen door elkaar heen het siluet van de bomen tegen de rose lucht kijk daar gaan ganzen in de V vlucht
richting huisduinerpoldertje want daar is voedsel genoeg de meeuwen blijven krijsen die hebben nooit genoeg
zo geeft de natuur gehoor wind, regen, zon, en de nacht altijd is er leven om je heen troost, de liefde van het dier
troost, de liefde van de natuur die is zo mooi en puur daar van te kunnen genieten geeft de dag een lach
woorden gaan de wereld over beelden gaan de wereld over iedereen kan zien en horen hoe de aarde vervuilt
economie is zeer vervuilend geworden de laatste 100 jaar de weggooimaatschappij is ontstaan ter ere van het geld repareren werd te duur weggooien en nieuw kopen is goedkoper en uiteindelijk heel erg duur
iedereen ergert zich groen en geel en wordt blauw staat in de kou
niemand neemt het heft in handen om het tij drastisch te keren want mensen zullen nooit leren dat het ook wat minder kan
men kijkt mij verongelijkt aan dat ik geen auto heb om mij en mijn accordeon te vervoeren ik doe alles op de fiets
in deze maatschappij zeer ongezond met al die uitlaatgassen maar ik woon aan zee met veel wind ik hoef niet zo op te passen
ik heb plezier in mijn leven en doe op mijn manier werken aan een schoner milieu zonder veel vervuiling
Ik ben gister uit spelen geweest. Jan ging ook mee want in het restaurant hebben ze heerlijk sorbetijs. Dus niet voor mij maar voor het ijs ging hij mee. Zoetjes aan kwamen de liefhebbers binnendruppelen. eerst een kopje koffie of thee. een half uurtje muziek en dan een praatje over vroeger. De
zinloosheid van oorlog en dat men er niets van leert zei een man in een
rolstoel. weet U wat ik heb? hij was helemaal verrot geschoten in
Indonesië. tranen rolden over zijn wangen, zo blij was hij dat hij kon vertellen en dat hij zo genoot van de muziek. De vreugde van een mevrouw die vrolijke noten geeft hier en nu. Dat hij blij is dat hij dat kan zeggen en zo praten we nog even door tot er een gil komt van krijgen we nog muziek ? een gezellig middag is zo om en rond half vijf gaan wij weer huiswaarts.
vanmorgen een gedicht geschreven.
oorlog en vrede
een veteraan zei tegen mij mensen zijn beesten als het om macht gaat oorlog is zo zinloos
vrede en veiligheid bestaat niet men zal altijd proberen om te kleineren om de zin door te drijven
soldaten zullen er altijd zijn ter ere van de superieuren de dood ingejaagd worden verschrikkingen tegemoet treden
en waarom is dat ik heb 40 jaar niet kunnen praten ik ben nu 81 jaar en verlamd al bijna 60 jaar
zo ben ik uit de oorlogen gekomen eerst dwangarbeid en toen Indonesië en nu er is nog niets veranderd de mensheid is hopeloos verloren
vrede en veiligheid zit in je hart daar kun je vrede stichten ik begrijp deze veteraan zo goed die eindelijk kan praten
het kost hem heel veel moeite maar zijn blijheid dat hij leeft en dit kan doorgeven schrijf ik graag op
speelster
ik dacht dat hij een beroerte had gehad zo zag hij eruit. hij
zat zo te genieten van mijn accordeonspel. en in de pauze kwam er een
verhaal. kippevel op me armen. ik kon niet anders dan vanmorgen achter
me toetsenbord gaan zitten en de vingers maar laten gaan en dan is een
gedichtje zo geschreven. met tranen in zijn ogen vertelde hij dat hij
al die tijd wel kon denken maar niets kon uitspreken. men weet niet wat
is het is je niet kunt praten en dat 40 jaar lang. nu kan ik nog niet
erg uit mijn woorden komen maar met veel inspanning lukt het zei hij.
we hebben even kunnen lachen en het is en blijft vreselijk de
zinloosheid van oorlog. dat zijn zijn woorden. oorlog is zo gruwelijk
die beelden die verdwijnen nooit van je netvlies ook niet na 60 jaar.
vroeger deelden we alles met elkaar. hoelang is vroeger wel tot zo'n 20
jaar geleden. het gedrag van mijn man begon langzaam te veranderen. de
boze buien hadden hun intrede gedaan. en echt om niets kon hij zomaar
uit zijn slof schieten. de tederheid verdween ook heel langzaam en op
een gegeven moment mocht ik hem niet meer zoenen maar hij wilde wel
gemeenschap.
zo'n koude kille bedoening zonder gevoel. ik voelde me niet
prettig en heel onhandig. delen deden we steeds minder. gelukkig heb ik
een fijne hobby die steeds meer plaats in mijn leven is gaan innemen.
daar kan ik mee delen en geeft me een warm gevoel. gevoel dat mijn man
nu helemaal kwijt is naar mij toe. en toch heb ik gemerkt dat hij nog
wel degelijk gevoel heeft maar het niet meer kan uiten op een *normale*
manier. we hebben jarenlang heibel gehad over de minstinteressante
dingen en fituliteiten. dat het me op een gegeven moment opbrak. toen
ik 7 jaar geleden te horen kreeg wat de oorzaak zou kunnen zijn van
zijn gedrag(ziekte) vielen alle ik puzzelstukjes in elkaar. Ik deel nu
woorden en klanken uit met veel gevoel en emotie. zo is er weer
harmonie in mijn leven gekomen. wat mijn man betreft ik heb nu een
groot kind in huis die nauwelijks tevreden is en voor mij veel over
heeft maar wel constant zegt. nu moet je dit en nu moet je dat. en dat
moeten heb ik afgeschaft. ik moet helemaal niets. en als je wat wil dat
er gebeurt vraag je maar en ik doe het. zo is onze situatie weer
leefbaar geworden met een portie gevoel. want ondanks de zware jaren
heb ik nu het gevoel ik leef weer. ik speel accordeon wat mijn grootste
hobby is en waar ik alles in kwijt kan. wat wel leuk is om te vertellen
men kan horen als ik niet lekker in mijn vel zit. en dan komt er een
verzorgster en die zegt zo nu even stoppen en vertellen. (zij weet van
de situatie) en ik kan dan even mijn hart luchten. dat is heel
belangrijk en blij kan ik dan weer naar huis zonder naar gevoel. en nu
heb ik mijn roer helemaal omgegooid. ik weet dat mijn man alleen maar
verder zal aftakelen en gun hem nog een paar fijne jaren. nu kan ik nog
met hem weg en hem laten genieten van een bakkie koffie met een
appelpunt met slagroom. dus pakken we een terrasje of gaan naar de
koffieroom. het blijde gezicht dat dan tevoorschijn komt daar kan ik
mateloos van genieten. maar vergis je niet samen genieten is er
absoluut niet bij. hij zal niet vragen uit zichzelf zo schat is het
lekker? daar hoef ik niet op te rekenen. maar als ik vraag smaakt het
dan krijg ik een glunderend antwoord. en dat maakt mijn hart heel blij.
zo om te gaan met de ziekte van mijn man geeft mij de ruimte om te doen
wat voor mij belangrijk is. gewoon genieten van zijn genieten. meer is
het niet. echt delen is er niet meer en zal er ook niet meer van komen.
delen doe ik met goede vrienden op allerlei gebied. een goed gesprek
een schouder om te huilen en heel veel lachen om die stomme mop. want
ook dat kan ik niet meer met mijn man.eindconclusie is voor mij ik
schuif niets meer op de lange baan wat hij ook zegt en geniet van de
momenten dat het goed gaat en de rest maar over me heen laten gaan en
vergeten. want daar mee zitten is verloren energie. ik schiet daar
niets mee op en mijn humeur laat ik niet meer verpesten. ook al heb ik
nog wel eens een huilbui om vroeger dat helemaal over is. dat geeft een
stukje verlichting en rust want echt emotioneel zit ik heel raar in
elkaar. ik ben veel gevoeliger geworden en huil om het minste of
geringste maar heb tegen mezelf gezegt dat kan ook niet anders in jouw
omstandigheid die zoveel moet missen aan warmte en aandacht. ik krijg
het wel op een andere manier maar niet meer vandegene waar ik o zo veel
van hou ondanks zijn ziekte. ons delen van gevoel en emoties is niet
meer. niet zoals het warm en fijn zou zijn.
Speelster
zo erg is het dus geweest
